Φίλη-κο ἀλλαντάλλων 25ο Μαρτιάτικα

Φίλη-κο ἀλλαντάλλων 25ο Μαρτιάτικα

Γράφει ο
Γιώργος Κακαρελίδης

Κατάφερε τό ἀκατόρθωτο ὁ  Ὑπουργός Φίλης, στό «διάγγελμά» του, γιὰ τὴν ἐπέτειο τῆς 25^ης Μαρτίου: νὰ μὴν ἀναφέρῃ οὔτε μία (!!!) φορά τήν λέξη ἐλευθερία, παρά μόνο ἀναφερόμενος στό σύνθημα (sic) γιά τό ... πολυτεχνεῖο!! Ἔτσι, ποὺ ὅλοι ἀνοίξαμε τὸ γκούγκλο καλαντάρι, μὴν τυχόν καί μπερδέψαμε τίς ἡμερομηνίες.

Κατάφερε ἐπίσης, νὰ μὴν ἀναφέρῃ οὔτε μία φορά, τὴν λέξη κράτος. Ἀκόμη χειρότερα, μίλησε γιά δημιουργία καινούργιου ἔθνους (sic). Γιά γενέθλια. Ναί, μὲ αὐτὴν τὴν ἀνιστόρητη λεξούλα, πάπαλα ἡ συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Χαππι Μπερθντεϊ Ντίαρς, ὅπως θὰ ἀναφωνοῦσαν, στὰ δικά τους Γκρικλις, οἱ «φίλοι»μας οἱ ἀγγλοσάξωνες.

Ἄντε, νὰ ποῦμε ὅτι ἔμεινε μέχρις εδῶ, τό θέμα, ὑπομονή, μπόρα εἶναι θὰ περάσῃ. Ἄμ δέ! Βούτηξε τόν Κοραῆ καὶ τὸν ἔκανε ἰδεοδότη τῶν .. ἰδεῶν τοῦ .... καινούργιου (ἄντε πάλι) ἔθνους. Ναί! Καί, ἔτσι γιὰ νὰ δέσῃ, πασπάλισε τό ἰδεόμειγμα μὲ ὁλίγη ἀπὸ Καποδίστρια! Χωρίς νὰ μᾶς διαφωτἰσῃ ἀρκούντως, περὶ τοῦ Καποδιστριακοῦ ἰδεοπεριεχομένου.

Φυσικά τὀν μόνο ἰδεοδότη, τόν Ρῆγα Βελεστινλῆ, τὸν ἄφησε στὴν ἀπέξω, ἴσως γιατί ἔμαθε, ἐσχάτως, ὅτι τὸν εἶχαν φάει λάχανο, κατ’ἐντολὴν τοῦ Σουλτάνου, συνεπῶς δὲν ὑπῆρχε λόγος νὰ ἔρθῃ σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν νεοΣουλτᾶνο Ταγίπ, ἀναδεικνύοντάς τον.

Μ’αὐτὰ καὶ μ’αὐτά, ἡ ἰδεοπαιδεία μας, συνέτεινε, λέει, στὴν γέννηση καὶ δημιουργία (ἀμάν πιά) τῆς ἐθνικῆς μας συλλογικότητος (ἄλλο φροῦτο, αυτό) καὶ ἔτσι μπήκαμε βάσει τῆς μετακενωθείσης αὐτῆς παιδείας, δόξῃ καὶ τιμῇ, στὴν «χορεία τῶν ἐθνῶν τῆς σύγχρονης εὐρώπης».

Κι’ἐνῷ πήραμε βαθειά ἀνάσα, ἕτοιμοι νὰ χειροκροτήσουμε εὐγενικά καὶ νὰ τὴν κάνουμε,  ὁ ὑπουργός, οὔρλιαξε ὡς νέος νεφεληγερέτης καὶ μᾶς καθήλωσε ἐνεούς: «σκύψτε στο έργο των εκπαιδευτικών μεταρρυθμιστών, που ....  αφιέρωσαν τις διανοητικές τους δυνάμεις, για να ξαναδώσουν σε μια εκπαίδευση αποστεωμένων γνώσεων το φιλί της σύγχρονης ζωής, για να συνδέσουν τη μάθηση με την απόλαυση του πολιτισμού», εἶπε.

Καί πρίν προλάβουμε νὰ ἀναρωτηθοῦμε, ἱατρικῶς μέν γιὰ τὸ πῶς ἀποστεώνονται οἱ γνώσεις, ἐκπαιδευτικῶς δέ, πῶς αὐτός καὶ οἱ ὅμοιοί του, ποὺ μετέλεβαν ἀποστεωμένων γνώσεων, κατάφεραν καὶ ξέφυγαν καὶ ἔγιναν σπουδάρχιδες καὶ τρανοί, μαγειρικῶς δέ, πῶς μᾶς κάθεται καλύτερα ἡ ἀπόλαυση τοῦ πολιτισμοῦ, μᾶς ἔβγαλε ἀπό τὸ τσεπάκι του, ὡς νέος Χουντίνι, τοὺς δημοτικιστές  ἐκπαιδευτικούς (ποὺ ἄν καταλάβαμε καλῶς, ξέφυγαν στὴν τρίχα, ἀπὸ τὸ κυνῆγι τῶν ὁστεοαττικιστῶν), σὰν τοὺς «πιο δραστήριους οργανωτές της Αντίστασης στο φασισμό» ποὺ ἐν τέλει κατάφεραν ὥστε « τό αίτημα της Παιδείας» νὰ κυριαρχήση στό ... Πολυτεχνεῖο.

Καί ἐδῶ μᾶς ἔχασε τελείως. Ἀφήνω γι’ἄλλους τὴν καινοφανῆ ἀλλαγή, ποὺ ἐπέφερε στό βέλος τοῦ χρόνου, ἀφοῦ δήλωσε, περαιώνοντας ἐπιτέλους, ὅτι ἡ ἐμπιστοσύνη στὸ μέλλον εἶναι αὐτὴ,  ποὺ καθορίζῃ τὴν ἐκτίμηση τοῦ παρελθόντος! Καί μᾶς κούφανε.

Μόνο ποὺ ὑπουργέ μας, δυστυχῶς γιὰ τὶς ίδεοληψίες σας, οἱ Ἕλληνες, μπορεῖ νὰ τρωγόμαστε μεταξύ μας σὰν τὰ σκυλιά, ὅμως ἔχουμε ‘πρόβλημα’ μὲ τὸν βιασμό τῆς Αὐτονομίας μας, στὸ ‘ἀτομικό, κοινωνικό καὶ πολιτικό πεδίο’ δηλαδή τῆς Ἐλευθερίας μας. Γι αὐτό καὶ ὑπῆρξαν Μαραθῶνες και Σαλαμῖνες, Κωνσταντινούπολη καὶ Ἁγία Λαύρα, Πίνδος καὶ Ροῦπελ.

Οἱ προπάτορές μας καὶ ἰδιαίτερα τοῦ 1821 πάλαιψαν δυνατά γιὰ τὸ φῶς τῆς Ἐλευθερίας, ἔχοντας νὰ ἀντιδώσουν μόνο τὸν θάνατό τους. Καὶ νομίζω θὰ σᾶς βοηθήσουν ἐξαιρετικά, στὴν θεώρηση τῶνἝλλήνων τὰ  λόγια τοῦ Ποιητῆ:
“Ἀπό τὴν Ἤπειρ’ ὡς τό Μοριά, κι ἀπ' τό Σκοτάδι στὴ Λευτεριά,
 τὸ πανηγύρι κρατάει χρόνια, στὰ μαρμαρένια τοῦ χάρου ἀλώνια”