Επειδή συχνά πιάνουμε την εξουσία και τα κόμματα ανακόλουθο σας στέλνω τις 4 Αρχές της Λογικής του Αριστοτέλη. Να τις μελετήσετε προσεκτικά και να τις εφαρμόζετε στο λόγο , στη σκέψη και στις αποφάσεις σας.
Ο πρόεδρος της τράπεζας FRB δεν παραιτηθεί αν το ζητήσει ο πρόεδρος των ΗΠΑ,
ο οποίος όμως έχει την πλειοψηφία και στο Κογκρέσο. Τούτο σημαίνει ότι υπεράνω του προέδρου και του Κογκρέσου υπάρχει μια άλλη αόρατη εξουσία, η εξουσία του χρήματος που τον ορίζει. Οι κανόνες της Λογικής ερμηνεύουν τα πράγματα και όχι η αυθαιρεσία της σκέψης.
ΟΙ 4 ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ
Αρχή Λογικής και επικρατέστερα στον πληθυντικό Αρχές Λογικής, ή Λογικές Αρχές χαρακτηρίζονται οι θεμελιώδεις αρχές βάσει των οποίων βασίζονται και διευθύνονται οι ορθές διανοητικές ενέργειες του ανθρώπου. Οι Αρχές αυτές όπως και τα μαθηματικά αξιώματα δεν χρήζουν αποδείξεων.
Οι Λογικές Αρχές φέρονται στην επιστήμη της Λογικής από παλαιές παραδόσεις και είναι οι ακόλουθες τέσσερις:
- Αρχή της ταυτότητας
- Αρχή της μη–αντίφασης
- Αρχή του αποκλειομένου μέσου, και
- Αρχή του αποχρώντος λόγου
1. Αρχή της ταυτότητας
Δεν μπορεί να είναι δύο διαφορετικά πράγματα ίδια(λ.χ το σύκο με την πατάτα, ή Ελλάδα ίση με την Ευρώπη, ή ο Ελληνισμός ίσος με το κόμμα της Ν.Δ, ή ότι ο Ελλην είναι οπωσδήποτε Χ.Ο ή και το αντίθετο κ.ο.κ)
Σύμφωνα με την αρχή αυτή κάθε έννοια νοείται ίση ή η αυτή προς αυτήν, ή προς το σύνολο των γνωρισμάτων της, όπου και εκφράζεται ως "Α είναι Α", και "Α είναι (α+β+γ), π.χ.: ο Άνθρωπος είναι άνθρωπος και ο Άνθρωπος είναι ζώο λογικό.
Την Αρχή αυτή όρισε ο Αριστοτέλης λέγοντας:
Παρά την πραγματική όμως ταυτότητα διακρίνεται και η φαινομενική, όταν μία έννοια εκφράζεται με συνώνυμη που δηλώνεται το ίδιο, π.χ.: τετράγωνο - τετράπλευρο.
Στην Αρχή της ταυτότητας βασίζονται οι ακόλουθοι κανόνες: α) η έννοια ισούται προς τα γνωρίσματά της, β) το όλο ισούται προς τα μέρη του και γ) το γένος ισούται προς τα είδη του.
2. Αρχή της μη αντίφασης
Λέμε ότι στη δημοκρατία εκλέγει ο λαός τον ανώτατο άρχοντα λ.χ τον πρόεδρο της Αμερικής και εξ αυτού εκπηγάζει η εκτελεστική εξουσία(διορισμοί οργάνων) με εξαίρεση τη δικαστική και νομοθετική εξουσία. Αν η τράπεζα FRB είναι κρατική ευθύνη για τον διορισμό του διοιητή ή προέδρου της τράπεζας έχει ο πρόεδρος των ΗΠΑ. Είναι άτοπο να λέμε ότι υπεράνω του προέδρου υπάρχει κάποια άλλη αρχή και ταυτοχρόνως να λέμε ότι οι ΗΠΑ είναι δημοκρατία. Ρωτήθηκε όμως ο πρόδρος της FRB αν θα παραιτηθεί αν το ζητήσει ο πρόεδρος και δήλωσε ΟΧΙ. Και ρωτάμε σε ποιόν υπακούει αυτή η τράπεζα αν όχι στον πρόεδρο των ΗΠΑ;
Εφ' όσον λοιπόν ο πρόεδρος της FRB δεν εκλέγεται από τον λαό με απ' ευθείας ψηφοφορία ή με την εκλογή από τον πρόεδρο τότε λογικά εκλέγεται από κάποια άλλη αρχή. Όμως αν αυτή η αρχή δεν υπακούει στον πρόεδρο ή σε κάποια εκλεγμένη αρχή των ΗΠΑ, τότε αυτή η Ανεξάρτητη Αρχή ενεργεί σαν παρακράτος υπεράνω των νόμων των ΗΠΑ. Αυτό επιβάλλει η λογική. Αυτός είναι και ο λόγος που λέμε ότι δεν έχουμε δημοκρατία, αλλά κάποια αόρατη εξουσία του χρήματος ασκεί από τα παρασκήνια την πραγματική εξουσία στα μείζονα θέματα.
