Η αυτεπίγνωση μήπως είναι η σωτηρία; Ένας πρώην βουλευτής
ζητά συγγνώμη...
(
)
Ζαλισμένος και απελπισμένος ο νεοέλληνας από την ανεργία,
τη φοροεπιδρομή και την ακρίβεια, βομβαρδίζεται καθημερινά από τα ΜΜΕ για
πράξεις των κυβερνώντων στο όνομα της “τρόϊκας” και σκάνδαλα του παρελθόντος
που τον αφήνουν άναυδο.
Οδηγείται μοιραία στο συμπέρασμα για μια όζουσα σήψη της
τελευταίας τριακονταετίας. ΄Ολα καλά σκηνοθετημένα στον άξονα “πείνα και
θεάματα” για να μην αλλάξει τίποτα και μετά το τέλος αυτής της κρίσης.
Επειδή αχνά στο μυαλό μου ήταν αποτυπωμένο ότι η Ελλάδα
ξαναπέρασε περιόδους κρίσης και “λαμογιές” που διαχρονικά ήταν προσαρμοζόμενες
στην εποχή τους, ξαναδιάβασα την ιστορία της Νεώτερης Ελλάδας, καθώς επίσης και
αναλυτές, όπως ο Π.
Κανελλόπουλος, Γ. Ρούσος, Π. Κονδύλης κ.ά. και κατέληξα
στα εξής, τα οποία παραθέτω όσο μπορώ πιό συνοπτικά:
Η Ελλάδα, ως χώρα, γεννήθηκε τον 19ο αιώνα από
επαναστατικές διαδικασίες. Η δομή της Ελληνικής κοινωνίας ήταν πατριαρχική. Ο
τρόπος ζωής και η νοοτροπία εκινείτο στο πλαίσιο της Βαλκανικής παράδοσης. Στην
Ελλάδα ποτέ δεν σχηματίσθηκε αυτοτελής αστική τάξη και η ψευδής ύπαρξή της
στηρίχθηκε στην υιοθέτηση επι μέρους στοιχείων της Ευρωπαϊκής αστικής τάξης.
Ο όρος “αστική τάξη” εισάγεται στην Ελλάδα με αρνητική
έννοια, ως εχθρός της ανερχόμενης εργατικής τάξης. Τον όρο τον χρησιμοποίησε
περισσότερο η Αριστερά, γιατί την εξυπηρετούσε στο πολιτικό παιγνίδι, χωρίς
καμμιά ανάλυση στα χαρακτηριστικά του Ελληνικού ψευδοαστισμού που δεν είχε
τίποτα από τις αστικές αξίες του εργασιακού ήθους. Στην Ευρώπη η αστική τάξη
είχε θετική έννοια, ως αντίπαλος της φεουδαρχίας και αριστοκρατίας, πριν έρθει
σε δημιουργική αντίθεση με την εργατική τάξη.
Παράλληλα, το ότι το Ελληνικό ΄Εθνος είναι ευρύτερο του
Ελληνικού Κράτους δεν βοήθησε στη δημιουργία ενός σύγχρονου αστικού Κράτους. Το
μεν απόδημο ΄Εθνος στηριζόταν ( http://www.onalert.gr/tags/
)σε φυλετικούς πολιτισμικούς θεσμούς, στη γλώσσα και την θρησκεία, το δε εντός
του Κράτους ΄Εθνος είχε κατ΄ εξοχήν ορίζοντα τοπικιστικό. Αμφότερα δε τα
κομμάτια ήσαν πλήρως ενταγμένα στην πατριαρχική αντίληψη. Απόδειξη αυτού είναι
ότι , εκτός συνόρων, οι εφοπλιστές και εμποροβιοτέχνες της εποχής δεν
συσσώρευαν πλούτο σε καπιταλιστική βάση, ούτε επέλεγαν τις εργασιακές σχέσεις
στη βάση προσφορά-ζήτηση, αλλά πατριαρχικά, δηλαδή αφ΄ενός για κοινωνικό
γόητρο, αφ΄ετέρου για λόγους υποταγής αυτού που του προσφερόταν εργασία με αντιπαροχή
την προστασία του. Οι εντός συνόρων εμποροβιοτέχνες, ενώ εξηρτώντο πλήρως από
τον εξωτερικό καπιταλισμό (καπνά-βυρσοδεψία-υφαντουργία), δεν άλλαξαν την
πατριαρχική νοοτροπία, γιατί αυτό τους βοηθούσε να συνυπάρχουν με τους
προεστούς-προύχοντες-γαιοκτήμονες της τότε εποχής. Οι κατά καιρούς αντιθέσεις
τους δεν οφείλονται σε λόγους ιδεολογίας και πολιτικής για την οικονομική
αναδιάρθρωση της Χώρας, αλλά στην ανακατανομή ( http://www.onalert.gr/tags/ )της
πολιτικής δύναμης και του εθνικού πλούτου. ΄Ελλειψε, δηλαδή, στην Ελλάδα η
παραγωγική τάξη που θα καινοτομούσε μέσα από την σύγχρονη επιστήμη και
τεχνολογία της εποχής κόντρα στη στείρα παράδοση του αγροτικού πατριαρχισμού.
Η δολοφονία του Καποδίστρια έβαλε τέλος στα ψήγματα
ελπίδας να γίνει η Χώρα ένα σεβαστό κράτος. Ακόμη και η Βασιλευομένη
Κοινοβουλευτική Δημοκρατία της πολυθρύλητης 3ης του Σεπτέμβρη πολύ λιγότερο
διεκδικήθηκε από ( http://www.onalert.gr/tags/
)το Λαό και περισσότερο επεβλήθη από τις τότε ισχυρές δυτικές δυνάμεις. Η
εμφάνιση αλυτρωτικών διαθέσεων στις κυβερνήσεις του Όθωνα τις οδήγησε - και
προφητικά - στο συμπέρασμα ότι μέσω των κοινοβουλευτικών κομμάτων θα ασκήσουν
καλύτερα την επιρροή τους στην Ελληνική πραγματικότητα.
Περισσότερα ... (
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου