Aftovouli-Ikaria Theodosiou

3 ώρ. 

Αθηναίος Πολίτης

5 ώρ. 
Απόγονο του Φειδιππίδη τον αποκάλεσαν οι Αμερικάνοι, όταν μετά από τιμητική πρόσκληση και να συμμετάσχει στον ξακουστό Μαραθώνιο της Βοστώνης το 1946
Παρά τα 36 του χρόνια, παρόλο που λόγω της Κατοχής ήταν αδύναμος, υποσιτισμένος, παρόλο που είχε πέντε χρόνια να αγωνιστεί και παρά την αποθάρρυνση της συζύγου του είχε πάρει την απόφασή του. Πουλώντας προσωπικά του αντικείμενα και μετά απο πολλές και αγωνιώδεις προσπάθειες, κατάφερε τελικά να επιβιβαστεί σε αεροπλάνο για την Αμερική.
Ήταν τόσο αδύναμος που όταν οι γιατροί των αγώνων τον είδαν, αρνήθηκαν να του επιτρέψουν τη συμμετοχή, φοβούμενοι ακόμη και για τη ζωή του. «Ήρθα να τρέξω για 7 εκατομμύρια πεινασμένους Έλληνες και θα τρέξω» ήταν τα λόγια του κι αφού υπέγραψε υπεύθυνη δήλωση ότι φέρει την ευθύνη για οτιδήποτε του συμβεί, του επετράπη να αγωνιστεί.
Σαν σήμερα στις 20 του Απρίλη του 1946, πήρε θέση στο σημείο εκκίνησης μαζί με τους υπόλοιπους μαραθωνοδρόμους και το μεγάλο φαβορί του αγώνα Τζόνι Κέλλυ.
Ξεκίνησε τον αγώνα κρατώντας δυνάμεις και άρχισε να επιταχύνει μετά το μέσο της διαδρομής. Με τη δύναμη και τη θέληση της ψυχής του κατόρθωσε να προηγείται στα τελευταία χιλιόμετρα και να τερματίσει πρώτος.
Η νίκη του προκάλεσε πάταγο!
«Πώς θα μπορούσα να νικήσω εγώ έναν τέτοιο αθλητή; Εγώ αγωνιζόμουν μόνο για τον εαυτό μου. Αυτός αγωνιζόταν για μια ολόκληρη πατρίδα.», ήταν τα λόγια του Τζόνι Κέλι όταν ρωτήθηκε πως έχασε από τον Έλληνα.
Λίγες ημέρες αργότερα ο πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρρυ Τρούμαν καλέσε στο Λευκό Οίκο τον Στέλιο Κυριακίδη για να τον τιμήσει. Κι όταν τον ρώτησε τι θα ήθελε για δώρο, ο Έλληνας αθλητής απάντησε
«Για μένα δεν θέλω τίποτα, βοήθεια για την Ελλάδα βοήθεια».
Ο Στέλιος Κυριακίδης συγκίνησε τους Αμερικανούς και τους Έλληνες μετανάστες, συγκεντρώνοντας 250.000$ ένα τεράστιο ποσό για την εποχή ενώ η οικογένεια Λιβανού έστειλε δύο πλοία με είδη πρώτης ανάγκης στην δοκιμαζόμενη από τον Εμφύλιο Ελλάδα. Βοήθεια η οποία ονομάστηκε «Πακέτο Κυριακίδη».
Άγαλμα του Κυριακίδη να τρέχει μαζί με τον Σπύρο Λούη. έχει στηθεί στη Βοστώνη για να θυμίζει τον άθλο του στις επόμενες γενιές.