Διότι δεν μπορούμε να λέμε ότι το καθεστώς των ΗΠΑ είναι δημοκρατία με περιορισμένες εξουσίες του προέδρου ενώ κάποια αόρατη αρχή ασκεί την πραγματική εξουσία. Αυτό είναι άτοπο και σημαίνει δικτατορία. Αυτό συνέβαινε με τις δημοκρατικές κυβερνήσεις Καραμανλή της 10ετίας 1950-60, όπου στο στρατό λειτουργούσε και το παρακράτος του ΙΔΕΑ καθώς και στη δικτατορία Παπαδόπουλου όπου ο αόρατος δικτάτωρ Ιωαννίδης διοικούσε το παρακράτος της ΕΣΑ το οποίο τον γκρέμισε )
Σύμφωνα με την αρχή αυτή κάθε έννοια δεν είναι δυνατόν να νοείται ως αντίθετη προς τον εαυτό της, αλλά ούτε και έχει αντιφατικά γνωρίσματα, η οποία και διατυπώνεται ως Α είναι όχι Α, ή Α είναι όχι (α+β+γ), π.χ.: ο Άνθρωπος είναι όχι Άνθρωπος, ή μη Άνθρωπος, ή ο Άνθρωπος είναι όχι ζώο λογικό.
Την Αρχή αυτή ο Αριστοτέλης την αποκάλεσε "βεβαιοτάτην των αρχών απασών" (Μεταφ. Γ΄, 3, 1005, β, 11) την οποία και διατύπωσε λέγοντας:
Επί της Αρχής αυτής βασίζονται οι κανόνες "η άρνηση επί άρνησης είναι άμεση κατάφαση" και "η διπλή άρνηση είναι κατάφαση", η κατά τους Λατίνους "duplex negatio affirmat".
3. Αρχή του αποκλειομένου μέσου
Κατά την Αρχή του αποκλειομένου μέσου ή τρίτου, όπως αναφέρεται, δύο έννοιες αντιφατικά αντικείμενες που λέγονται για το ίδιο αντικείμενο δεν μπορεί να είναι και οι δύο ψευδείς. αλλά ούτε και νοούνται ως τέτοιες, αλλά αν η μία είναι αληθής, τότε η άλλη είναι υποχρεωτικά ψευδής χωρίς άλλο περιθώριο. Η Αρχή αυτή διατυπώνεται ως εξής: Α, ή είναι, ή δεν είναι Β, π.χ.: το διαστημόπλοιο Χ ή είναι ή δεν είναι επανδρωμένο.
Ο Αριστοτέλης διατύπωσε την Αρχή αυτή ως εξής: .
3. Αρχή του αποκλειομένου μέσου
Κατά την Αρχή του αποκλειομένου μέσου ή τρίτου, όπως αναφέρεται, δύο έννοιες αντιφατικά αντικείμενες που λέγονται για το ίδιο αντικείμενο δεν μπορεί να είναι και οι δύο ψευδείς. αλλά ούτε και νοούνται ως τέτοιες, αλλά αν η μία είναι αληθής, τότε η άλλη είναι υποχρεωτικά ψευδής χωρίς άλλο περιθώριο. Η Αρχή αυτή διατυπώνεται ως εξής: Α, ή είναι, ή δεν είναι Β, π.χ.: το διαστημόπλοιο Χ ή είναι ή δεν είναι επανδρωμένο.
Ο Αριστοτέλης διατύπωσε την Αρχή αυτή ως εξής:
4. Αρχή του αποχρώντος λόγου
Παρατηρώ ότι θεωρείς ότι τώρα ξεκίνησε ο κόσμος και τα διάφορα γεγονότα ενώ όλα έχουν κάποια αρχή και συνεχίζεται η εξέλιξη στο διηνεκές. Αυτό θέλει να εφαρμόσει και η ατζέντα WOKE στον κόσμο και γιαυτό απέτυχε
- (ο Αποχρών: μετοχή του ρήματος "αποχρώ", που σημαίνει ο επαρκής προς δικαιολογία)
Κατά την Αρχή του αποχρώντος λόγου ουδεμία έννοια έχει κύρος αν δεν έχει λόγο που να πείθει την αλήθεια της, δηλαδή λόγο αποχρώντα.
Γενικά στη φύση υπάρχει ένας ειρμός και μια εξάρτηση των όντων και των όποιων γινομένων. Κάθε προηγούμενο αυτών στη σειρά είναι η "αιτία", ή το "αίτιο" και το επόμενο το "αποτέλεσμα", δηλαδή το "αιτιατόν" εκείνου, ισχύοντας έτσι η αρχή "ουδέν γίνεται άνευ αιτίας". Η αιτία αυτή χαρακτηρίζεται "ουσιώδης, ή "πραγματικός λόγος".
Όμοια τέτοια συνάρτηση υπάρχει και στη νόηση κατά την οποία κάθε κρίση βασίζεται επί της προηγουμένης που ονομάζεται λόγος ή γνωστικός λόγος, δηλαδή λογική αιτία της επόμενης κρίσης. Οι δε τελευταίοι λόγοι της σειράς ονομάζονται "αξιώματα".
Κατόπιν των παραπάνω όταν ο γνωστικός λόγος συμπίπτει προς τη φυσική την πραγματική αιτία, δηλαδή προς τον ουσιώδη λόγο, οι κρίσεις είναι αληθείς. Όταν όμως ο γνωστικός λόγος είναι αποτέλεσμα φυσικής αιτίας, όπως συνηθέστερα συμβαίνει, τότε οι κρίσεις είναι ασφαλείς μόνο και εφόσον ξεκινάμε από τη θέση του λόγου ή από την άρση της ακολουθίας, όχι όμως από την άρση του λόγου διότι κάποιο αποτέλεσμα μπορεί να έχει περισσότερους λόγους, έτσι που η άρση του ενός να μη αίρει τελείως το αποτέλεσμα.
Το αυτό συμβαίνει ξεκινώντας από το αποτέλεσμα, αφού ένα αποτέλεσμα μπορεί να έχει περισσότερες της μιας αιτίες.
Επί των τελευταίων για την απόκτηση ασφαλούς γνώσης πρέπει ν΄ ακολουθούνται οι ακόλουθοι κανόνες:
- Τιθεμένου του λόγου τίθεται και η ακολουθία
- Αιρομένης της ακολουθίας αίρεται και ο λόγος
Όταν όμως η αιτία είναι μία και μόνη τότε λαμβάνεται επιστημονική γνώση είτε ξεκινώντας από την αιτία είτε από το αποτέλεσμα ακολουθώντας τους ακόλουθους κανόνες:
- Τιθεμένου του λόγου, τίθεται και η ακολουθία
- Αιρομένου του λόγου αίρεται και η ακολουθία
- Τιθεμένης της ακολουθίας, τίθεται και ο λόγος
- Αιρομένης της ακολουθίας, αίρεται και ο λόγος
Και την Αρχή αυτή όπως και τις προηγούμενες διατύπωσε ο Αριστοτέλης ως εξής:
Στη χώρα μας και όχι μόνο γιατί και στην Ε.Ε οι αποφάσεις της είναι τουλάχιστον για την κοινή γνώμη παράλογες διότι δεν εφαρμόζονται οι Αρχές της Λογικής. Λ.χ ενώ ένεκα του πολέμου στην Ουκρανία η Ευρώπη μαστίζεται από την ακρίβεια και αλλά δεινά , οι ηγέτες της Ε.Ε είναι υπέρμαχοι της συνεχίσεως του πολέμου.
Ενώ τα κόμματα όλα στα λόγια διατείνονται ότι είναι φιλολαϊκά στην πράξη κάνουν πράγματα διαφορετικά και ευνοούν τους ολίγους, τους ημετέρους και τους ξένους. Εξ αυτού διαπιστώνουμε οι πολίτες ότι άλλα λένε και άλλα κάνουν , διότι ενεργούν κατά παράβαση των Αρχών της Λογικής .
πηγή: "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.12ος, σελ.490.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου