Δευτέρα 12 Δεκεμβρίου 2016

ΑΝΟΠΑΙΑ ΑΤΡΑΠΟΣ


 

Στις 2:04 μ.μ. Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2016, ο/η ΑΝOΠAIΑ ΑΤΡΑΠΟΣ <noreply+feedproxy@google.com> έγραψε:

 

ΑΝOΠAIΑ ΑΤΡΑΠΟΣ






Posted: 11 Dec 2016 01:48 AM PST
Ο Ασσουρμπανιπάλ, που σημαίνει «Ασούρ δημιουργός διαδόχου», ήταν Ασσύριος βασιλιάς. Είναι γνωστός για τη δημιουργία σημαντικής συλλογής εγγράφων σφηνοειδούς γραφής στο βασιλικό παλάτι στη Νινευή. Η συλλογή αυτή, γνωστή ως Βιβλιοθήκη του Ασσουρμπανιπάλ, βρίσκεται σήμερα στο Βρετανικό μουσείο.
Η Βιβλιοθήκη του Ασσουρμπανιπάλ διέθετε πάνω από 30.000 πήλινες πλάκες
Ο Ασσουρμπανιπάλ ως ανώτατος ιερέας – πηγή
Η Βιβλιοθήκη του είχε πάνω από 30.000 πήλινες πλάκες και θραύσματα με διάφορα κείμενα από τον 7ο αιώνα π.Χ.. Είναι η πρώτη βιβλιοθήκη στην Εγγύς Ανατολή με συστηματική οργάνωση του υλικού της. Η Βιβλιοθήκη δημιουργήθηκε για τη βασιλική οικογένεια, και περιείχε την προσωπική συλλογή του βασιλιά, αλλά ήταν επίσης ανοικτή στους ιερείς και σε σεβαστούς μελετητές. Χτίστηκε στο σημερινό βόρειο Ιράκ, κοντά στη Μοσούλη. Τα υλικά της βιβλιοθήκης ανακαλύφθηκαν από τον Sir Austen Henry Layard, έναν Άγγλο περιηγητή και αρχαιολόγο.
Η Βιβλιοθήκη του Ασσουρμπανιπάλ διέθετε πάνω από 30.000 πήλινες πλάκες
Ο Henry Austen Layard – πηγή
Σύμφωνα με ορισμένες θεωρίες, η Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας ήταν εμπνευσμένη από τη Βιβλιοθήκη του Ασουρμπανιμπάλ. Ο Μέγας Αλέξανδρος ήξερε για τη βιβλιοθήκη και θέλησε να δημιουργήσει μια στην Μακεδονική αυτοκρατορία, έργο που το ξεκίνησε και το ολοκλήρωσε ο Πτολεμαίος μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου.
Ο Ασουρμπανιμπάλ ήταν μορφωμένος άνθρωπος και ήταν υπερήφανος γι” αυτό. Ο ίδιος είχε δηλώσει, «Εγώ, ο Ασσουρμπανιπάλ μέσα (στο παλάτι), φρόντισα τη σοφία του Ναμπού (κορυφαίος Σημιτικός θεός της γραφής και της σοφίας που λατρευόταν σε Ασσύριους και Βαβυλώνιους. Στην Βίβλο αναφέρεται ως Νεβώ), όλων των ενεπίγραφων και πήλινων πλακών, των μυστηρίων και των δυσκολιών τους, τα οποία έλυσα». Ήταν εξαιρετικός μαθηματικός και ένας από τους ελάχιστους βασιλιάδες που μπορούσαν να διαβάσουν τη σφηνοειδή γραφή στην Ακκαδική και τη γλώσσα των Σουμερίων. Στη Βίβλο ονομάζεται Asenappar (
σσεναφάρ) ενώ ο Ρωμαίος ιστορικός Ιουστίνος τον αναγνώριζε ως τον Σαρδανάπαλο.
Η Βιβλιοθήκη του Ασσουρμπανιπάλ διέθετε πάνω από 30.000 πήλινες πλάκες
Πλάκα με το τμήμα του Έπος του Γκιλγκαμές. Βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο – πηγή
Βασίλεψε από το 668 ως το 627 π.Χ.. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, συνέλεξε κείμενα από όλη τη Μεσοποταμία, ειδικά από τη Βαβυλωνία. Μεγάλο μέρος του αρχικού υλικού έχει καταστραφεί και είναι αδύνατο να επανορθωθεί. Τα κείμενα αφορούσαν την ιατρική, την αστρονομία και τη λογοτεχνία. Πάνω από 6.000 πλάκες ήταν σχετικές με τη νομοθεσία, ξένες ανταποκρίσεις, αρραβώνες, αριστοκρατικές δηλώσεις και οικονομικά θέματα. Τα υπόλοιπα αφορούσαν μαντεία, οιωνούς, ξόρκια και ύμνους σε διάφορους θεούς. Τα περισσότερα από τα κείμενα ήταν γραμμένα κυρίως στην Ακκαδική, σε σφηνοειδή γραφή, ενώ άλλα στην ασσυριακή. Μεταξύ των επών και των μύθων υπήρχε το «Έπος του Γκιλγκαμές (ένα επικό ποίημα από την περιοχή της Βαβυλωνίας. Αποτελεί το αρχαιότερο γνωστό λογοτεχνικό έργο. Πρόκειται για τη συλλογή θρύλων και ποιημάτων των Σουμερίων για τον Γκιλγκαμές, μυθικό ή/και ιστορικό Βασιλέα και ήρωα της Ουρούκ που θεωρείται ότι έζησε την 3η χιλιετία π.Χ), ο μύθος του Adapa (ο πρώτος από τους επτά σοφούς της Μεσοποταμίας. Μυθική φιγούρα που αρνήθηκε εν αγνοία του το δώρο της αθανασίας), ο βαβυλωνιακός μύθος της δημιουργίας «Enûma Eliš» και ιστορίες όπως «ο φτωχός της Νιππούρ».
Η βιβλιοθήκη κάηκε το 612 π.Χ., όταν και καταστράφηκε η Νινευή. Ωστόσο, από την πυρκαγιά διασώθηκαν οι πλάκες οι οποίες τελικά ανακαλύφτηκαν το 1849.
Η Βιβλιοθήκη του Ασσουρμπανιπάλ διέθετε πάνω από 30.000 πήλινες πλάκες
Η Πτώση της Νινευή, John Martin
ΠΗΓΗ
https://lostatlantis.gr
Posted: 11 Dec 2016 01:46 AM PST
Τα διάφορα βιβλία που αποτελούν αυτό που ονομάζουμε «Βίβλο των Νεκρών» περιέχουν συλλογές από επωδούς, αριθμούς και μαγικούς τύπους για χρήση από τους νεκρούς στη μεταθανάτια ζωή. Είχαν το ρόλο να καθοδηγήσουν τους νεκρούς στις διάφορες δοκιμασίες που θα συναντούσαν πριν φθάσουν στον Κάτω Κόσμο.
Κατά την αιγυπτιακή μυθολογία η Duat (επονομαζόμενη και Tuat, Tuaut, Akert, Amenthes, Amenti και Neter-kheret) ήταν η χώρα των νεκρών, η οποία αποτελούσε βασίλειο του θεού Όσιρις και τόπο διαμονής διαφόρων μεταφυσικών πλασμάτων αλλά και των θεοτήτων Ανούβι, Ώρος, Θωθ, Χαθόρ και Μά’ατ.
 
Η Αιγυπτιακή βίβλος των νεκρών
Οι κάτοικοι της θα εμφανίζονταν καθώς ο αποθανών θα τη διαπερνούσε. Το χθόνιο αυτό βασίλειο διέσχιζε κάθε βράδυ και ο θεός του ήλιου Ρα, (δύση προς ανατολή), όπου και πολεμούσε με τον δαίμονα-φίδι Απέπ. Ήταν επίσης και το μέρος στο οποίο εισέρχονταν οι ψυχές για τη τελική τους κρίση , παρ’ ότι η μεταθανάτιος ζωή δεν περιοριζόταν μόνο στο πέρασμα της ψυχής από εκεί.
Γνώση για τη Duat αντλούμε από ταφικά κείμενα σε παπύρους, την αιγυπτιακή βίβλο των νεκρών, το βιβλίο των πυλών και το Amduat καθένα από τα οποία λειτουργεί για διαφορετικούς σκοπούς και απεικονίζει διαφορετικά τόσο το βασίλειο, όσο και τη διαδικασία προσπέλασης της.
Σύμφωνα με αυτά, ο τόπος ήταν παρόμοιος με ο,τι οι Αιγύπτιοι γνώριζαν στη ζωή τους στον επάνω κόσμο. Ποτάμια, νησιά, λίμνες σπηλιές και πεδιάδες τη κοσμούσαν, παράλληλα με τα απόκοσμα στοιχεία της, όπως οι σιδερένιοι τοίχοι και τα κυανοπράσινα δέντρα.
Κατά τη ταφή του αποθανόντος αφήνονταν αποσπάσματα της βίβλου των νεκρών αλλά και διάφορα ξόρκια, τα οποία αποσκοπούσαν στη προστασία και καθοδήγηση της ψυχής από τη Duat σε μια νέα ζωή είτε ως Ακχ (ένα άμορφο πνεύμα το οποίο είχε μόνο νόηση), είτε ως ευλογημένο πνεύμα ανάμεσα στους θεούς.
Ο νεκρός θα έπρεπε να διασχίσει μια σειρά δέκα θυρών προστατευόμενες από δεινά πνεύματα που έφεραν αλλόκοτα κεφάλια ανθρώπων, ζώων, εντόμων, λεπίδων και φλογών με εξίσου φρικιαστικά ονόματα.Έμφαση δινόταν επίσης σε σπηλιές και λόφους όπου φιλοξενούνταν μεταφυσικά ζώα και θεότητες που αποσκοπούσαν στην απειλή και στον εκφοβισμό των νεκρών, ώστε να μην καταφέρουν να διαπεράσουν τα εμπόδια με επιτυχία.
Η Αιγυπτιακή βίβλος των νεκρών
Ωστόσο, σκοπός των βιβλίων σχετικά με τον απόκοσμο αυτό τόπο δεν ήταν να τον χαρτογραφήσουν, αλλά να προμηθεύσουν τον κάτοχο με μια σειρά τελετουργιών που ο ίδιος θα έπρεπε να ακολουθήσει για να φτάσει επιτυχώς στη μετά θάνατον ζωή. Εάν η ψυχή που δοκιμαζόταν μπορούσε με επιτυχία να περάσει όλα τα εμπόδια που της θέτονταν, θα αντίκριζε τη τελευταία δοκιμασία που αποκαλούταν «ζύγισμα της καρδιάς».
Σε αυτή την έσχατη δοκιμασία η καρδιά του νεκρού ζυγιζόταν από τον θεό Ανούβι με το φτερό της αλήθειας, σύμβολο της θεάς της δικαιοσύνης Μά’ατ. Εάν ισορροπούσε με το φτερό τότε θα επιτρεπόταν να ταξιδέψει προς τον παράδεισο του Aaru (τα αντίστοιχα σε εμάς Ηλύσια Πεδία). Η καρδιά όμως θα βρισκόταν εκτός ισορροπίας εάν κατά τη ζήση της δεν ακολουθούσε τις προσταγές της θεάς Μά’ατ.
Σε αυτή τη περίπτωση, εάν δηλαδή η καρδιά ήταν ελαφρύτερη ή βαρύτερη του φτερού, απορριπτόταν και καταβροχθιζόταν από τη δαίμονα Αμμίτ (ή Αμμούτ), ένα τρομερό πλάσμα με σώμα λιονταριού, πόδια ιπποπόταμου και κεφάλι κροκόδειλου, την οποία οι Αιγύπτιοι αποκαλούσαν «εκείνη η οποία καταβροχθίζει τους νεκρούς».
Συνοπτικά, αναγκαία θα ήταν μια τελική παρατήρηση.
Παρ’όλες τις φρικτές δοκιμασίες και τους εφιαλτικούς κατοίκους της, η Duat δεν μπορεί να θεωρηθεί ένα είδος κόλασης στο οποίο οι νεκροί καταδικάζονται. Η φύση της είναι στη πραγματικότητα πολύ περισσότερο πολύπλοκη από ότι παρουσιάζεται να είναι.
Η Αιγυπτιακή βίβλος των νεκρών
Για παράδειγμα, οι τρομακτικές οντότητες και τα μεταφυσικά πλάσματα που τη περιτριγύριζαν στη πραγματικότητα ελέγχονταν από τους Αιγύπτιους θεούς όχι ως μέσο τιμωρίας αλλά ως μέσο κρίσης. Με αυτόν τον τρόπο θα διαπιστωνόταν τελικά η πραγματική αξία της ψυχής, η οποία προοριζόταν να λάβει τη τιμή να περπατά ανάμεσα στους θεούς, μέσω των δυσκολιών που θα αντιμετώπιζε καθώς θα διέσχιζε τα εμπόδια που τοποθετούνταν στον δρόμο της.
Κάτι τέτοιο αποτελούσε στη πραγματικότητα, ένα συμβολισμό της καθημερινής διαδικασίας του θεού Ρα να εγκαταλείψει τη γερασμένη μορφή του (Atum) και να λάβει αυτή του ανατέλλοντος ήλιου (Khepri), παράλληλα απωθώντας σθεναρά το φίδι Απέπ.
Posted: 11 Dec 2016 01:44 AM PST
124 μετανάστες υποδέχτηκε η Μυτιλήνη τις τελευταίες τρεις μέρες και 184, όλη η Λέσβος.
Αυτό όμως που προκαλεί αναστάτωση είναι το προφίλ των ανθρώπων αυτών που δεν έχουν καμία σχέση με προσφυγιά.
Από τους αφιχθέντες είναι :
54 από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό
- 7 από την Αιθιοπία
- 3 από την Αλγερία
- 3 από τη Γκάνα
- 3 από τη Γουινέα

- 3 από το Μάλι
- 12 από το Καμερούν
- 2 από το Μπαγκλαντές
- 4 από τη Σιέρα Λεόνε
- 5 από την Αγκόλα
- 9 από την Ερυθραία.
- 1 από Νιγηρία, Σουδάν, Ακτή Ελεφαντοστού, Γκάμπια, Τζαμάικα και Τουρκία. Ο τελευταίος ζήτησε και πολιτικό άσυλο δηλώνοντας αντίπαλος του καθεστώτος Ερντογάν.
Πρόσφυγες αντίθετα ήταν μόνο 10 Ιρακινοί, 2 Σύροι και 1 Αφγανός.

 

You are subscribed to email updates from ΑΝOΠAIΑ ΑΤΡΑΠΟΣ.
To stop receiving these emails, you may unsubscribe now.
Email delivery powered by Google
Google Inc., 1600 Amphitheatre Parkway, Mountain View, CA 94043, United States

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου