ΘΑΝΟΣ ΕΥΗ koukfamily

• Καμία δικαιολογία για τους Έλληνες
• Οδύσσεια: Οι Σειρήνες και Άλλα Σύμβολα
• ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ
• π. Γεώργιος Μεταλληνός: Ένας οικουμενικός διδάσκαλος και αγωνιστής της Ορθοδοξίας.
• Κινέζοι επιστήμονες: Ο κοροναϊός ίσως μεταπήδησε από δηλητηριώδη φίδια ή νυχτερίδες στον άνθρωπο
• Σταυρός και ντουφέκι. Αυτά τα δύο είναι η Ελλάδα
• Όσο δεν υπάρχουν επιπτώσεις και λογοδοσία, δεν αλλάζει τίποτα...
• Ποιο το αποτέλεσμα μετά από τόσα χρόνια στην Εκκλησία....;
• Υπέρ πίστεως και πατρίδος
• «Τα πορτραίτα του Φαγιούμ» (Πως να ήταν άραγε η πραγματική μορφή των ανθρώπων τους 3 πρώτους αιώνες μ.Χ; - Η συνέχεια και η παράδοση μεταξύ αρχαίας και βυζαντινης ελληνικής τέχνης)
• Ένας καλόγερος δεκανέας ολμιστής στον πόλεμο του ’40… «Θεόκτιστος – 68ο ΣΠ»
• Ο αρχιτελώνης Ζακχαίος
• O Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος και η ελληνική παιδεία
• Ευχολόγια από το Βερολίνο!
• Τί “μαγειρεύει” η Αθήνα;

Καμία δικαιολογία για τους Έλληνες Posted: 26 Jan 2020 09:30 AM PST Πριν λίγες μέρες ένας από τους σημαντικότερους αξιωματούχους του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, o Τσαγατάι Ερτζιγιές, διπλωμάτης και πολιτικός διευθυντής του υπουργείου, ανάρτησε στο Twitter το εξής κείμενο αναφερόμενος στο Καστελόριζο: «Το να πιστεύεις ότι ένα μικρό νησί 10 τετραγωνικών χιλιομέτρων, που βρίσκεται δύο χιλιόμετρα μακριά από την Τουρκία και 570 χιλιόμετρα μακριά από την Ελλάδα, μπορεί να δημιουργήσει θαλάσσια ζώνη 40.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων στην Ανατολική Μεσόγειο, είναι γελοίο». Φυσικά, εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ποια θα ήταν σήμερα η άποψη της Τουρκίας αν π.χ. η Γαύδος ανήκε σ’ αυτή και κατοικείτο από Τούρκους. Θα υπήρχε ποτέ περίπτωση να δεχθεί η Τουρκία πως η δική της Γαύδος δεν έχει καθόλου υφαλοκρηπίδα; Ούτε μία στο εκατομμύριο! Όχι μόνο δεν θα της φαινόταν τότε «γελοίο» το να απαιτεί όσα κυριαρχικά δικαιώματα απέρρεαν από τη θέση του νησιού της, αλλά θα είχε γυρίσει όλο το σύμπαν ανάποδα για να μην χαρίσει ούτε ένα τετραγωνικό μέτρο θάλασσας από όσα θα τις παραχωρούσε η Διεθνής Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας του ΟΗΕ (UNCLOS). Το «γελοίο» ή όχι του πράγματος όμως σχετικά με το Καστελόριζο έχει και βαθιές ιστορικές ρίζες, πέρα από τις πολιτικές και διπλωματικές. Μετά το τέλος των βαλκανικών πολέμων, η Τουρκία στάθηκε άτυχη από άποψη γεωγραφίας. Από τη μία πλευρά συνέχισε βέβαια να κατέχει τον υψηλής στρατηγικής αξίας άξονα Βόσπορος – Προποντίδα – Δαρδανέλια χάρη στη σταθερή κατοχή του οποίου το Βυζάντιο υπήρξε παγκόσμια υπερδύναμη επί 1.100 χρόνια, αλλά από την άλλη μεριά έχασε σχεδόν όλα τα νησιά του Αιγαίου. Την εποχή εκεί, το 1913, η απώλεια των νησιών του Αιγαίου πιθανώς να μην απασχολούσε ιδιαίτερα τους Τούρκους, αλλά σίγουρα κατάλαβαν τι έπαθαν μερικές δεκαετίες αργότερα. Η Τουρκία είχε χάσει από το 1911-12 και τα Δωδεκάνησα όταν τα κατέλαβε η Ιταλία – η οποία είχε αποσπάσει από τον τουρκικό έλεγχο την ίδια εποχή και τη Λιβύη. Όταν ο Μουσολίνι επιτέθηκε στην Ελλάδα στις 28 Οκτωβρίου 1940, οι Τούρκοι δεν έπραξαν απολύτως τίποτα για να μας στηρίξουν παρ’ ότι είχαν υπογράψει σύμφωνο αμοιβαίας βοήθειας με τη χώρα μας σε περίπτωση που κάποια από τις δύο υποστεί εξωτερική επίθεση. Οι Τούρκοι δεν τάχθηκαν στο πλευρό της Ελλάδας κατά των Ιταλών για να έχουν αργότερα βάσιμες αξιώσεις επί ιταλικών εδαφών, όπως τα Δωδεκάνησα και το Καστελόριζο. Αντιθέτως, όταν ο Μεταξάς απέρριψε το ιταλικό τελεσίγραφο είχε κατά νου και τη μελλοντική προσάρτηση των Δωδεκανήσων, που θα δίνονταν στην Ελλάδα από τους Συμμάχους ως αντάλλαγμα για τη συμμετοχή της στον πόλεμο. Δύο μέρες μάλιστα μετά την ιταλική εισβολή, είπε στους διευθυντές των αθηναϊκών εφημερίδων πως «θα προσέξατε το τηλεγράφημα του Τσώρτσιλ το οποίο δημοσιεύτηκε σήμερα στις εφημερίδες. Εκείνοι οι οποίοι στο τηλεγράφημα αυτό δεν βλέπουν γραπτή την επιβεβαίωση άγραφης συμφωνίας για τα Δωδεκάνησα, δεν ξέρουν να διαβάζουν μέσα από τις γραμμές». Η Τουρκία πέρασε όλο τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως ο περίφημος «επιτήδειος ουδέτερος», φλερτάροντας διαρκώς με τη ναζιστική Γερμανία. Όταν η γερμανική πολεμική μηχανή κατέβηκε στα Βαλκάνια τον Απρίλιο του 1941 και κεραυνοβόλησε ταυτόχρονα τη Γιουγκοσλαβία και την Ελλάδα, οι Τούρκοι καραδοκώντας σαν αρπακτικά για να εκμεταλλευτούν την πτώση της Ελλάδας, πρότειναν στους Γερμανούς να αναλάβουν τη φρούρηση των ελληνικών νησιών Χίου, Σάμου και Λέσβου καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου, δήθεν για να αποδεσμευτούν γερμανικά στρατεύματα για να χρησιμοποιηθούν σε άλλα ενεργά μέτωπα. Το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών όμως απέρριψε αυτό το αίτημα και απάντησε ότι είχαν οριστεί γερμανικές μονάδες γι’ αυτόν τον σκοπό. Η τουρκική κυβέρνηση αν και δυσαρεστήθηκε, δεν δημιούργησε θέμα για το μέλλον των ελληνικών νησιών επειδή ήλπιζε να πάρει ένα ακόμη μεγαλύτερο έπαθλο: το Ιράκ και τις πετρελαιοπηγές της Μοσούλης. Βλέπετε, εκείνη την εποχή δεν είχε φανταστεί ακόμα η Τουρκία την αξία που θα είχαν τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου και επικέντρωνε την προσοχή της σε εκείνα που ήταν ήδη εκμεταλλεύσιμα. Λίγες μέρες πριν οι Γερμανοί επιτεθούν στη Σοβιετική Ένωση υπέγραψαν με την Τουρκία Σύμφωνο Μη Επιθέσεως. Λίγους μήνες αργότερα, τον Οκτώβριο του 1941, κι ενώ κινδύνευε να πέσει στα χέρια των εισβολέων η Μόσχα, οι Γερμανοί και οι Τούρκοι υπέγραψαν εμπορική συμφωνία με βάση την οποία η Τουρκία θα εξήγαγε στη ναζιστική Γερμανία 45.000 τόνους χρωμίτη τη διετία 1941-42 και από 90.000 τόνους το 1943 και το 1944. Για τη μεταφορά του χρωμίτη μάλιστα, οι Γερμανοί διέθεσαν 117 ατμομηχανές και 1.250 βαγόνια τρένου. Χάρη σ’ αυτό το μετάλλευμα από το οποίο έβγαινε το χρώμιο, μία κρισιμότατη πρώτη ύλη, η γερμανική πολεμική βιομηχανία κατάφερε να ανεβάζει διαρκώς την παραγωγή της τα επόμενα χρόνια. Όταν το 1942 οι Γερμανοί επιχείρησαν να καταλάβουν τις πετρελαιοπηγές του Καυκάσου, οι Τούρκοι και πάλι τους βοήθησαν εμμέσως παρατάσσοντας 28 μεραρχίες στην τουρκοσοβιετική μεθόριο και καθηλώνοντας σημαντικές σοβιετικές δυνάμεις απέναντί τους που δεν μπορούσαν να δράσουν κατά των Γερμανών. Για όσο διάστημα εξελίσσονταν οι επιχειρήσεις στο Ανατολικό Μέτωπο, η Τουρκία καραδοκούσε για να δει προς τα πού θα γείρει η πλάστιγγα ώστε να επωφεληθεί η ίδια. Οι σχέσεις ναζιστικής Γερμανίας – Τουρκίας συνέχιζαν να είναι στενές. Έως το 1943 οι Τούρκοι είχαν ήδη προμηθευτεί από τη Γερμανία 60 άρματα μάχης PzKpfw IV καθώς και καταδιωκτικά αεροσκάφη Fw190 και ενδιαφέρονταν ζωηρά για την απόκτηση βαρέων αρμάτων Τίγρις. Το γεγονός ότι ο Χίτλερ ήταν πρόθυμος να πουλήσει στους Τούρκους τα νεότατα Τίγρις, τα οποία αποτελούσαν ακόμη ένα είδος στρατιωτικού μυστικού για τη Βέρμαχτ, φανερώνει το πόσο μεγάλη σημασία απέδιδε στη στάση της Τουρκίας γενικότερα. Τα κινηματογραφικά επίκαιρα της εποχής δείχνουν τους Τούρκους στρατιωτικούς να παρακολουθούν εντυπωσιασμένοι μερικά άρματα Τίγρις να ανεβοκατεβαίνουν σε απότομες τάφρους σε στίβο μάχης στη Ρωσία, λίγο πριν τη μάχη του Κουρσκ τον Ιούνιο του 1943. Στο γεύμα που τους παρέθεσαν οι Γερμανοί στρατηγοί μετά την επίδειξη οι Τούρκοι εξέφρασαν τον θαυμασμό τους για τα γερμανικά όπλα, αλλά, όταν ρωτήθηκαν εάν η χώρα τους θα εγκατέλειπε την ουδετερότη­τά της για να συνταχθεί με τη Γερμανία, απάντησαν δι­πλωματικά πως η Βέρμαχτ ήταν αρκετά ισχυρή για να νικήσει τους Σοβιετικούς μόνη της. Δηλαδή «τρόλαραν» και τους Γερμανούς κανονικότατα. Τον Αύγουστο του 1944, με την είσοδο του Κόκκινου Στρατού στη Ρουμανία, κόπηκαν οι χερσαίες συγκοινωνίες μεταξύ Γερμανίας και Τουρκίας με αποτέλεσμα να λάβει την απόφαση η Άγκυρα να διακόψει τις διπλωματικές της σχέσεις με τη χιτλερική Γερμανία. Και πάλι όμως οι Τούρκοι έκαναν το κορόιδο, και απέφυγαν να συνταχθούν με την πλευρά των Συμμάχων. Τελικά ο «επιτήδειος ουδέτερος» κήρυξε τον πόλεμο στη Γερμανία στις 23 Φεβρουαρίου 1945, όταν πλέον τα σοβιετικά στρατεύματα είχαν καταλάβει την Πολωνία και την Ουγγαρία και βρίσκονταν στους ποταμούς Όντερ και Νάισε, σε απόσταση λίγων δεκάδων χιλιομέτρων από το Βερολίνο. Οι Τούρκοι επεδίωξαν να καθίσουν στο τραπέζι των νικητών και να λάβουν ανταλλάγματα για τη … συμμετοχή τους στον πόλεμο κατά του Άξονα, ενώ στην πραγματικότητα η στάση τους ήταν μια σκέτη κοροϊδία σε βάρος των Συμμάχων. Καθ’ όλη τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου δεν έχασαν ούτε έναν στρατιώτη και δεν υπέστησαν απολύτως καμία ζημιά, ενώ αντιθέτως η Ελλάδα πλήρωσε βαρύτατο φόρο αίματος με 600.000 νεκρούς και αναρίθμητες ζημιές σε περιουσίες και υποδομές. Η Ελλάδα έλαβε τελικά ως αντάλλαγμα για τις θυσίες της τα Δωδεκάνησα και το νησιωτικό σύμπλεγμα του Καστελόριζου, ενώ η Τουρκία τίποτα – όπως της άξιζε. Επομένως το να παραπονιέται σήμερα η Τουρκία για την υπερβολικά μεγάλη ΑΟΖ του Καστελόριζου αποτελεί απύθμενο θράσος. Το Καστελόριζο και ολόκληρα τα Δωδεκάνησα δεν τα χάρισε κανείς στην Ελλάδα αλλά κερδήθηκαν με ποταμούς αίματος στα πεδία των μαχών όταν άλλοι παρατηρούσαν αμέτοχοι εκ του μακρόθεν. Το ότι τα νησιά αυτά στερούν ένα μεγάλο μέρος υφαλοκρηπίδας από την Τουρκία είναι απλώς «κακοτυχία» για τους γείτονες. Έπαιξαν το παιγνίδι της ουδετερότητας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και έχασαν. Είναι πολύ αργά τώρα να διεκδικούν μέρος των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων σε μια περιοχή που αποτελεί την ανταμοιβή της Ελλάδας για μία από τις πιο έξοχες στιγμές της Ιστορίας της. Πριν λίγο καιρό ο Τραμπ, απαντώντας στις επικρίσεις πολιτικών του αντιπάλων και δημοσιογράφων για το ότι εγκατέλειψε τους Κούρδους στις ορέξεις των Τούρκων, δικαιολογήθηκε λέγοντας πως «οι Κούρδοι δεν ήταν μαζί μας στην απόβαση της Νορμανδίας». Επομένως απέναντι σε μία ενδεχόμενη στρατιωτική σύγκρουση Ελλάδας-Τουρκίας οι Αμερικανοί πώς θα εγκαταλείψουν έναν παλιό και πιστό σύμμαχό τους για να συνταχθούν με μία ελεεινή χώρα καιροσκόπων η οποία συνεργάστηκε κρυφά με τον Χίτλερ; Όλοι οι Έλληνες θα πρέπει να έχουμε πάντα κατά νου πως οι θαλάσσιες εκτάσεις που διεκδικεί η Τουρκία αποτελούν ουσιαστικά προέκταση των εδαφών που κερδίσαμε με αμέτρητες θυσίες το 1940-44. Αν θέλουμε να λεγόμαστε άξιοι απόγονοι εκείνων που πολέμησαν στη Βόρεια Ήπειρο, στη Γραμμή Μεταξά, στην Κρήτη, στο Ελ Αλαμέιν και στο Ρίμινι δεν μπορούμε ούτε να διανοούμαστε ότι θα χαρίσουμε κυριαρχικά μας δικαιώματα στα Δωδεκάνησα ή οπουδήποτε αλλού στους απογόνους εκείνων που απλώς χάζευαν αδιάφοροι το δράμα της Ελλάδας και αργότερα έγιναν τα στενότερα φιλαράκια των Ναζί. Το οφείλουμε στους παππούδες μας να υπερασπιστούμε μέχρις εσχάτων όσα εκείνοι κέρδισαν με το αίμα τους. Ο «επιτήδειος ουδέτερος» ας πρόσεχε και ας είχε το θάρρος και την εντιμότητα να ανταποκριθεί στο προσκλητήριο της Ιστορίας. Αφού επέλεξε να λουφάρει όταν μαινόταν η θύελλα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, δεν έχει τώρα κανένα ηθικό και νομικό δικαίωμα να απαιτεί οτιδήποτε από την Ελλάδα η οποία βρέθηκε στην πρώτη γραμμή του συμμαχικού αγώνα. Διαφορετικά, αν με οποιαδήποτε πρόφαση δεχθεί η Ελλάδα να εκχωρήσει στους Τούρκους κυριαρχικά της δικαιώματα που αναγνωρίζονται με βάση το διεθνές δίκαιο (όπως η υφαλοκρηπίδα και η ΑΟΖ), καλύτερα να καταργήσουμε τελείως την εθνική επέτειο της 28ης Οκτωβρίου και να πάψουμε να υποκρινόμαστε τους πατριώτες διότι θα έχουμε καταντήσει διεθνώς ρεντίκολα και δεν θα είμαστε άξιοι ούτε καν να πιάσουμε στο στόμα μας εκείνη τη γενιά των ηρώων. Και σε όσους δειλούς και ριψάσπιδες παριστάνουν τάχα τους ρεαλιστές και ψάχνουν να βρουν κάθε τρόπο και αφορμή για να αποφύγουν να υπερασπιστούν τα εθνικά δίκαια, νομίζω ότι το μόνο που τους πρέπει είναι να συγκρίνουμε τη δική τους ψοφοδεή στάση με τα λόγια του Ιωάννη Μεταξά όταν κλήθηκε ως επικεφαλής της μικρής και φτωχής Ελλάδας να αντιμετωπίσει δύο από τις υπερδυνάμεις της εποχής του: «Η Ελλάδα δεν πολεμά για τη νίκη. Πολεμά για τη Δόξα. Και για την τιμή της. Έχει υποχρέωση προς τον εαυτό της να μείνει άξια της Ιστορίας της». Αν ο Μεταξάς είχε τα κότσια να πει κάτι τέτοιο όταν έβλεπε πως η αντίσταση της Ελλάδας δεν είχε καμία ελπίδα και πως η υπεροχή του εχθρού ήταν συντριπτική, εμείς σήμερα τι δικαιολογία άραγε έχουμε για να υποχωρούμε ταπεινωτικά μπροστά σε μια Τουρκία που ούτε καν πλησιάζει σε ανάλογη ισχύ τη φασιστική Ιταλία ή τη ναζιστική Γερμανία εκείνης της εποχής; Stirlitz πηγή

Οδύσσεια: Οι Σειρήνες και Άλλα Σύμβολα Posted: 26 Jan 2020 08:30 AM PST Γράφει ο Βασίλης Αντωνάς   Η Οδύσσεια αποτελεί αδιαμφισβήτητα, ένα από τα σημαντικότερα έργα όλων των εποχών και λίγοι είναι αυτοί, που μελετώντας την, δεν θα εντοπίσουν παραλληλισμούς με την δική τους πορεία και τις προκλήσεις της ζωής τους. Αυτή είναι άλλωστε και η μαγεία της ραψωδίας, οι οποία βρίθει συμβολισμών, και παρασύρει τον ανήμπορο αναγνώστη στο να αναλογιστεί αλλά και να εντοπίσει πως οι περιπέτειες του πολυμήχανου, βασιλιά της Ιθάκης αντικατοπτρίζουν το δικό του, προσωπικό ταξίδι.  Ο Οδυσσέας, είναι τόσο ήρωας όσο και αντί-ήρωας και αυτό τον καθιστά αρχετυπικά ολοκληρωμένο, δεδομένου του ότι φιλοξενεί τόσο την φωτεινή όσο και την «σκιώδη» (shadow) διάσταση της ανθρώπινης ύπαρξης. Σε αντίθεση λοιπόν με άλλους μυθικούς, ιστορικούς και λογοτεχνικούς χαρακτήρες, δεν παρουσιάζεται ως κατοικοεδρεύων σε μία και μοναδική πλευρά, όπως για παράδειγμα το απόλυτο καλό, το απόλυτο κακό, το απόλυτο σοφό, το παντοδύναμο, το απόλυτο ηθικό, το απόλυτο λάθος και ούτω καθεξής. Ο Οδυσσέας εκτός από πορθητής της Τροίας και λυτρωτής (ηρωική περσόνα) είναι δέσμιος του πάθους του, της αδυναμίας του, της ανθρώπινης «ασκήμιας» του (όπως αυτό αντικατοπτρίζεται στο «Ανθρώπινο, πολύ Ανθρώπινο» του Νίτσε αλλά και στον «Φάουστ» του Γκαίτε).  Ως εκ τούτου, έχουμε να κάνουμε με έναν χαρακτήρα ολοκληρωμένο (εξατομικευμένο (individuated) σχεδόν) και όχι «ακρωτηριασμένο» ή μονοπολικό. Η ολοκλήρωσή του αυτή, ανοίγει πόρτες, πόρους και οπές και μας επιτρέπει να εισχωρήσουμε στον ψυχισμό του περιπλανώμενου βασιλιά με ευκολία, χωρίς ενδοιασμό, ντροπή, ψευδαισθήσεις ή υπεράνθρωπες απαιτήσεις από τον εαυτό μας και τον ίδιο· και ανεπιφύλακτα, αυθόρμητα, ανακουφιστικά, να ενδώσουμε και να αφεθούμε στην ταύτιση· και με αυτό τον τρόπο μας δίνεται η άδεια και το έναυσμα, για να μεταβολίσουμε, μέσα από το ταξίδι του, τις δικές μας, μοναδικές πληγές και περιπλανήσεις.  Μεγάλοι διανοητές και λογοτέχνες με έφεση προς το ολοκληρωμένο, το εξατομικευμένο και το ανθρώπινο και με κύρια θεματική την οδυνηρή πάλη (ενδοψυχική αλλά και καθημερινή) και αναμέτρηση με την ανθρώπινη υπόστασή, πραγματεύτηκαν, σφετερίστηκαν σχεδόν, την Οδύσσεια σε μια απόπειρα να ερμηνεύσουν και ίσως και να γλυκάνουν την υπαρξιακή αγωνία· αλλά και τις ενοχές που συνοδεύουν την αποτυχία του να ολοκληρώσουμε τις διαπραγματεύσεις με την σκιά μας με τρόπο κατευναστικό, πριν πεθάνουμε. Οι δουλειές που δεν τελειώνουν (unfinished business), τα θέματα που δεν κλείνουν, τα ανοιχτά μέτωπα είναι ότι πιο βασανιστικό για την ψυχή του ανθρώπου· και η Οδύσσεια δεν τελειώνει ποτέ. Ποιος από εσάς, άλλωστε πίστεψε ποτέ πως μετά τη δολοφονία των μνηστήρων, οι περιπέτειες του Οδυσσέα έφτασαν στο τέλος τους; Ο Καζαντζάκης σίγουρα όχι.  Ο Καζαντζάκης έγραψε την δικιά του «Οδύσσεια», κοιτώντας, πλάθοντας το μέλλον του Οδυσσέα, από τη στιγμή που ξανακέρδισε το βασίλειό του. Σε αυτό το ποίημα ο Οδυσσέας παρουσιάζεται ακόμα λιγότερο ηρωικός και ανιδιοτελής («δίβουλος, μουλωχτός και καρδιοπλάνος»). Σε αντίθεση με την κοινή άποψη, στο ποίημά του ο Καζαντζάκης δεν αντιστρέφει το πρότυπο του ήρωα· απλά τοποθετεί έναν μεγεθυντικό, αποκαλυπτικό φακό, πάνω από χαρακτηριστικά τα οποία μας είναι ήδη γνωστά από το έπος του Ομήρου.  Ο James Joyce, μεταφέρει τον «Οδυσσέα» από τα ηρωικά πεδία της μάχης και τις αναμετρήσεις με τα τέρατα των θαλασσών στο πρόσωπου ενός απλού Ιρλανδού στις αρχές του 20ου αιώνα και τα γεγονότα της ζωής του κατά τη διάρκεια μίας και μόνο ημέρας. Η μεταφορά, πολύ εύστοχα υπογραμμίζει πως Οδυσσέας είναι ο καθένας, οι Οδύσσειες μπορούν να κρατήσουνε από δέκα χρόνια μέχρι μερικές ώρες και οι χαρακτήρες και οι συνθήκες, γεωγραφικές, χρονικές και άλλες, παίζουν πολύ μικρό ρόλο, μια και όλα είναι μεταφορικά και μεταφερόμενα.  Ο Καβάφης, στη Ιθάκη, ενδεχομένως το πιο γνωστό του ποίημα, καταπιάνεται και αυτός με την υπαρξιακή ματαιότητα και το ανεκπλήρωτο αλλά και με τον συμβολισμό του έπους:  Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε. Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα, ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.  Ο Καρλ Γιουνγκ, αυτός ο δεξιοτέχνης της αποκωδικοποίησης, αναφέρεται στην Κίρκη, την μάγισσα που μεταμόρφωνε τους άντρες σε γουρούνια, για να υπογραμμίσει το πόσο επιρρεπής, ευμετάβλητη και αδύναμη είναι η αντρική υπόσταση (animus-νους) απέναντι στην γυναικεία (anima-ψυχή), η οποία υποβοηθά την αποκάλυψη της σκοτεινής, «γουρουνίσιας», πλευράς του άντρα (chauvinist pig/σοβινιστικό γουρούνι). (Man and his Symbols)  Ταυτόχρονα, μελετώντας τα συγγράμματα του Γιουνγκ αλλά και άλλων διανοητών, με σχετική ευκολία μπορεί κάποιος να συμπεράνει, πως το συλλογικό και το ατομικό είναι ένα και το αυτό. Με άλλα λόγια, στην περίπτωση του Οδυσσέα (αλλά και των υπολοίπων από εμάς) οι χαρακτήρες της ιστορίας δεν είναι αποκλειστικά ξεχωριστές, εξωτερικές οντότητες, αλλά αναπόσπαστα κομμάτια του ίδιου του εαυτού και της ίδιας της ψυχής, τα οποία βολικά σχεδόν βρίσκονται εκεί έξω για να μην χρειαστεί να τα αντιμετωπίσουμε εντός τον τειχών του εαυτού μας.  Σε συνέχεια λοιπόν της τοποθέτησης του Joyce, όχι μόνο μπορεί να διεξαχθεί Οδύσσεια οπουδήποτε και εντός οποιουδήποτε χρονικού πλαισίου, αλλά δεν χρειάζεται καν περισσότερος από ένας χαρακτήρας για να διεξαχθεί το ταξίδι. Οι Οδύσσειες μπορούν λοιπόν να διαδραματιστούν από τον καθένα και με οποιαδήποτε διάρκεια και περιεχόμενο. Οι πρωταγωνιστές μπορούν να πάρουν οποιαδήποτε μορφή και να προβληθούν πάνω στον καμβά ενός ανθρώπου ή μίας κατάστασης εκεί έξω ή να αποτελέσουν κομμάτι του εαυτού μας και των εσωτερικών, ενδοψυχικών, διλημμάτων και διενέξεών μας.  Ας κάνουμε όμως μια σύντομη αναδρομή στις περιπέτειες του Οδυσσέα, που αποτελούν ουσιαστικά το μεσαίο μέρος της ιστορίας (στο πρώτο παρακολουθούμε τον Τηλέμαχο να ψάχνει τον πατέρα του και στο τρίτο την σφαγή των μνηστήρων).  Φεύγοντας από την Τροία ο Οδυσσέας σταμάτησε στη χώρα των Κικόνων, για να κλέψει και να λεηλατήσει. Οι Κίκονες, οι οποίοι ήταν σύμμαχοι με τους Τρώες, δικαιολογημένα επιτέθηκαν στους άντρες του, σκοτώνοντάς τους και παίρνοντάς τους τα εφόδια. Στη χώρα των Λωτοφάγων, ο Οδυσσέας αποφάσισε πως έπρεπε να δοκιμάσουν τους λωτούς, το φρούτο που σε κάνει να ξεχνάς και έτσι κατέληξε να προσπαθεί να συμμαζέψει τους «αμνησιακούς» άντρες του για να συνεχίσουν τη διαδρομή τους. Και ενώ ο Κύκλωπας Πολύφημος (γιός του Ποσειδώνα) απολάμβανε την ησυχία του και την απομόνωσή του (μία έκφανση η οποία θα μπορούσε να ερμηνευτεί και ως ρατσιστική/εθνικιστική), ο Οδυσσέας και οι άντρες του εισέβαλαν απρόσκλητοι στη σπηλιά του και όταν αυτός τους ζήτησε το λόγο, τον τύφλωσαν. Δικαιολογημένα ο Ποσειδώνας εξοργίστηκε και το ταξίδι των λίγων εβδομάδων, έμελλε να κρατήσει 10 χρόνια.  Σε αυτό το σημείο, με ενδιαφέρον παρατηρούμε πως ακόμα και πριν από την κατάρα του Ποσειδώνα, ο Οδυσσέας είχε καταφέρει να μπλέξει, εκούσια τρεις φορές. Αυτό είναι ένα εξαιρετικό μάθημα για όσους πιστεύουν πως για όλα ευθύνεται η κακή τους τύχη. Μάλιστα στη συνέχεια ο Οδυσσέας στάθηκε πολύ τυχερός, αφού ο Αίολος του έδωσε όλους τους ανέμους σε ένα σακί, κρατώντας έξω μόνο τον Δυτικό, ο οποίος και θα τον μετέφερε με ασφάλεια στην Ιθάκη. Οι άντρες του, οι οποίοι προφανώς και αποτελούν προέκταση του ιδίου, με απληστία τους απελευθερώνουν, πιστεύοντας πως το σακί περιέχει χρυσό. Λίγο μετά, οι ανθρωποφάγοι γίγαντες Λαιστρυγόνες, βύθισαν τα δέκα από τα έντεκα καράβια του Οδυσσέα, αφού αυτά ελλιμενίστηκαν στο νησί τους, προφανώς χωρίς να πάρουν καμία άδεια από το τοπικό λιμεναρχείο. Η παρέα αυτή σίγουρα δεν διάβασε ποτέ τις οδηγίες προς ναυτιλλόμενους. Με την Κίρκη, την οποία ο Οδυσσέας επισκέφτηκε, τα πράγματα πήγαν λίγο πιο καλά. Αφού μετέτρεψε τους άντρες του σε γουρούνια, δέχτηκε, υπό την απειλή του ξίφους, να τους επαναφέρει στην ανθρώπινη μορφή τους αν ο Οδυσσέας έμενε μαζί της και της έδινε την «αγάπη του». Ο συμβολισμός περί εκπόρνευσης, εκατέρωθεν, με την απουσία πραγματικής αγάπης να αποτελεί κεντρικό σημείο του συμβάντος, είναι αρκετά σαφής. Σαφής είναι και ο συμβολισμός του (νεκρού πλέον) Τειρεσία, τον οποίο ο Οδυσσέας συναντά στον Άδη για να λάβει βοήθεια. Ο γέρος μάντης αποτελεί πατρική φιγούρα αλλά και αντιπροσωπεύει τη σοφία και τις απαντήσεις που ο καθένας μπορεί να κρύβει βαθειά μέσα του. *Οι Σειρήνες αποτελούν για εμένα το πιο ξεχωριστό και μυστηριώδες κομμάτι του ταξιδιού και διαφέρουν σε αρκετά σημεία από όλους τους άλλους σταθμούς. Πρώτον και κύριο, δεν αποτέλεσαν σταθμό. Το πλοίο του Οδυσσέα, συνεχίζει κανονικά την πορεία του και ενώ οι ναύτες έχουν βουλώσει τα αυτιά τους με κερί για να μην παρασυρθούν από το μαγικό τους τραγούδι, ο Οδυσσέας δεμένος στο κατάρτι τους εκλιπαρεί να τον απελευθερώσουν. Το γεγονός πως η πορεία συνεχίζεται κανονικά σε συνδυασμό με το ότι ο Οδυσσέας έχει λάβει προληπτικά μέτρα τόσο για τους ναύτες του όσο και για τον εαυτό του, αποτελεί καινοτομία για τον τολμηρό και περίεργο ναυτικό. Το δεύτερο πράγμα που αποτελεί καινοτομία, είναι το πώς η συνάντηση δεν καταλήγει σε οποιασδήποτε μορφής ουσιαστική επαφή η οποία να μπορεί να επιφέρει οποιασδήποτε μορφής συνέπειες.  Ποιες είναι όμως οι Σειρήνες; Κάποιοι λένε πως ήταν οκτώ και κάποιοι πως ήταν μόνο δύο, μία υπέροχη στην όψη και μία ακαταμάχητη στον λόγο. Βάσει της θεωρίας μας, αυτό δεν έχει καμία σημασία και θα μπορούσαν να είναι από δεκάδες χιλιάδες ξεχωριστές οντότητες, μέχρι μία και μοναδική γυναίκα· ή και απλά ένα κομμάτι από την ψυχή του Οδυσσέα, όπως για παράδειγμα οι «δέκα άντρες» του πλοίου, που με βουλωμένα αυτιά, έδεσαν τον Οδυσσέα και απλά συνέχισαν την πορεία τους. Σε ένα πιο βαθύ ψυχαναλυτικό πλαίσιο, οι δέκα άντρες αποτελούν το «υπερεγώ» (superego), τον εσωτερικό προστατευτικό μηχανισμό ο οποίος υπαγορεύει τα σωστά και τα «πρέπει» και οι σειρήνες το «εκείνο» (id), δηλαδή τα πάθη, τις επιθυμίες και τα σκοτεινά, παρορμητικά μας ένστικτα.  Εν ολίγοις και υπό ένα πιο Γιουνγκιανό πρίσμα, η πολωτική διαίρεση αυτή του αρχέτυπου, συμβολίζει την αδυναμία του ανθρώπου να ενσωματώσει και να φιλοξενήσει ταυτόχρονα το άσπρο και το μαύρο. Και σε αυτό το σημείο και ο ίδιος ο Οδυσσέας λυγίζει και αποφασίζει να μην ρισκάρει, στηριζόμενος αποκλειστικά στην πειθαρχία των αντρών του, σε ένα τέχνασμα αυτοματισμού και στα εθελοντικά δεσμά του, αρνούμενος να βιώσει από κοντά οποιεσδήποτε συνέπειες θα επέφερε η επαφή του με τις σειρήνες. Η απόφαση του να ακούσει το τραγούδι τους, μόνο εν μέρει του δίνει πρόσβαση σε αυτά τα πλάσματα και επί της ουσίας αποδεικνύει πως ο θάνατος και ο έρωτας τον οποίον οι σειρήνες συμβολίζουν (μαζί με την θάλασσα (σύμβολο της ψυχής και της θηλυκής οντότητας/anima)), είναι πιο δυνατοί αντίπαλοι ακόμα και από τον ίδιο τον Οδυσσέα.  Ασαφές παραμένει το αν οι Σειρήνες κατασπάραζαν τους ναυτικούς, τους οδηγούσαν στα βράχια ή αν αυτοί απλά ξεχνούσαν τον προορισμό τους και έμεναν εκεί για πάντα. Ο Οδυσσέας και ο κάθε Οδυσσέας δε θα το μάθει ποτέ αυτό και αυτό είναι η τρίτη ουσιαστική διαφορά που οι Σειρήνες έχουν από όλους τους άλλους χαρακτήρες της Οδύσσειας. Σε συνδυασμό δε με το πόσο λίγο χώρο καταλαμβάνουν στη ιστορία και το πόσο γρήγορο, ασυνείδητο,κυριολεκτικά, είναι το πέρασμα από αυτές, τότε, πιστεύω, είναι ασφαλές να υποθέσουμε πως επί της ουσίας αποτελούν την σκιά της σκιάς, το πιο σκοτεινό, τρομακτικό, απρόσιτο σημείο της ψυχής το οποίο είμαστε καταδικασμένοι να μην μπορούμε να φτάσουμε και να αγγίξουμε ποτέ.  Συγχρονιστικά, ακολουθούν η Σκύλλα και η Χάρυβδη. Το πέρασμα, όπως και πολλά διλήματα και επιλογές στη ζωή , δεν μπορεί να αποφευχθεί, πρέπει, μοιραία, να υπάρξει θυσία. Επιλέγεται να θυσιαστούν έξι άντρες, φαγωμένοι από τα έξι κεφάλια της Σκύλλας, παρά να βυθίσει ολόκληρο το πλοίο η Χάρυβδη. Υπογραμμίζεται σε αυτό το σημείο πως δεν μπορείς να ξεφεύγεις πάντα, απλά αγοράζεις χρόνο μέχρι να κάνεις την πληρωμή σου. Μπορεί να γλυτώσει από τις Σειρήνες, τα περάσματα όμως που ακολουθούν θα έχουν υποχρεωτικό τίμημα.  Οι λιγοστοί εναπομείναντες άντρες, χάνονται στο νησί του Ήλιου, αφού έσφαξαν και έφαγαν τα βόδια του, στο πλαίσιο της γνωστής πλέον ανυπακοής τους προς τη φύση. Μόνος του, ο Οδυσσέας, προσαράζει στο νησί της Καλυψούς, όπου και μένει για εφτά χρόνια, ενώ αυτή του υπόσχεται αθανασία. Κάτι σαν τον «Τελευταίο Πειρασμό». Στους Φαίακες, ο Οδυσσέας διηγείται την ιστορία του, αποφεύγει να μπλέξει με την κόρη του Βασιλιά, Ναυσικά (η οποία μοιάζει ούτως ή άλλως ως ιδιαίτερα γήινη και κοινή μετά από την Κίρκη και την Καλυψώ) και οδεύει προς το μακελειό με τους μνηστήρες στην Ιθάκη και ενδεχομένως την Οδύσσεια που θα επακολουθήσει την επανένωση του με την Πηνελόπη· και την οποία ο ποιητής, σοφά επιλέγει να μην μοιραστεί μαζί μας, ελπίζοντας πως ο αναγνώστης έχει πιάσει, επιτέλους, το νόημα.   Βασίλης Αντωνάς *Πίνακας Herbert James Draper, Ulysses and the Sirens, 1909

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ Posted: 26 Jan 2020 09:53 AM PST Γράφει ο Αντώνης Αντωνάς Το πιο κάτω κείμενο δεν το συνέγραψα σαν άρθρο, αλλά σαν μια έκφραση αγανάκτησης και αποτροπιασμού, για τις ημέρες και πράξεις ανέκαθεν των άσπονδων φίλων συμμάχων, κατά του Ελληνισμού. Ως εκ τούτου απολογούμαι στους αναγνώστες (όχι βέβαια σε αυτούς που απευθύνεται το κείμενο) για τυχόν υπερβάσεις οι οποίες αυθόρμητα από πηγή καρδιάς και ψυχής πηγάζουν… Και μπορεί ο Ελληνικός λαός να είναι υπομονετικός και ανεκτικός, αλλά μην αμφιβάλλετε άσπονδοι φίλοι, ότι σύντομα η οργή του θα ξεχειλίσει, για τις προδοτικές σας μέρες και πράξεις κατά του Ελληνισμού…. Ο κόμπος έσπασε και το χτένι και την χτένα …εκ μέρους σας ….. Φτάνει πια…!!!!! Ντροπή !!!! (Τυχαία φώτο) ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΔΟΛΙΟΥΣ ΑΣΠΟΝΔΟΥΣ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ… και CIA (Kαμουφλαρισμένους ΟΗΕ, ΕΟΚ, ΝΑΤΟ και μεγάλες δυνάμεις….) Μια ειδική σε απλή γλώσσα αναφορά χωρίς πολλά λόγια, επ΄ ευκαιρία της φιλικής εθιμοτυπικής επίσκεψης, συμπαράστασης Μέρκελ στον φίλτατο της Ερντογάν, η οποία πήγε στην Τουρκία μετά την σύσκεψη περί Λιβύης, για να εισπράξει τα αργύρια και εύσημα της προδοσίας κατά της Ελλάδας… το απολωλός πρόβατο που δεν προσεκλήθη εις την σύσκεψη (Προσεκλήθη βέβαια ο ηγέτης του …Κογκό…) Αθέμιτη πράξη, με ύποπτο έμμεσο υπόγειο αυτονόητο συμπέρασμα ότι …αποδέχονται νοερά οι δόλιοι την πασιφανή παραβίαση της συμφωνίας Τουρκίας Λιβύης, περί ΑΟΖ, παρ΄ όλον ότι η Τουρκία απέχει άνω των 600 νμ από Λιβύη και ενδιάμεσα παρεμβάλλονται νησιά ελληνικής επικυριαρχίας με νόμιμη ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα… γειτονικά της Λιβύης …. Ουδεμία μνεία για τις αήθεις προκλήσεις της Τουρκίας εις βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου….. Ουδέν μεμπτόν για την Τουρκία…. Που παραβιάζει το εμπάργκο όπλων και χιλιάδες παράνομους μισθοφόρους στέλλει στην Λιβύη… (Και αποζημιώνεται με τόνους χρυσού από τον πραιτωριανό της Σάραζ τον απόγονο Μωαμεθανών….) Ας πράτταμε και εμείς τα ίδια για να συμμετέχουμε ενεργά και να μας υπολογίζουν…. Αλλά…. ΝΟΤΑΜ είχαμε «ας προσέχει η Ελλάδα να μην προκαλεί την Τουρκία διότι θα προκαλέσει ρήγμα στο ΝΑΤΟ…» Σαν δεν ντρέπονται πλέον…; Στη Κύπρο έχουμε μια παροιμία… (Όποιος εν αντρέπεται ο κόσμος ενι δικός του.) Παράφραση: Ποιός από τους ποδκιάντραπους ομοίους τους έχασε την αντροπή για να την βρούν ετούτοι….;;;;; Ο κόσμος δεν έχει ντροπή, έχει συμφέρον. Τουρκική παροιμία Ανθρώποις πάσι ταυτό αγαθόν και αληθές. Ηδύ δε άλλω άλλο. Για όλους τους ανθρώπους, το καλό και το αληθινό είναι το ίδιο. Αυτό που προκαλεί ευχαρίστηση όμως είναι διαφορετικό στον καθέναν. Δημόκριτος, 470-370 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Απλά γαρ εστι της αληθείας έπη. Τα λόγια της αλήθειας είναι απλά. Αισχύλος, 525-456 π.Χ., Αρχαίος τραγικός ποιητής (Όπλων Κρίσις) ΑΚΛΟΝΗΤΗ Η ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ Η ΦΙΛΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ ΚΑΙ ΦΙΛΙΑΣ….. ΚΑΙ ΕΠΙ ΟΘΩΜΑΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙ *Α’ ΠΠ ΚΑΙ Β’ ΠΠ ΟΤΑΝ ΔΟΞΑΖΑΝ ΤΟΝ …. ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑ …ΧΙΤΛΕΡ…… * Α ΄ΠΠ Γερμανία, Αυστροουγγαρία, Οθωμανική Αυτοκρατορία και Βουλγαρία. ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΟ. ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΕΚΑΔΕΣ ΠΡΟΔΟΣΙΕΣ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΣΥΜΜΑΧΩΝ.... ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ (ΟΠΩΣ ΕΠΙ ΟΘΩΜΑΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ, Α ΠΠ, ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ κ.ά.) ΜΕ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΕΝΑΡΞΗΣ ΤΟΥ ΒΠΠ. ΟΤΑΝ Η ΠΛΑΣΤΙΓΓΑ ΕΓΕΡΝΕ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΣΥΜΜΑΧΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ.... ΑΦΟΥ Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΕΠΑΝΟΡΘΩΤΗ ΖΗΜΙΑ ΣΤΟΥΣ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ.... Η ΜΠΑΜΠΕΣΙΑ ΤΟΥΣ, ΤΟΥΣ ΟΔΗΓΗΣΕ ΝΑ ΑΠΟΚΗΡΥΞΟΥΝ ΤΟΥΣ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ…. Και μια απόδοση περί συμμαχιών Τουρκίας – Γερμανίας στην Αγγλική…. ALLIES, JUST REMEMBER FIRST WORLD WAR...KALLIPOLI, SEPT. 1915, SLAUGHTER BY BARBARIC TURKS AND GERMAN NAZIS (DEAD 140-150000, INJURED 60-70000 - ENGLISH-FRENCH) etc.WW2, TURKEY HELPED GERMANY A LOT....DARDANELIA, AIRPORTS, PORTS CLOSED FOR ALLIES. AND OPEN FOR GERMANS etc. GREECE AND CYPRUS LOYAL ALLIES AT YOUR SIDE...FOR TODAY, YOU HAVE ALSO BEEN EXPECTING THAT TURKEY WILL BECOME ALLY TO RUSSIA ..(;) DO YOU FEEL GUILTY? FOTO JULY 1941 IN BERLIN (you can see also Hitler s foto). TURKISH NEWSPAPERS, ANATOLI, SON POSTAN AND ALL OTHERS. IN WW 2, MAY 7th AND 22nd APRIL 1944 ...WE REMAIN FRIENDS OF GERMANY! Πιο κάτω…. ΚΑΜΑΡΩΣΤΕ ΜΕΡΚΕΛ ΚΑΙ ΕΡΝΤΟΓΑΝ, ΠΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΚΛΟΝΗΤΟΥΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΥΣ ΔΕΣΜΟΥΣ ΦΙΛΙΑΣ ΚΑΙ ΥΠΟΓΕΙΑΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ…… ΠΑΡΑΒΙΑΖΟΝΤΑΣ ΚΑΘΕ ΕΝΝΟΙΑ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ ….ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΠΑΡΑΧΑΙΔΕΥΟΥΝ ΤΗΝ ΔΟΛΙΑ ΑΠΙΣΤΗ ΑΝΕΚΑΘΕΝ ΣΥΜΜΑΧΟ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΙΑ….. ΟΥΑΙ ΥΜΙΝ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΣ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ….. ΞΕΠΕΡΑΣΑΤΕ ΚΑΘΕ ΟΡΙΟ ΥΠΟΥΛΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ, ΠΟΥ ΠΙΣΤΑ ΣΑΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣΑΝ ΑΝΕΚΑΘΕΝ ΣΑΝ ΠΙΣΤΟΙ ΣΥΜΜΑΧΟΙ…. ΣΕ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΠΟΥ ΠΑΝΤΑ ΣΑΣ ΠΡΟΔΙΔΕ…… (Ακόμη και τους συμμάχους της ΝΑΖΙ, όταν η πλάστιγγα έγερνε προς τους συμμάχους …. στο τέλος… τέλος του πολέμου τους αποκήρυξαν και πρόδωσαν….) ΧΩΡΙΣ ΥΠΟΤΙΤΛΟΥΣ …. ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ… ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΔΟΛΙΟΥΣ ΑΣΠΟΝΔΟΥΣ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ…. ΕΠΙΣΤΗΘΙΟΙ ΦΙΛΟΙ…. ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΔΟΛΙΟΥΣ ΑΣΠΟΝΔΟΥΣ ΟΜΟΘΡΗΣΚΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΡΩΣΣΟΥΣ... ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΡΩΣΣΟΥΣ – ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ – ΤΟΥΡΚΟΥΣ ….. ΕΝΩΝΕΙ Η ΕΠΙΣΤΗΘΙΑ ΦΙΛΙΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΜΕ ΕΡΝΤΟΓΑΝ….. Κίβδηλοι και αγαθοφανέες οι λόγω μεν άπαντα, έργω δε ουδέν έρδοντες. Κάλπικοι και υποκριτές είναι όσοι με τα λόγια κάνουν τα πάντα, ενώ στην πράξη δεν κάνουν τίποτα. Δημόκριτος, 470-370 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος  ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ … ΑΓΓΛΟΥΣ…..  ΠΡΟΣΩΠΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ … ΣΕ ΠΑΛΛΑΚΙΔΑ…. ΤΟΥΡΚΑΛΑ ΑΡΤΙΣΤΑ ΑΠΟΠΛΑΝΕΙ ΤΟΥΣ ΔΟΛΙΟΥΣ ΑΓΓΛΟΥΣ «ΕΙΡΗΝΕΥΤΕΣ» ΣΤΗ ΚΥΠΡΟ ….. ΑΥΤΑ ΣΥΝΕΒΑΙΝΑΝ ΟΤΑΝ ΟΙ ΒΑΡΒΑΡΟΙ ΕΞΤΡΕΜΙΣΤΕΣ ΤΟΥΡΚΟΙ ΚΑΤΕΣΦΑΖΑΝ ΓΥΝΑΙΚΟΠΑΙΔΑ…. ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΓΛΟΙ ΔΕΝ ΕΒΛΕΠΑΝ, ΔΕΝ ΑΚΟΥΓΑΝ, ΔΕΝ ΜΙΛΟΥΣΑΝ ΑΛΛΑ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΑΝ …ΧΟΡΟΥΣ ΤΗΣ ΚΟΙΛΙΑΣ….. ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΘΥΤΩΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ…. ΚΑΜΑΡΩΣΤΕ ΤΟ ΥΦΟΣ ΚΑΙ ΗΘΟΣ ΤΩΝ ΜΕΘΥΣΜΕΝΩΝ ΑΓΓΛΩΝ….. ΚΑΙ ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ….. ΖΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΥΡΙΕΥΕΙ….. ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΗΜΕΝΟΙ ΚΑΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΑΦΕΛΕΙΣ OI ΠΑΝΤΑ ΕΥΚΟΛΟΠΙΣΤΟΙ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΠΡΟΔΟΜΕΝΟΙ… ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΤΟΝ ΥΠΝΟ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ… ΑΦΥΠΝΙΣΘΕΙΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ…. ΔΙΟΤΙ ΑΠΕΧΟΥΜΕ ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΣΑΓΓΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠΟΥΛΗ ΜΠΑΜΠΕΣΙΚΗ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ….. ΛΥΠΑΜΑΙ …. ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΑΓΟΥΣ ΜΑΣ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΜΑΛΛΟΝ ΑΚΟΜΗ ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΑΦΟΜΟΙΩΣΕΙ…… Αυτοί που δεν ξέρουν ιστορία είναι καταδικασμένοι να την επαναλάβουν. Έντμουντ Μπερκ, 1729-1797, Βρετανός πολιτικός και φιλόσοφος Σημ. Παραπέμπω και πάλι για να εμπεδωθεί και δοθεί απάντηση …γιατί δεν θέλουν τον Ελληνισμό να σηκώσει κεφάλι οι δόλιοι σύμμαχοι μας, σε άρθρο με τίτλο ΜΙΛΟΥΝ ΟΙ ΔΟΛΙΟΙ ΟΛΕΤΗΡΕΣ ΟΙ ΕΥΕΡΓΕΤΗΘΕΝΤΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΜΙΛΟΥΝ ΚΑΙ ΠΡΑΤΤΟΥΝ… ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΝΤΩΝΑΣ – www.ledrastory.com  cyprushellenica.blogpot.com.

π. Γεώργιος Μεταλληνός: Ένας οικουμενικός διδάσκαλος και αγωνιστής της Ορθοδοξίας. Posted: 26 Jan 2020 06:30 AM PST ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ Εν Πειραιεί τη 20η Ιανουαρίου 2020 Ένας ακόμη μεγάλος πνευματικός άνδρας πατερικών διαστάσεων, παγκόσμιας εμβέλειας και αναγνώρισης, έκλεισε το κεφάλαιο της επί γης ζωής του και αναχώρησε για την ουράνια πατρίδα. Ύστερα από μια πολύμηνη ταλαιπωρία, λόγω της κλονισμένης υγείας του, κοιμήθηκε ειρηνικά, γεμίζοντας με θλίψη εκατομμύρια Ορθοδόξων πιστών και απίστων, φίλων και εχθρών του, σε όλο τον κόσμο. Ο λόγος για τον αείμνηστο π. Γεώργιο Μεταλληνό, τον αληθινό πνευματικό πατέρα, τον ακαταίσχυντο υπηρέτη του ιερού θυσιαστηρίου, τον σεβαστό και σοφό πανεπιστημιακό δάσκαλο, τον νηφάλιο και ευγενή συζητητή, τον ταπεινό και αθόρυβο αγωνιστή, τον κοινωνικό εργάτη, τον ακραιφνή Ορθόδοξο θεολόγο, τον νοσταλγό της Ρωμιοσύνης, τον αμετακίνητο και θαρραλέο ομολογητή της Ορθοδοξίας και πολέμιο του Οικουμενισμού, τον πολυγραφότατο και ακούραστο ομιλητή. Ο μακαριστός π. Γεώργιος υπήρξε μια σπάνια χαρισματική προσωπικότητα. Συγκέντρωσε στο πρόσωπό του σπάνια φυσικά και επίκτητα προσόντα και χαρίσματα και τα διέθεσε όλα για τη δόξα της Εκκλησίας και τη διακονία του πιστού λαού του Θεού. Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1940 όπου και ολοκλήρωσε τη φοίτηση του στις εγκύκλιες σπουδές, (1958). Από το 1964 έως το 1967 σπούδασε κλασική φιλολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, από όπου έλαβε τα πτυχία θεολογίας και Φιλολογίας. Μετά την εκπλήρωση της στρατιωτικής του θητείας, διορίστηκε επιστημονικός βοηθός στην έδρα της Πατρολογίας. Το 1969 μετέβη για μεταπτυχιακές σπουδές στην τότε Δυτική Γερμανία, στα πανεπιστήμια Βόννης και Κολωνίας, όπου και διέμεινε μέχρι το 1975. Ενδιάμεσα πραγματοποίησε σπουδές και αρχειακές έρευνες στην Αγγλία. Το 1971 εισήλθε στις τάξεις του κλήρου στη Γερμανία και έγινε διδάκτωρ της Θεολογίας, (Αθήνα) και της Φιλοσοφίας – Ιστορίας, (Κολωνία). Το 1984 εξελέγη καθηγητής στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, διδάσκοντας «Ιστορία του Πνευματικού Βίου κατά την μεταβυζαντινή περίοδο», «Ιστορία και Θεολογία της Λατρείας» και «Βυζαντινή Ιστορία». Διετέλεσε Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής από το 2004 έως το 2007, οπότε και αφυπηρέτησε, όντας πλέον Ομότιμος Καθηγητής της Σχολής. Την ποιμαντική του δραστηριότητα ανέπτυσσε στον πανεπιστημιακό Ναό του Αγίου Αντίπα στο χώρο της Οδοντιατρικής Σχολής. Το 2015 βραβεύτηκε με το Μακεδονικό Βραβείο για το συνολικό του έργο. Έγραψε πάνω από 60 βιβλία, κυρίως ιστορικού και θεολογικού περιεχομένου, πολλά από τα οποία έχουν μεταφραστεί σε ξένες γλώσσες. Μνημονεύουμε μερικά εξ’ αυτών, τα οποία έχουν μια ξεχωριστή θέση: α) Για την Ευρώπη μας με αγάπη, (Εκδόσεις Ακρίτας, 2003). β) Δοκίμια ορθόδοξης μαρτυρίας, (Εκδόσεις Άθως, 2002). γ) Πηγές εκκλησιαστικής ιστορίας, (Εκδόσεις Aρμός, 2001). δ) Εκκλησία και πολιτεία στην Ορθόδοξη παράδοση, (Εκδόσεις Aρμός, 2000). ε) Πολιτική και Θεολογία, (Εκδόσεις Tέρτιος, 2000). στ) Ελληνισμός και Ορθοδοξία, (Εκδόσεις Παρουσία, 1999). ζ) Η θεολογική μαρτυρία της εκκλησιαστικής λατρείας, (Εκδόσεις Aρμός, 1996). η) Παράδοση και αλλοτρίωση, (Εκδόσεις Δόμος, 1961). θ) Μαρτυρίες για θέματα πνευματικά και κοινωνικά, (Εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη, 2010). ι) Αγωνιστικά…, (Εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη, 2012). κ.α. Για την Ιερά Μητρόπολή Πειραιώς και ιδιαιτέρως για το Γραφείο Αιρέσεων της Μητροπόλεώς μας υπήρξε πολύτιμος συνεργάτης, καθοδηγός, σύμβουλος και συναγωνιστής. Εμείς, ως Γραφείο επί των Αιρέσεων, είχαμε την ιδιαίτερη ευλογία και τιμή να τον γνωρίσουμε από κοντά σε προσωπικό επίπεδο επί σειρά ετών και να αντλήσουμε πολλά από την πολύτιμη σοφία και εμπειρία του. Γι’ αυτό και τον θεωρούσαμε ως διδάσκαλο, καθοδηγητή και πολύτιμο σύμβουλό μας σε κρίσιμες αποφάσεις και ενέργειές μας, αλλά και σε σοβαρά θεολογικά κείμενά μας κατά των πλανών και των αιρέσεων. Είχαμε την τιμή και την ευλογία να είμαστε συνεργάτες και συναγωνιστές του στην αγωνιστική «Σύναξη Κληρικών και Μοναχών» για πολλά χρόνια, (από το 2000 και εντεύθεν) και στη συνέχεια στην επίσης αγωνιστική «Σύναξη για την Ορθοδοξία», η οποία συστήθηκε με δική του σύλληψη και προτροπή, για να αντιμετωπιστούν οι μεγάλες σύγχρονες προκλήσεις για την Εκκλησία και το έθνος μας και να χαραχτεί αντιοικουμενιστική γραμμή αγώνος, ενάντια στην πνευματική πανώλη του Οικουμενισμού, η οποία μάχεται την μοναδικότητα της Ορθοδοξίας μας. Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τις υπέροχες στιγμές που ζήσαμε μαζί του στα πολλά ταξίδια μας στην Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος Άνω Γατζέας Βόλου, όπου γινόταν οι συνεδριάσεις των μελών της «Συνάξεως Κληρικών και Μοναχών», στις οποίες η γνώμη του και οι κρίσεις του επί φλεγόντων εκκλησιαστικών ζητημάτων και γεγονότων είχαν ιδιαίτερη βαρύτητα. Στα πολύωρα ταξίδια μας από την Αθήνα μέχρι το Μοναστήρι της Αγίας Τριάδος και αντίστροφα είχαμε την ευκαιρία να μαθητεύσουμε και να συζητήσουμε μαζί του, γύρω από την βαθύτερη σημασία των εκκλησιαστικών γεγονότων και να εκτιμήσουμε την γνώση, την εμπειρία, αλλά και το ταπεινό του φρόνημα. Ενδεικτικά μνημονεύουμε κάποια φράση του σε μια από τις εν λόγω συζητήσεις μας, που δείχνουν ακριβώς το ταπεινό του φρόνημα: «Όλα μαζί τα πτυχία, οι διδακτορικές μου διατριβές, οι επιστημονικές μου έρευνες, οι μελέτες μου και συγγραφές μου δεν αξίζουν τίποτε, αν συγκριθούν με μια ακτίνα Χάριτος». Με πολλή καύχηση μας ομιλούσε για τον αείμνηστο καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ π. Ιωάννη Ρωμανίδη, τον οποίο γνώρισε για πρώτη φορά από το κείμενά του, όταν ακόμη σπούδαζε στην Κολωνία της Δυτικής Γερμανίας. Πολλές φορές μας τόνιζε την ιδιαίτερη αξία που είχε γι’ αυτόν η Δογματική του αείμνηστου καθηγητή. Μας έλεγε χαρακτηριστικά: «Όταν διάβασα την Δογματική του π. Ιωάννη Ρωμανίδη, πέταξα αμέσως όλες τις άλλες Δογματικές, που είχα διαβάσει μέχρι τότε». Και μας εξηγούσε στη συνέχεια, γιατί η Δογματική του π. Ιωάννη είναι μια γνήσια Ορθόδοξη Δογματική, ασυγκρίτως ανώτερη από κάθε άλλη. Όταν τον ρωτούσαμε γύρω από τις πολιτικές παραμέτρους των εκκλησιαστικών πραγμάτων, μας τόνιζε, και μάλιστα με έμφαση, τον καθοριστικό ρόλο των πολιτικών στη διαμόρφωση των εκκλησιαστικών εξελίξεων με συγκεκριμένα παραδείγματα από την πολυχρόνια πείρα του. Με πολλή θλίψη συνεχώς επεσήμαινε την μεγίστη επιρροή που ασκούσε η υπερατλαντική δύναμη στις αποφάσεις και στις ενέργειες των ελλήνων πολιτικών, έτσι ώστε να χαρακτηρίζει την Ελλάδα, από της εθνικής παλιγγενεσίας και εντεύθεν, ως «προτεκτοράτο των αμερικανών». Όταν τον ρωτούσαμε γύρω από την πάλη μεταξύ των δύο πρώτων μεγάλων κομμάτων, (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, ή ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ), μας απαντούσε ότι και τα δύο αποτελούν «τις δύο όψεις του αυτού νομίσματος». Και τα δύο υπηρετούν τους ίδιους στόχους της Νέας Εποχής και της Νέας Τάξεως Πραγμάτων. Όταν στρέφαμε τη συζήτηση γύρω από την παναίρεση του Οικουμενισμού και τον ρωτούσαμε, εάν βλέπει να υπάρχει ελπίδα συνοδικής καταδίκης του, με πολλή πάλι θλίψη μας έλεγε: «Ρε παιδιά, εκείνο που πρέπει να καταλάβουμε κατ’ αρχήν είναι, ότι δεν λειτουργεί το Συνοδικό Σύστημα». Και φυσικά ως «λειτουργία του Συνοδικού Συστήματος», δεν εννοούσε την εκλογή αρχιερέων, ή την ρύθμιση δευτερευούσης φύσεως εκκλησιαστικών ζητημάτων, αλλά την αδράνεια του Σνοδικού Συστήματος γύρω από τα κυριότερα και σπουδαιότερα ζητήματα, όπως είναι τα ζητήματα πίστεως και αιρέσεων, έτσι ακριβώς όπως λειτουργούσε κατά την εποχή της ένδοξης Ρωμανίας. Επίσης αναφερόμενος στον Οικουμενισμό τόνιζε: «Δεν μπορούμε να αντιστρέψουμε την ροή των εκκλησιαστικών πραγμάτων», εννοώντας προφανώς ότι δεν μπορούμε να αναχαιτίσουμε την λαίλαπα του Οικουμενισμού, που στο πέρασμά της σαρώνει τα πάντα. Ωστόσο δεν παρέλειπε πάντα να προσθέτει ότι εμείς θα κάνουμε ό,τι εξαρτάται από μας και τα υπόλοιπα θα τα αφήσουμε στην πρόνοια του Θεού. Δεν θα ξεχάσουμε επίσης τις συνεδριάσεις των μελών της Συντονιστικής Επιτροπής της «Συνάξεως για την Ορθοδοξία», στο ευλογημένο σπίτι του, στις οποίες σαν αληθινός πνευματικός στρατηγός και χάρις στην πλούσια εμπειρία και γνώση που διέθετε, χάραζε την γραμμή πλεύσεως και τη στάση που θα έπρεπε να τηρήσει η «Σύναξη» σε κάθε σπουδαίο εκκλησιαστικό ζήτημα. Δεν θα ξεχάσουμε την άοκνη και πολύτιμη συμβολή του σε Ημερίδες και Συνέδρια της «Συνάξεως Κληρικών και Μοναχών», αλλά και της Ιεράς Μητροπόλεώς μας, είτε ως εισηγητού, είτε ως συνδιοργανωτού, είτε ως συντονιστού των Ημερίδων και Συνεδρίων. Θα τον θυμούμαστε για πάντα με ευγνωμοσύνη. Ο μακαριστός π. Γεώργιος βίωνε με ακρίβεια την Ορθοδοξία και διακήρυττε με όλη τη δύναμη της ψυχής του, ότι αυτή και μόνον αποτελεί την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού. Πίστευε και διακήρυττε ότι η Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού, «το πλήρωμα του τα πάντα εν πάσι πληρουμένου», (Εφ.1,23). Ως εκ τούτου δεν έχει ανάγκη ο άνθρωπος να καταφύγει στον «κόσμο» και το χειρότερο στον «άρχοντα του κόσμου τούτου» (Ιωάν.16,11), στα επίγεια όργανά του, για να βρει κάτι που νομίζει ότι λείπει από το Χριστό και την Εκκλησία. Δεν έβλεπε έξω από την Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία άλλες «Εκκλησίες», όπως διδάσκει ο σύγχρονος Οικουμενισμός και όπως συνοδικά θεσμοθετήθηκε στη «Σύνοδο» της Κρήτης. Ό,τι αυτοονομάζεται ως «Εκκλησία» εκτός της Εκκλησίας, είναι σχίσμα και αίρεση και γι’ αυτό υπήρξε σφοδρός πολέμιος των αιρέσεων. Ένα μεγάλο μέρος του συγγραφικού του έργου κατέχει η ομολογία του στην μοναδικότητα της Ορθοδοξίας και στην στηλίτευση των αιρέσεων. Ως μεγάλος ιστορικός, (αυτή ήταν η ειδίκευσή του και το επιστημονικό του αντικείμενο ως καθηγητού Πανεπιστημίου), είχε εμβριθή γνώση των αιρέσεων και ιδιαίτερα του Παπισμού και του Προτεσταντισμού. Μάλιστα αυτή η γνώση του συμπληρώθηκε και από την πολυχρόνια παραμονή του στην Ευρώπη, όπου έζησε εκ του σύνεγγυς τα δύο αυτά αιρετικά ρεύματα του παραφθαρμένου Δυτικού Χριστιανισμού. Δίδασκε ότι ο Παπισμός και η πολυδιάσπασή του, ο Προτεσταντισμός, δεν είναι τίποτε άλλο από την διαιώνιση του βαρβαρικού Φραγκισμού, ο οποίος κατέλαβε την Δυτική Εκκλησία και την έκαμε υποχείριο των κοσμικών του στόχων. Τόνιζε συνεχώς τις ουσιώδεις διαφορές μεταξύ της Σχολαστικής Θεολογίας της Δύσεως σε σχέση με την Εμπειρική Θεολογία της Ορθόδοξης Ανατολής, η οποία θέτει ως βασικό κριτήριο αξιολογήσεως κάθε εκκλησιαστικής διδασκαλίας το τρίπτυχο: Κάθαρσις- φωτισμός- θέωσις. Γι’ αυτό και θεωρούσε τον Παπισμό ως την χειρότερη αίρεση στην ιστορία της Εκκλησίας και την μήτρα των συγχρόνων πλανών, αλλά και την αιτία της κακοδαιμονίας του σύγχρονου κόσμου. Στην περί Ρωμιοσύνης διδασκαλία του θεωρούσε, πως η μόνη δυνατή και επωφελής ενότητα της πολιτείας και της κοινωνίας βρίσκεται μέσα στον εκκλησιαστικό χώρο. Στο βιβλίο του «Παρεμβάσεις- Ιστορικές και θεολογικές», (Αθήνα 1998, σελ.27-37), γράφει μεταξύ άλλων τα εξής: «Όσο και αν κατά τον κριτικότατο αείμνηστο διδάσκαλό μου καθηγητή Νικόλαο Τωμαδάκη, ο όρος ‘Ρωμιοσύνη’ είναι ‘νεόπλασμα’, εν τούτοις εκφράζει κατά τον αυθεντικότερο και ιστορικά δικαιωμένο τρόπο το φρόνημα των Ορθοδόξων πολιτών της Νέας Ρώμης- Κωνσταντινουπόλεως, αλλά και όλους τους λαούς της γης ή μεμονομένα άτομα που έζησαν και ζουν ιστορικά με το φρόνημ αυτό. Ο όρος έχει άμεση σχέση με τα ιστορικά ονόματά μας, Ρωμανία και Ρωμαίος, (Ρωμιός), που συνδέονται αδιαίρετα με το ιστορικό μέγεθος που εγκαθιδρύθηκε στην ιστορία στις 11 Μαΐου του 330 μ.Χ. με τα εγκαίνια της νέας πρωτεύουσας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και όλης της Ευρώπης, της Κωνσταντινουπόλεως- Νέας Ρώμης». Σύμφωνα με τον π. Γεώργιο, μια βασική και ουσιώδης διαφορά μεταξύ της Ρωμιοσύνης και της αντίθετης μ’ αυτήν Φραγκοσύνης είναι, ότι στη Ρωμιοσύνη κέντρο πάντων είναι ο Θεάνθρωπος ενώ στη Φραγκοσύνη ο άνθρωπος. Μια άλλη ουσιώδης διαφορά είναι ότι στη Φραγκοσύνη κυριαρχεί η νοησιαρχία, (Σχολαστικισμός), ενώ στη Ρωμιοσυνη η βιωματική εμπειρία της άκτιστης θείας Χάριτος. Οι Ρωμιοί ομιλούν «με» τον Θεό και «με» τους άγιους, ενώ οι Φράγκοι ομιλούν «για» τον Θεό και «για» τους αγίους. Μόνον οι Ρωμιοί μπορούν να καταλάβουν τη γιγαντιαία διαφορά της βιωματικής έννοιας μεταξύ του ομιλείν «με» και του ομιλείν «για» τον Θεό και τους αγίους. Πίστευε ακόμη πως όλες οι λειτουργίες του ανθρωπίνου βίου, πνευματικές, μορφωτικές, κοινωνικές, πολιτικές, πρέπει να είναι, όχι απλά εμποτισμένες από την αλήθεια της χριστιανικής διδασκαλίας, αλλά να είναι εντεταγμένες στην εκκλησιαστική ζωή. Έλεγε χαρακτηριστικά πως στην ρωμαίικη, δηλαδή, την ελληνορθόδοξη Παράδοση, ο ναός, το σχολείο και το κοινοτικό γραφείο αποτελούν τα συστατικά της και δεν χωρίζονται μεταξύ τους. Γι’ αυτό και ανάλωσε τη ζωή του σε αγώνες που είχαν στόχο τον ελληνορθόδοξο τρόπο ζωής και πολιτείας. Από τα φοιτητικά του χρόνια πρωτοστάτησε στους περίφημους φοιτητικούς αγώνες στη δεκαετία του 1965. Αλλά και αργότερα συνέχισε τους αγώνες του για την πνευματική, την μορφωτική και κοινωνική ενότητα. Έδινε πάντοτε το παρόν σε προσπάθειες που είχαν αυτόν τον στόχο. Ο μακαριστός π. Γεώργιος σέβονταν απεριόριστα τους αγίους Πατέρες της Εκκλησίας, τους οποίους θεωρούσε ως τους διδασκάλους της Εκκλησίας, ως τα στόματα του Αγίου Πνεύματος. Είχε μια απέραντη γνώση των Πατέρων, γι’ αυτό και σε κάθε ομιλία του, ή κείμενό του φρόντιζε να έχει πατερική κατοχύρωση. Είχε ακόμη και το χάρισμα του λόγου. Το μειλίχιο ύφος του, η ευγένειά του, η πραότητά του αφόπλιζε και τον πιο κακόπιστο συζητητή του. Συχνά σε δημόσιες συζητήσεις από τηλεοράσεως και ραδιοφώνου, επέβαλε ήρεμο και πολιτισμένο κλίμα. Τις ύβρεις, τις επιθέσεις και την συχνά απαξιωτική στάση των αντιπάλων του μετέβαλε σε φιλική συζήτηση, περνώντας το μήνυμα, σε όσους τον έβλεπαν και τον άκουγαν, ότι η αλήθεια δεν επιβάλλεται μέσα από εχθρικές αντιπαραθέσεις. Γι’ αυτό και έχαιρε εκτιμήσεως ακόμη και από σφοδρούς ιδεολογικούς του αντιπάλους. Κατόρθωσε δε να μεταστρέψει πολλούς φανατικούς και ορκισμένους χριστιανομάχους στην Εκκλησία, ή τουλάχιστον τους έκαμε να πάψουν να μάχονται την Εκκλησία, όπως ο γνωστός Β. Ραφαηλίδης. Όμως η ζωή του δεν υπήρξε χωρίς πίκρες και διώξεις. Επειδή δεν υπήρξε ποτέ συμβιβασμένος με το πολυποίκιλο εκκλησιαστικό κατεστημένο, υπέστη διώξεις και ταπεινώσεις. Εδώ αναφέρουμε τον παραγκωνισμό του από όλα τα εκκλησιαστικά τιμητικά αξιώματα μετά το έτος 2001, επειδή είχε εναντιωθεί και είχε αγωνιστεί σθεναρά κατά της επίσκεψης του τότε «Πάπα» στην Αθήνα. Δυστυχώς ο εμφανής και επιδεικτικός παραγκωνισμός του συνεχίστηκε μέχρι και την κοίμησή του. Ο ίδιος, έχοντας ταπεινό φρόνημα, ουδέποτε ένοιωσε ταπεινωμένος από τέτοιες συμπεριφορές, αλλά και ούτε συμβιβαστικός προδίδοντας το ομολογητικό του φρόνημα. Κλείνοντας το σύντομο αυτό «μνημόσυνό» μας για τον αείμνηστο και πολυσέβαστο διδάσκαλό μας, π. Γεώργιο, θα θέλαμε να εκφράσουμε την κατ’ άνθρωπο οδύνη μας, διότι με την αναχώρηση του από την πρόσκαιρη αυτή ζωή άφησε ένα δυσαναπλήρωτο κενό στην Εκκλησία, στη Θεολογία και στον αγωνιζόμενο κατά της παναιρέσεως του Οικουμενισμού πιστό λαό του Θεού. Παρακαλούμε τον Κύριο να κατατάξει την αγιασμένη ψυχή του «ένθα οι άγιοι αναπαύονται». Ζητούμε από εκείνον, να πρεσβεύει στο Θεό για όλους εμάς, που τον γνωρίσαμε προσωπικά, αλλά και για όλο το πλήρωμα της Εκκλησίας. Τέλος προσευχόμαστε να αναδείξει ο Κύριος έναν νέο «π. Γεώργιο Μεταλληνό», στους σύγχρονους δύστηνους εσχατολογικούς και αποκαλυπτικούς καιρούς μας, ως στήριγμα και οδηγό μας στην επίγεια ζωή μας και αρωγό στον μικρό μας ομολογητικό αγώνα! Ας είναι αιωνία η μνήμη του! Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών ΑΒΕΡΩΦ

Κινέζοι επιστήμονες: Ο κοροναϊός ίσως μεταπήδησε από δηλητηριώδη φίδια ή νυχτερίδες στον άνθρωπο Posted: 26 Jan 2020 05:30 AM PST Κινεζική κόμπρα και κινεζικό krait / Φωτογραφίες αρχείου: Wikipedia Από δύο είδη φιδιών, την κινεζική κόμπρα και το επίσης δηλητηριώδες Bungarus multicinctus γνωστό και ως κινεζικό krait, που πωλούνται στην υπαίθρια αγορά του Βουχάν της Κίνας ίσως μεταπήδησε στον άνθρωπο ο φονικός κοροναϊός, πιστεύουν Κινέζοι επιστήμονες. Με τον αριθμό των θανάτων και των κρουσμάτων να αυξάνεται αλματωδώς τις τελευταίες μέρες ο προσδιορισμός της πηγής του κοροναϊού και της εξελικτικής του ιστορίας είναι το κλειδί για να περιοριστεί η εξάπλωσή του. Εάν επιβεβαιωθεί ο ισχυρισμός αυτός για τα φίδια – άλλοι ερευνητές στην Κίνα αμφιβάλλουν – θα αλλάξει ο τρόπος κατανόησης από τη διεθνή επιστημονική κοινότητα του μηχανισμού μετάδοσης και μετάλλαξης παθογόνων τύπου SARS καθώς θα είναι η πρώτη φορά που ένα ερπετό θα αποδειχθεί πηγή του ιού. Στη μελέτη, που δημοσιεύθηκε χθες στην επιθεώρηση Journal of Medical Virology, ομάδα ερευνητών αναδόμησε τη φυσική δομή του κορωναϊού χρησιμοποιώντας δημοσιευθέντα στοιχεία. Ανακάλυψαν ότι διέθετε μια μυστηριώδη πρωτεΐνη σχήματος ακίδας, που χρησιμοποιεί συνήθως ένας ιός για να αναγνωρίσει και να αγκιστρωθεί στη μεμβράνη ενός κυττάρου, αλλά αυτή η διάταξη στο νέο ιό δεν έχει εντοπιστεί ποτέ στο παρελθόν. Παλαιότερες μελέτες είχαν ανακαλύψει ότι οι ιοί του Βουχάν και του SARS είχαν έναν κοινό πρόγονο, τα ίχνη του οποίου εντοπίστηκαν σ’ έναν β-κοροναϊό, που είχε βρεθεί σε νυχτερίδες. Ωστόσο ο ιός εκείνος δεν μπορούσε να μεταδοθεί σε ανθρώπους χωρίς κάποιον ενδιάμεσο φορέα. Η άγνωστη πρωτείνη περιείχε ένα σημαντικό στοιχείο, επειδή μπορεί να συνιστά το αποτέλεσμα ενός γενετικού ανασυνδυασμού που έλαβε χώρα μεταξύ διαφορετικών ειδών, λέει η ομάδα των ερευνητών. Οι τελευταίοι συνέκριναν τη μοναδική γενετική κωδικοποίηση του ιού με εκείνες διαφόρων ζώων και ανακάλυψαν ότι η κοντινότερη ταύτιση ήταν με δύο είδη φιδιών, την κινεζική κόμπρα και το κινεζικό κράιτ, που απαντώνται στην Κίνα από την κεντρική επαρχία Χουμπέι μέχρι το Χονγκ Κονγκ. «Τα ευρήματά τους δείχνουν ότι τα φίδια είναι η πιθανότερη πηγή προέλευσης», ανέφεραν στη μελέτη τους. Ερωτηματικά για τη θεωρία με τα φίδια Στην Κίνα είναι συνήθης η κατανάλωση φιδιών και άλλων άγριων ζώων, όπως έδειξε προ διετίας μελέτη του Ινστιτούτου Ζωολογίας υπό την αιγίδα της Κινεζικής Ακαδημίας Επιστημών, όπου ποσοστό άνω του 60% των ερωτηθέντων στη νοτιοδυτική Κίνα είπαν ότι είχαν φάει κρέας άγριου ζώου τουλάχιστον μία φορά τα προηγούμενα δύο χρόνια. Ωστόσο, η τελευταία μελέτη έχει πυροδοτήσει έντονες συζητήσεις στην Κίνα με πολλούς επιστήμονες να αμφισβητούν την πιθανότητα να μεταπήδησε από φίδια ο κοροναϊός στον άνθρωπο, αφού στο παρελθόν όλοι οι γνωστοί φορείς παρόμοιων ιών ήταν θηλαστικά, ανάμεσά τους καμήλες και μοσχογαλές. Tιμοκατάλογος κρεάτων αγρίων ζώων που πωλούνταν στην υπαίθρια αγορά της Βουχάν στην Κίνα / Φωτογραφία: Τα φίδια κυνηγούν συχνά νυχτερίδες και οι πληροφορίες ότι τα δύο αυτά είδη φιδιών πωλούνταν στην υπαίθρια ιχθυαγορά του Βουχάν αυξάνουν τις πιθανότητες να μεταπήδησε ο κοροναϊός 2019 -nCov από το είδος - φορέα (δηλαδή τις νυχτερίδες) – σε φίδια και από εκεί σε ανθρώπους στην αρχή του ξεσπάσματος αυτής της επιδημίας, μεταδίδει το CNN, σημειώνοντας, ωστόσο, ότι παραμένει μυστήριο πώς ο ιός μπόρεσε να προσαρμοστεί τόσο σε ψυχρόαιμους όσο και σε θερμόαιμους φορείς. πηγή ΣΧΟΛΙΟ Τι κουλτούρα κι αυτή των Κινέζων να τρώνε τα πάντα....

Σταυρός και ντουφέκι. Αυτά τα δύο είναι η Ελλάδα Posted: 26 Jan 2020 04:30 AM PST Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός Τον Οκτώβριο του 1964, ο Ηλίας Βενέζης, ο σπουδαίος λογοτέχνης μας και ακαδημαϊκός, εκφώνησε λόγο στην Ακαδημία Αθηνών με τίτλο «το πάθος των Φιλικών». Στον επίλογο της ομιλίας του αναφέρθηκε στον θάνατο ή, καλύτερα, στην «οσιακή κοίμηση» του Αλέξανδρου Υψηλάντη, του αθάνατου αρχηγού της Φιλικής Εταιρείας. Διαβάζω: «Όταν οι Αυστριακοί αποφυλάκισαν τον πρίγκηπα ήταν πια αργά. Λίγες μέρες μετά την αποφυλάκισή του ο Αλέξανδρος Υψηλάντης πέθανε στην Βιέννη, στις 9 Ιανουαρίου του 1828. Ετοιμοθάνατο τον βρήκε ο συμπολεμιστής του του Ιερού Λόχου, ο Λασάνης. Του έφερε την εφημερίδα του τόπου, τον “Αυστριακόν Παρατηρητήν”. - Τι νέα γράφουν; ρώτησε αργά τον Λασάνη ο πρίγκηψ. - Ο Καποδίστριας έφθασε στην Μάλτα. Μια φρεγάδα αγγλική τον περιμένει να τον μεταφέρει στην Ελλάδα, του αποκρίθηκε. - Ας έχει δόξαν ο Θεός, μουρμούρισε ο Αλέξανδρος Υψηλάντης. Άρχισε να ψελλίζει το Πάτερ Υμών. Αλλά πριν τελειώσει την προσευχή του, είχε ξεψυχήσει». (Ακαδημία Αθηνών, Πανηγυρικοί Λόγοι Ακαδημαϊκών για την 28η Οκτ. 1940, σελ. 399). Τι διαβάζουμε εδώ; Το οσιακό τέλος ενός πραγματικού Έλληνα, ενός αληθινού Ορθοδόξου Χριστιανού. Το διαβάζεις και μουρμουρίζεις «την ευχή σου να έχουμε, αρχηγέ», όπως αυθόρμητα λέμε όταν αναχωρούν, για την αιωνιότητα περιώνυμοι για την αρετή και την αγιότητά τους Γέροντες, όπως πρόσφατα ο οσιακής μνήμης Γέροντας Εφραίμ ο Φιλοθεϊτης. Δοξάζει τον Θεό, όταν ακούει πως ο Καποδίστριας, άλλος φιλόθεος και φιλόπατρις Έλληνας, κατέρχεται να την κυβερνήσει. Συγκινείται. Η εύθραυστη καρδιά του – 7 χρόνια σάπιζε στην φυλακή, στην υγρή και φρικτή ειρκτή του κάστρου Μούνκατς της Αυστροουγγαρίας – δεν αντέχει. Αισθάνεται το τέλος. Δεν κλαίει, δεν οδύρεται, δεν καταριέται. Όχι. Είναι αητός υψιπέτης, η γενιά του Εικοσιένα. «Για του Χριστού την πίστη την αγία και της Πατρίδος την ελευθερία». Αγιασμένη Επανάσταση, αγιασμένοι και οι πολεμιστές της. Έκλεισε τα μάτια του, ψιθυρίζοντας το «Πάτερ ημών». Δοξολογώντας τον Θεό για τις ευεργεσίες του στην αιματοκυλισμένη Πατρίδα, παρακαλώντας το έλεός Του για την βασανισμένη ψυχή του. Οι σπουδαίοι, οι γενναίοι, οι υψηλόφρονες, δείχνουν την λεβεντιά τους ενώπιον του θανάτου, όταν τον αντικρίζουν. Τότε αποκαλύπτεται η μεγαλοσύνη τους, η παλληκαριά, η εμπιστοσύνη στον δικαιοκρίτη Σωτήρα του κόσμου. (Υπάρχουν και σήμερα κάποιοι «μεγαλομάρτυρες» με ανίατες, βαριές και επώδυνες ασθένειες που “φεύγουν” αλύγιστοι, όρθιοι, αγογγύστως. «Ο υπομείνας χρόνιον ασθένειαν αγογγύστως ως μάρτυς παραλειφθήσεται» λέει ο άγιος Διάδοχος Φωτικής). Αυτήν την αγέρωχη και ηρωική στάση μπροστά στον θάνατο, διαβάζουμε στους βίους πολλών αγωνιστών του Γένους. Στο βιβλίο «Τελευταίες ώρες, τελευταία λόγια των αγωνιστών του ΄21», του Κ. Παπαδημητρίου, διαβάζουμε για κάποιους επιφανείς της Ιστορίας μας. Ο Ρήγας Φερραίος, πριν εκπνεύσει, από τις σφαίρες των Τούρκων, είπε τα εξής: «Έτσι πεθαίνουν τα παλληκάρια. Αρκετό σπόρο έσπειρα και θα έρθει η ώρα που άλλοι θα θερίσουν». (Το διηγήθηκε Τούρκος στο Βελιγράδι, που υπήρξε δήμιος του Ρήγα, στον γλύπτη Ιω. Κόσσο που έφτιαξε τον ανδριάντα του ήρωα που κοσμεί τον προαύλιο χώρο του Πανεπιστημίου Αθηνών). Οι τρομεροί Κατσαντωναίοι, που μαρτύρησαν στα χέρια του κτηνώδους Αλή πασά, πέθαναν, έχοντας το όνομα του αγίου Κοσμά του Αιτωλού στα χείλη τους. (Ήταν πνευματικοπαίδια του). Ο Εμμανουήλ Ξάνθος, που τον ποδοπάτησαν στην Βουλή, το 1852, και τραυματίστηκε, πέθανε στο νοσοκομείο «δεόμενος του Υψίστου να δικάσει ευμενώς τα παραπτώματα αυτού». Ο Παπαφλέσσας, στο Μανιάκι, θα πει σε όσους δειλόψυχους τον προτρέπουν να κρυφτεί στα βουνά: - «Καθίστε εδώ να πεθάνουμε σαν αρχαίοι Έλληνες». Και πέθανε, ο νέος Λεωνίδας, με σπασμένο το γιαταγάνι του…. Ο Καραϊσκάκης, ο φόβος και τρόμος της Τουρκιάς, «έσβησε», παρακαλώντας τους αγωνιστές «να γλιτώσουν την Αθήνα», δηλαδή την Πατρίδα. Ο Δημ. Μακρής, ο αρματολός του Ζυγού, ο ήρωας της Εξόδου του Μεσολογγίου, έβαλε την γερόντισσα γυναίκα του, λίγο πριν «κοιμηθεί», να του τραγουδήσει το αναστάσιμο, κλέφτικο μοιρολόι: «Να ‘μουν πουλί να πέταγα, να πήγαινα τ’ αψήλου,  ν’ αγνάντευα τη Ρούμελη, το έρμο Μεσολόγγι  πώς πολεμά με την Τουρκιά με τέσσερις πασάδες.  Πέφτουν κανόνια στη στεριά και μπόμπες του πελάγου  πέφτουν τα λιανοντούφεκα σαν άμμος, σα χαλάζι.  Και ο Μακρής τους φώναζε και ο Μακρής φωνάζει:  Παιδιά βαστάτε τ’ άρματα και τα βαριά ντουφέκια….».  Το άκουσε και βασίλεψαν τα μάτια του. Αυτός που όταν ο Όθων τον ζήτησε για υπασπιστή του, του απάντησε: «Δεν έμαθα εγώ να τσακάω τ’ μέση μ’». Ο Κανάρης, ο μπουρλοτιέρης των Αγαρηνών, γέροντας πια, εκοιμήθη λέγοντας σε μια τελευταία συνομιλία, με ξένο ιστορικό, που τον ρώτησε, που οφείλονται τα κατορθώματα του ‘21. Απάντησε ο ήρωας απεικονίζοντας την γενιά μας, του «φάγωμεν, πίωμεν». «Τότε μεγαλουργούσαν οι καρδιές, τώρα μεγαλουργούν τα χρήματα». Κατεβάζω από το Εικονοστάσι του Γένους και άλλους. Ο Παύλος Μελάς, ο αητός της Μακεδονίας μας, ψυχορραγούσε λέγοντας: «Τον σταυρό να τον δώσεις στην γυναίκα μου και το τουφέκι του Μίκη και να τους πεις ότι το καθήκον μου έκαμα».   Σταυρός και ντουφέκι. Αυτά τα δύο είναι η Ελλάδα. Πίστη στον Χριστό και την Θεομάνα μας και .. ντουφέκια στους αντίχριστους Κιουταχήδες, τους Ερντογάνηδες που απειλούν, όπως έκαναν οι πρόγονοί του, με αιματοχυσίες και δηώσεις. (Και ο Δράμαλης απειλούσε ώσπου γνώρισε το κολοκοτρωναίικο ντουφέκι). Και σπεύδω στους ήρωες της Κύπρου, τα λιοντάρια της ΕΟΚΑ, τους αθλητές της αγχόνης. Αποσπώ από το “Συναξάρι” τους, το πολυτίμητο βιβλίο του Σπύρου Παπαγεωργίου «Διά χειρός ηρώων», μιαν επιστολή του Ιακώβου Πατάτσου. (Τον κρέμασαν οι τρισάθλιοι Άγγλοι, όταν ήταν βασίλισσα η εσχατόγρια Ελισσάβετ). Διαβάζω και «προσκυνώ» τα πάθη του λαού μας. Γράμμα στην μάνα του, στις 8 Αυγούστου του 1956: «Χαίρε. Ευρίσκομαι μεταξύ των αγγέλων. Τώρα απολαμβάνω τους κόπους μου. Το πνεύμα μου φτερουγίζει γύρω από τον θρόνο του Κυρίου. Θέλω να χαρείς, όπως κι εγώ. Αν κλαις, θα λυπούμαι. Το όνομά σου θα γραφεί στην ιστορία, γιατί εδέχθης να θυσιασθεί το παιδί σου για την Πατρίδα. Είναι καιρός τώρα να καμαρώσεις το παιδί σου. Ευρίσκεται εκεί ψηλά όπου ψάλλουν οι αγγέλοι. Χαίρε αγαπημένη μου μητέρα. Μη κλαίς για να ακούσεις την αγγελική φωνή μου που ψάλλει: Άγιος, Άγιος, Άγιος Κύριος Σαβαώθ. Ψάλλε και συ μαζί μου. Ψάλλε, προσεύχου, δόξαζε τον Θεόν σ’ όλη σου την ζωήν». Αυτό δεν είναι επιστολή, είναι δοξαστικό αθλητού του Έθνους μας. Ο Γρηγόρης Αυξεντίου, ο ελεύθερος πολιορκημένος του Μαχαιρά, βροντοφώναζε «μολών λαβέ». Τούτος ο λαός, στις μεγάλες του ώρες, είχε παλληκαρίσια ψυχή. Και σήμερα κάτω από τα μπάζα που μας έριξαν ο καντιποτένιοι, ίσως σιγοκαίει η φλόγα, το πύρωμα της καρδιάς… Δημήτρης Νατσιός δάσκαλος-Κιλκίς

Όσο δεν υπάρχουν επιπτώσεις και λογοδοσία, δεν αλλάζει τίποτα... Posted: 26 Jan 2020 03:30 AM PST (Είναι λίγο παλιό του 2015 αλλά αξίζει....) Σήμερα σε δουλειά στο ΙΚΑ. Το νούμερο μου 323 είμαστε στο 261. Δίπλα μου κύριος γύρω στα 50 με κομμένα πόδια σε αναπηρικό αμαξίδιο περιμένει την σειρά του. Ένας δικηγόρος μπαίνει μέσα δείχνει την δικηγορική του κάρτα στον υπάλληλο και μπαίνει πρώτος στην ουρά (ας μην ανακατευτώ, θα χαλάσω την διάθεση μου). Ανακατεύομαι. Δείχνω τον κύριο που είναι ΑΜΕΑ και ρωτάω τον υπάλληλο γιατί δεν έχει αυτός προτεραιότητα και έχει ένας δικηγόρος. - “Απόφαση της διοίκησης” μου απαντά και μου δείχνει τοιχοκολλημένη μια φωτοτυπία που λέει “ΟΙ ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ ΕΞΥΠΗΡΕΤΟΥΝΤΑΙ ΚΑΤΑ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ” (λες να έχει δίκιο; Υπάλληλος είναι κάτι θα ξέρει). - “Μα κύριε μου αυτό είναι μια φωτοτυπία που δεν αναγράφει κανένα αριθμό απόφασης και δεν είναι υπογεγραμμένη. Θα μπορούσε πχ να λέει πως εξυπηρετούνται κατά προτεραιότητα οι καραφλοί. Αντιθέτως υπάρχει νόμος που λέει πως οι ΑΜΕΑ εξυπηρετούνται κατά προτεραιότητα και εσείς αυτή την στιγμή παρανομείτε”. - “Να πάτε στο -τάδε- κτήριο και να ζητήσετε την απόφαση από την διοίκηση” μου απαντά και ο κύριος με τα κομμένα πόδια φαίνεται να είναι αμήχανος. (ποιος τρέχει τώρα 10 τετράγωνα;). Φεύγω και περπατάω 10 τετράγωνα. Εξηγώ την κατάσταση σε 10 διαφορετικά γραφεία σε 4 διαφορετικούς ορόφους. (με κούρασαν και δεν παίρνω απάντηση, μήπως να φύγω;). Απαιτώ να μου δώσουν αντίγραφο της απόφασης για τους δικηγόρους λέγοντας τους συνάμα πως θα καλέσω την ΕΣΑΜΕΑ και θα αναφέρω το περιστατικό. Μου δίνουν το αντίγραφο της απόφασης το οποίο αναφέρει πως οι δικηγόροι έχουν δικαίωμα να εξυπηρετούνται σε ωράριο που δεν γίνεται δεκτό το υπόλοιπο κοινό. Φυσικά δεν αναφέρει πουθενά κάτι για προτεραιότητα και μάλιστα στο τέλος της απόφασης λέει ξεκάθαρα πως οι ΑΜΕΑ εξυπηρετούνται κατά προτεραιότητα και πως το ΙΚΑ ΟΦΕΙΛΕΙ να το έχει αναρτημένο σε ΚΑΘΕ υπηρεσία του. Ζητάω από την υπεύθυνη να έρθει μαζί μου στο υποκατάστημα στο ΙΚΑ για να το αναρτήσει και να επιπλήξει τον υπάλληλο για να μην το πάω πιο μακριά (μήπως το παρατραβάω;). Με ακολουθεί 10 τετράγωνα. Σκίζει την αναρτημένη φωτοτυπία και κολλάει στην θέση της την απόφαση. Μπαίνουμε μαζί μέσα. Ο κύριος με τα κομμένα πόδια ακόμα περιμένει την σειρά του -1 ώρα μετά- και ο δικηγόρος ακόμα εξυπηρετείτε -προφανώς έχει πολλές υποθέσεις πελατών μαζί του-. ΑΠΑΙΤΩ να σηκωθεί και να εξυπηρετηθεί ΤΩΡΑ ο κύριος με τα κομμένα πόδια. Η υπεύθυνη αφού επιπλήττει τον υπάλληλο ζητάει από τον κύριο να περάσει μπροστά. Βγάλτε τις παρενθέσεις από την ζωή σας εάν θέλετε να ζούμε σε μια καλύτερη κοινωνία. Spiros Kriezis 31/3/2015 πηγή

Ποιο το αποτέλεσμα μετά από τόσα χρόνια στην Εκκλησία....; Posted: 26 Jan 2020 02:30 AM PST Γράφει ο αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος Χρόνια πολλά μέσα στην Εκκλησία. Νηστείες, αγρυπνίες, επισκέψεις σε μοναστήρια,συζητήσεις με γέροντες, παρακολούθηση ομιλιών... Ποιο το αποτέλεσμα; Μετά από τόσα χρόνια... τί; Τηρούμε τον Νόμο. Ε και; Αυτό είναι χριστιανική ζωή; Ο νόμος; Ξέρουμε για τον Χριστό, αυτό είναι όλο; Ξέρουμε ιερείς, αρχιερείς, γέροντες και γερόντισσες,αυτά μας καθιστούν καλούς χριστιανούς; Σαν να έχουμε πολλά μουσικά όργανα αλλά δεν παίζουμε κανένα! Καμία μελωδία δεν ακούγεται στην ζωή μας κανένα τραγούδι. Καμαρώνουμε που κατέχουμε μουσικά όργανα αλλά από την άλλη δεν παράγουμε μουσική. Είναι αυτές οι παύσεις της σκληροκαρδίας μας. Καμία νότα ανοχής, πραότητας, συγχωρετικότητας, αδελφοσύνης, ομόνοιας, αλληλοπεριχώρησης. Νηστευτές, μα χορτάτοι από το είδωλό μας. Αγρυπνούντες, μα κοιμισμένοι μέσα στους λογισμούς. Εκκλησιαζόμενοι, μα με αντιεκκλησιαστικό φρόνημα. Χρεωμένοι, μα χωρίς ίχνος συναίσθησης του χρέους μας. Χριστιανοί, μα χωρίς Χριστό. Είναι δυνατόν να μου συμβαίνει αυτό; Ίσως. Πρέπει να δω την ζωή μου. Να την δω μέσα από τον Χριστό, μέσα από τους Αγίους και όχι μέσα από την εμπάθειά μου. Όλοι μιλούμε για αδικία. Για την αδικία που έχουμε υποστεί από τους άλλους. Για τα χρέη που έχουνε οι άλλοι σε εμάς. Κι όμως, ξεχνούμε τα δικά μας χρέη σε όλους, στον Θεό, στην γυναίκα ή στον άνδρα, στο παιδί μας, στους γονείς μας, στους δασκάλους μας, στους μαθητές μας, στους συνεργάτες μας, στους υπαλλήλους μας, στα αφεντικά μας, στον πνευματικό μας, στους ιερείς μας... Το μεγαλύτερο χρέος μας, η μεγαλύτερη αδικία μας είναι ότι παρουσιάζουμε τον χριστιανισμό που ζούμε ως μία θεάρεστη ζωή ενώ στην ουσία είναι μία πνευματική αποστασία. "... άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών..." Εάν η χριστιανική ζωή μας δεν έχει αποτέλεσμα την συγχώρεση τότε "εις μάτην εκοπιάσαμεν". Εάν η χριστιανική ζωή μας δεν έχει άρωμα σταυρού, εάν δεν έχει την αρχοντιά της θυσίας, εάν δεν έχει την χαρά της εκούσιας ήττας για χάρη της αγάπης τότε η ασκητική μας έχει αποτύχει και η καθαρή ζωή μας όζει όπως εκείνη του Φαρισαίου… πηγή: imverias πηγή

Υπέρ πίστεως και πατρίδος Posted: 26 Jan 2020 01:30 AM PST «O σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος.» (άρθρο 120, παρ. 3 του Συντάγματος) Από την 18η Ιανουαρίου/22α Σεπτεμβρίου 1996 μέχρι σήμερα δεν υπήρξε Έλληνας στην χώρα του, που εξελέγη Πρωθυπουργός ή βουλευτής δίχως να χαίρει της άκρας εμπιστοσύνης της Γερμανίας. «Δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα .... » (Βάρναλης) εθελόδουλοι γενίτσαροι, Εφιάλτες και ολιγάρχες, κυβερνούν από τότε την Πατρίδα, σαν να ‘ταν το τσιφλίκι τους και τον Έλληνα, σαν να ‘ταν ο είλωτας τους. Την ημέρα, που η κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ επέλεξε τον εκλεκτό του Βερολίνου, ως διάδοχο του Ανδρέα Παπανδρέου στον πρωθυπουργικό θώκο, «έπαυσε» η Ελλάδα να ‘ναι κυρίαρχο κράτος. Στα τελευταία χρόνια, είδε το Σύνταγμά της να παραβιάζεται διαρκώς, τα κυριαρχικά της δικαιώματα να εκχωρούνται στον κάθε κερατά και τον λαό να υποφέρει τα πάνδεινα εξ αιτίας των εγκλημάτων πολέμου που διαπράττει η Γερμανική θηριωδία εις βάρος του. Είναι γεγονός ότι όσα υπέστη η χώρα, από την ημέρα των Ιμίων μέχρι σήμερα, με τις «Πρέσπες», τον βίαιο εποικισμό/εξισλαμισμό της και τον Τούρκο πάνω στο σβέρκο της, επινοήθηκαν, σχεδιάστηκαν και υλοποιούνται κατ’ εντολή του Βερολίνου. Εντολές που εκτελούνται στην Αθήνα πάντα κατά γράμμα, από ένα καθεστώς μισελλήνων, προϊόντων της μεταπολίτευσης και της συνεργασίας των απογόνων των δοσιλόγων της κατοχής (1941-44) με μαρξιστές, τουρκολάγνους και σιωνιστές. Στους καιρούς μας, που «οι δάσκαλοι και τα βιβλία πεθαίνουν, τον ρόλο τους ανέλαβαν οι δημοσιογράφοι» (Λιαντίνης), που δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια κάστα ξερόλων και γκαιμπελίσκων «επιστημόνων», που δικαίως περιγράφεται από τον Βάρναλη (1964) ως «τσούλα των δήμιων, εσχάτη τεφροδόχα, πρόστυχη Πένα και ψοφίμι του βούρκου που λιβανίζει την μπόχα!». Η αμορφωσιά και η κατάντια μας είναι υπαίτιες, που στον τόπο μας, μόνο φασισμός, προδοσία, μίσος, φθόνος και «λαδέμποροι» ευδοκιμούν, μαζί με τα «κορόϊδα», «.... τους αυτόδουλους πολίτες που χάθηκαν στα έσχατα της απελπισιάς τους». Απελπισία, φόβος, ηττοπάθεια και τρομοκρατία ενός λαού, δόλιο έργο καλοθελητών, που εξευτέλισαν κάθε τι το εθνικό, το ιερό και το όσιο, προκειμένου να κάνουν καριέρα, σε χώρα σκλαβομένη. Με συνελεύσεις, υπογραφές, καταγγελίες και διαδηλώσεις δεν ανακτώνται δικαιώματα και πατρίδες που χάθηκαν δια τη βίας, πόσο μάλλον όταν τα πάντα οργανώνονται εκ του πονηρού, με την ευγενή χορηγία του δυνάστη. Το καθεστώς των Γενιτσάρων και οι στρατιές των εισβολέων, που διαφεντεύει, είναι ο πραγματικός εχθρός. Είναι αυτός που ξεπούλησε, πρόδωσε και σκλάβωσε την χώρα μας αντί πινακίου φακής. Είναι τα τσόφλια της πολιτικής, που πουλούν και την μάνα τους ακόμη χάριν της καρέκλας. Ειδάλλως θα «ρώταγαν» τον Έλληνα αν στηρίζει εκείνες τις αποφάσεις τους, που ‘ναι άκρως αντίθετες στις υποσχέσεις τους. Το «καθεστώς» είναι η ρίζα του κακού και όχι μόνο τα εγκλήματά του. Αρκετά δεινά υπέστη ο τόπος τα τελευταία 46 χρόνια εξ αιτίας του, τώρα θα το πολεμήσουμε μέχρι τέλους. Όσο είμαστε σκλάβοι, η σπίθα της λευτεριάς, της Ορθοδοξίας και της συνταγματικής νομιμότητας, θα παραμένει άσβεστη μέσα μας και θα τους πολεμούμε έως ότου « .... έρθει ανάποδα ο ντουνιάς». Υπογράφουμε από καρδιάς το συμβόλαιο με το «αύριο» και σε αυτό επενδύουμε ότι ακριβό έχουμε, τις ζωές μας! «H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.» (Άρθρο 120, παρ. 4 του Συντάγματος) Μας ενώνει ότι μας χώριζε. Καλή Λευτεριά! Νέα Φιλική Εταιρεία Υ.Γ.: Ενημερώνουμε ότι Facebook, Messenger και YouTube απαγορεύουν, για λόγους λογοκρισίας, την διακίνηση του λινκ που αντιστοιχεί στον ιστότοπο της Νέας Φιλικής Εταιρείας, www.nea-filiki-eteria.blogspot.com !!! Επί τη ευκαιρία ευχόμαστε στον Πρωθυπουργό «μας» κ. Κυριάκο Μητσοτάκη και στο Γερμανό πρέσβη «μας» Herrn Dr. Ernst Reichel, υγεία, μακροημερία μαζί με ούλα τα καλούδια του κόσμου!

«Τα πορτραίτα του Φαγιούμ» (Πως να ήταν άραγε η πραγματική μορφή των ανθρώπων τους 3 πρώτους αιώνες μ.Χ; - Η συνέχεια και η παράδοση μεταξύ αρχαίας και βυζαντινης ελληνικής τέχνης) Posted: 26 Jan 2020 12:30 AM PST «Τα πορτραίτα του Φαγιούμ».  Η αδιατάρακτη καθημερινότητα που ευαγγελίζεται την ποθητή αιωνιότητα –τουλάχιστον στο πεδίο της μνήμης. Δεκάδες προσωπογραφίες ζωγραφισμένες κατά τους τρεις πρώτους μετά Χριστόν αιώνες από απόγονους των καλλιτεχνών της Αλεξανδρινής Σχολής... Μαύρα μάτια, μαύρα φρύδια, μαύρα κατσαρά μαλλιά. Και σε κοιτάει μέχρι τα τρίσβαθα της ψυχής σου... Μία μοναδική προσωπογραφία της Μέσης και Άνω Αιγύπτου (μακριά από την υγρασία του νειλοτικού Δέλτα και της Μεσογείου) τον καιρό του Αυγούστου, του Τραϊανού και του Αδριανού, των Αντωνίνων, των Σεβήρων, της Αναρχίας του 3ου αιώνα, και του Διοκλητιανού. Δεκάδες εικόνες, που έχουν τις καταβολές τους στην αρχαία ελληνική ζωγραφική και είναι προάγγελοι της βυζαντινής αγιογραφικής τέχνης... Λαϊκότροπο έργο. Χαριτωμένο, συγκηνιτικό. Πίνακες καμωμένοι από εξαιρετικούς ζωγράφους, μέτριους καλλιτέχνες, λαϊκούς αρτίστες. Όλοι ήθελαν να θυμούνται τον δικό τους άνθρωπο... Γνωρίζουμε πολύ λίγα πράγματα για την ταυτότητα των εικονιζομένων προσώπων όσο και των καλλιτεχνών που τα «εποίησαν». Ανώνυμοι καλλιτέχνες, λοιπόν, άγνωστα αλλά τόσο οικεία πρόσωπα, ένας απέραντος ζωγραφικός και ανθρωπολογικός πλούτος που παρέμεινε θαμμένος στους στεγνούς τάφους των αιγυπτιακών νεκροπόλεων, σε βάθος δύο περίπου μέτρων. Όλες αυτές οι νεκρικές εικόνες σώθηκαν, χάρη στο μοναδικά ξερό κλίμα της αιγυπτιακής ερήμου, εκεί όπου η ετήσια πτώση της βροχής δεν ξεπερνά τα δέκα εκατοστά. Στο Μουσείο Μπενάκη. Σπάνια αυτή η μορφή. Ένα ακόμα έργο εξαιρετικής ποιότητας του 200-230 Στο Μουσείο Μπενάκη. Έργο εξαιρετικής ποιότητας του 220-250 "Ετοιμάζοντας το πρόγραμμα και το εικονογραφικό υλικό για τους πίνακες στην αίθουσα διαλέξεων, Θεούλη μου! Ξαναείδαμε όλα εκείνα τα τόσο ζωντανά νεκρικά πρόσωπα να μας κοιτάζουν.  Κατάματα. Νέοι και νέες. Αγόρια και κοριτσάκια. Όμορφες μελαχρινές.  Ανατολίτικα χαρακτηριστικά. Βαριά βλέφαρα.  Ζωηρά. Χαρωπά, θλιμμένα, συλλογισμένα. Τα απλώσαμε ένα γύρω, λοιπόν. Τι να πρωτοδιαλέξεις!..." Κύκλος δύο δίωρων διαλέξεων τον Ιανουάριο του 2020 στην Πολιτιστική Εταιρεία Πανόραμα. Ομιλήτρια η ζωγράφος και συγγραφέας Ευφροσύνη Δοξιάδη. Έναρξη το απόγευμα της Τετάρτης 22/1 και πρώτη πρωινή επανάληψη την Πέμπτη 29/1. πηγή ανάρτησης: Πολιτιστική Εταιρεία Πανόραμα το είδαμε ΕΔΩ

Ένας καλόγερος δεκανέας ολμιστής στον πόλεμο του ’40… «Θεόκτιστος – 68ο ΣΠ» Posted: 25 Jan 2020 11:30 PM PST Ο αρχιμανδρίτης Θεόκτιστος, κατά κόσμον Βασίλειος Αλεξόπουλος γεννήθηκε το 1909 στο μικρό χωριό της νοτιοανατολικής Γορτυνίας Σύρνα. Μετά την αποφοίτησή του από το Δημοτικό σχολείο εργάστηκε ως στιλβωτής υποδημάτων. Κατόπιν έμαθε την τέχνη του υποδηματοποιού. Η αγάπη του για τον Χριστό όμως τον οδήγησε στην απόφαση να μονάσει. Σε ηλικία 17 ετών μετέβη στην Ι.Μ. Ζωοδόχου Πηγής «Λογγοβάρδας», της Πάρου. Έμεινε δύο χρόνια δόκιμος μοναχός, αλλά το 1928 παρουσιάστηκε κανονικά στον στρατό και υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία προαγόμενος μάλιστα σε δεκανέα. Απολύθηκε το 1930 και επέστρεψε στη μονή όπου και εκάρη μοναχός λαμβάνοντας το όνομα Θεόκτιστος. Ήταν από παιδί φιλάσθενος με ασθενική κράση υποφέροντας χρόνια από ενοχλήσεις στους πνεύμονες. Παρόλα αυτά το 1940 εκλήθη και πάλι στον στρατό. Αν και ασθενής, αν και μοναχός, ο Θεόκτιστος παρουσιάστηκε κανονικά, παρότι μπορούσε να αποφύγει την υπηρεσία και μάλιστα στάλθηκε στο μέτωπο, υπηρετώντας στον λόχου όλμων του 68ου Συντάγματος Πεζικού της Χ Μεραρχίας Πεζικού. Ο Θεόκτιστος κατάγραψε τις πολεμικές του εμπειρίες σε ημερολόγιο. Ιδού χαρακτηριστικά αποσπάσματα από αυτό που δείχνουν τον αγώνα των Ελλήνων στρατιωτών στα βορειοηπειρωτικά βουνά, τις κακουχίες, μα και τη λεβεντιά τους, μέχρι την οπισθοχώρηση: «Πρωί πρωί άρχισε να κτυπά το κανονίδι και να πίπτουν πάλι κοντά μας. Ομοίως κτυπούσε εντατικότερα σήμερον το πολυβόλο. Αεροπλάνα χαλούσαν τον κόσμο από τον βόμβο. Πέρασαν πολλές φορές. Το απόγευμα είχαν εξέλθει μερικοί στρατιώτες, ενδεδυμένοι αλβανικά, και βρήκαν προκηρύξεις ιταλικές στην ελληνική γλώσσα. «Έλεγαν: “Έλληνες Αξιωματικοί και στρατιώτες. Η Βουλγαρία προσχώρησε στον Άξονα. Τριάντα γερμανικές μεραρχίες είναι έτοιμες να εισβάλουν στην Ελλάδα, οπότε θα καταστραφείτε. Η κυβέρνησή σας, που κάλεσε τους Άγγλους κ.τ.λ.». Όλοι όμως οι στρατιώτες αισθανθήκαμε αηδία μόλις τας αναγνώσαμε. Ο Ανθυπασπιστής μου λέγει: «Τι βγάζεις και παρατηρείς από την προκήρυξη;». Του απάντησα: «Ιταμότητα και τραχύτητα». «Στην κορυφή έπεσαν δύο ομοβροντίες. Ο όλμος μας όμως τους έβαζε. Έβαζαν και οι όλμοι του 3ου Τάγματος και εστράφησαν εκεί οι Ιταλοί. Θα διήρκεσε η μονομαχία όλμων και ιταλικού πυροβολικού περί το τέταρτον της ώρας, ώστε όλοι οι ολμίστες φοβήθηκαμε, οι δε πολυβολητές περιφέρονταν όρθιοι.  «Διατί τούτο; Μου έλυσε την απορία ο λοχίας Φράγκος: Το μέρος, που είμεθα, έχει απυρόβλητο, δηλαδή δεν δύναται να μας εύρη οβίς πυροβολικού, ή θα πίπτουν όπισθέν μας ή θα κτυπούν στην κορυφή, όπως και έγινε. Δια τούτο δεν εφοβήθησαν ούτοι, καθότι το εγνώριζον. Όλμος όμως δύναται να μας εύρη, διότι πίπτει απολύτως καθέτως.  «Ώστε το πυροβολικό δεν πρέπει να το φοβούμεθα, διότι εδώ, που είμεθα, δεν μας ευρίσκει. Το συμπέρασμά μας είναι ότι οι Ιταλοί είδαν τους έμπροσθέν μας στρατιώτες και τους έριξαν με όλμους. Μόλις τους κτυπήσαμε εμείς και έπεσε ο όλμος στο πυροβολείο, θα τους εφόνευσε τινάς και εξεμάνησαν»…  «Κατά τας 9 π.μ. Άρχισαν και μας έριχναν οι Ιταλοί. Έρριξαν αρκετές οβίδες, μας διέταξαν όμως και τους αποστείλαμε και εμείς μερικά βλήματα. Τα πολυβόλα κακάριζαν όλη την ημέρα. Έγραψα στον Μπιλάλη, Αργυράκην και Μαύρη. Το εσπέρας έπεσα δια να υπνώσω ενωρίς, αλλά μόλις κατεκλίθην, μας ειδοποιεί ο Ταγματάρχης ότι έχει σαφείς πληροφορίας ότι οι Ιταλοί είναι έτοιμοι όπως μας επιτεθούν απόψε, καθ’ ότι ο καιρός βοηθούσε, ων ομίχλη. «Όθεν πρέπει να προσέξουμε πολύ.  “Μας έδωσε τα στοιχεία δια τας φωτοβολίδας, με τας οποίας θα μας εζητείτο η ενίσχυσίς μας κ.τ.λ. Εμείς εδώ πάντοτε ρίχνομε με τον έναν όλμο, «Νίκη» αριθ. 255. Τον έτερον τον ονομάζομε «Ελευθερία», έχει δε αριθ. 126.Απόψε μας είπε ότι πρέπει να βάλλουμε προς το μέρος, που είναι εστραμμένη η “Ελευθερία” (ούτος ήταν ο ημέτερος όλμος).  «Διότι δεν της είχαμε εις την βάση της βάρος και μόλις θα ρίχναμε, θα μετακινείτο, με όλον δε το σκότος, που ήταν, καταφέραμε με έναν στρατιώτη και σχίσαμε ένα τσουβάλι, το γεμίσαμε χώμα και το θέσαμε επάνω στην βάσιν και δεν είχαμε πλέον φόβο να μας πέση προς τα εμπρός. Ορίσαμε φρουρούς και περίπολο να προσέχουν κ.τ.λ.  «Οι πολυβολητές είχαν και ούτοι ετοιμάσει τα πολυβόλα τους. Κατά το μεσονύκτιον άρχισαν να κτυπούν κατ’ αρχάς τα πολυβόλα και αμέσως οι όλμοι και οι χειροβομβίδες. Πυροβολικό δεν ηκούσθη. Εμείς ήμεθα έτοιμοι και αναμέναμε φωτοβολίδας, μας λέγει όμως ο Ταγματάρχης: «Εμπρός, τι αναμένετε; Γιατί δεν τους ρίχνετε;».  «Είπε όμως και ερίξαμε πάλι με την «Νίκην» και όχι με την «Ελευθερίαν», διότι από το μέρος, που βάζει η “Νίκη”, ρίχνουν οι Ιταλοί. Για 5-7 λεπτά τους ρίξαμε περί τα τριάντα βλήματα και μόνον με τον έναν όλμον. Μόλις παύσαμε, δεν ηκούγετο τίποτα από τους Ιταλούς. Ο Ταγματάρχης ήταν όλο χαρά και μας συνεχάρη. Του είπαμε αν μας δώσει νέον τι του Μακεδονικού Μετώπου, δεν γνωρίζει όμως τίποτα. Κακός οιωνός»… «Έπεσε οβίδα εις απόστασιν δέκα μέτρων και δεν έσκασε. Όλοι κάναμε τον σταυρόν μας και εδοξάσαμε τον Θεόν. Ολίγον πιο επάνω είχε γύρει το ζώον, το είχαν παραμερίσει και περνούσαν ο άλλος κόσμος. Προσευχόμην και άρχισα να το ξεφορτώνω. Αν είναι να έρθη καμιά, ας έρθη»… «Δηλαδή εβαδίζαμε συνεχώς σχεδόν 34 ώρες. Ευτυχώς όμως ότι ο Λεόντιος είχε ψωμί και τρώγαμε».  “Το πρωί εγώ με τον Ευστράτιον ψάλαμε. Στην Λειτουργίαν ήλθε και ένας συνάδελφος εκ Χαλκίδος. Είχε πολύ ωραίαν και δυνατήν φωνήν, αλλά δεν ήταν πολύ καλός τεχνίτης. Ο ιερεύς μας παρεκάλεσε και εψάλαμε πάλι τας “Καταβασίας”. Δεν είχε ακούσει άλλοτε τόσο καλά. Ψάλαμε όμως μαζί και ήταν ωραία. Ο Λεόντιος ωμίλησε. Πριν του “Κοινωνικού” διαδόθη ότι έρχονται οι Γερμανοί να μας συλλάβουν. Σε 5 λεπτά δεν έβλεπες στρατιώτη στο χωριό, εφοβήθησαν και έφυγαν”…  Πάντως ο φιλάσθενος Θεόκτιστος επέζησε του πολέμου. Απεβίωσε σε ηλικία 100 ετών, υπηρετώντας για πολλά χρόνια ως ηγούμενος της Ι.Μ.Τιμίου Προδρόμου Γορτυνίας. Πηγή: History-Point ΑΒΕΡΩΦ

Ο αρχιτελώνης Ζακχαίος Posted: 25 Jan 2020 10:30 PM PST Ευαγγελική περικοπή για την Κυριακή ΙΕ’ Λουκά, 26/01/2020  Λουκ: ιθ΄1–10 1. Τῷ καιρῷ ἐκείνω διήρχετο ὁ ᾿Ιησοῦς τὴν ῾Ιεριχώ· 2 καὶ ἰδοὺ ἀνὴρ ὀνόματι καλούμενος Ζακχαῖος, καὶ αὐτὸς ἦν ἀρχιτελώνης, καὶ οὗτος ἦν πλούσιος, 3 καὶ ἐζήτει ἰδεῖν τὸν ᾿Ιησοῦν τίς ἐστι, καὶ οὐκ ἠδύνατο ἀπὸ τοῦ ὄχλου, ὅτι τῇ ἡλικίᾳ μικρὸς ἦν. 4 καὶ προδραμὼν ἔμπροσθεν ἀνέβη ἐπὶ συκομορέαν, ἵνα ἴδῃ αὐτόν, ὅτι ἐκείνης ἤμελλε διέρχεσθαι. 5 καὶ ὡς ἦλθεν ἐπὶ τὸν τόπον, ἀναβλέψας ὁ ᾿Ιησοῦς εἶδεν αὐτὸν καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· Ζακχαῖε, σπεύσας κατάβηθι· σήμερον γὰρ ἐν τῷ οἴκῳ σου δεῖ με μεῖναι. 6 καὶ σπεύσας κατέβη, καὶ ὑπεδέξατο αὐτὸν χαίρων. 7 καὶ ἰδόντες πάντες διεγόγγυζον λέγοντες ὅτι παρὰ ἁμαρτωλῷ ἀνδρὶ εἰσῆλθε καταλῦσαι. 8 σταθεὶς δὲ Ζακχαῖος εἶπε πρὸς τὸν Κύριον· ἰδοὺ τὰ ἡμίση τῶν ὑπαρχόντων μου, Κύριε, δίδωμι τοῖς πτωχοῖς, καὶ εἴ τινός τι ἐσυκοφάντησα, ἀποδίδωμι τετραπλοῦν. 9 εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν ὁ ᾿Ιησοῦς ὅτι σήμερον σωτηρία τῷ οἴκῳ τούτῳ ἐγένετο, καθότι καὶ αὐτὸς υἱὸς ᾿Αβραάμ ἐστιν. 10 ἦλθε γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ζητῆσαι καὶ σῶσαι τὸ ἀπολωλός. Απόδοση στη Νέα Ελληνική  1 Ο Ιησούς μπήκε στην Ιεριχώ και περνούσε μέσα από την πόλη. 2 Εκεί υπήρχε κάποιος, που το όνομά του ήταν Ζακχαίος. Ήταν αρχιτελώνης και πλούσιος. 3 Προσπαθούσε να δει ποιός είναι ο Ιησούς, δεν μπορούσε όμως εξαιτίας του πλήθους και γιατί ήταν μικρόσωμος. 4 Έτρεξε, λοιπόν, μπροστά πριν από το πλήθος και ανέβηκε σε μια συκομουριά για να τον δει, γιατί θα περνούσε από εκεί. 5 Όταν έφθασε ο Ιησούς στο σημείο εκείνο, κοίταξε προς τα πάνω, τον είδε και του είπε: "Ζακχαίε, κατέβα γρήγορα, γιατί σήμερα πρέπει να μείνω στο σπίτι σου". 6 Εκείνος κατέβηκε γρήγορα και τον υποδέχτηκε με χαρά. 7 Όλοι όσοι τα είδαν αυτά, διαμαρτύρονταν και έλεγαν ότι πήγε να μείνει στο σπίτι ενός αμαρτωλού. 8 Σηκώθηκε ο Ζακχαίος και είπε στον Κύριο: "Κύριε, υπόσχομαι να δώσω τα μισά από τα υπάρχοντά μου στους φτωχούς και να αποδώσω στο τετραπλάσιο όσα πήρα με απάτη". 9 Ο Ιησούς, απευθυνόμενος σε αυτόν, είπε: "Σήμερα αυτή η οικογένεια σώθηκε. Γιατί και αυτός ο τελώνης είναι απόγονος του Αβραάμ. 10 Ο Υιός του Ανθρώπου ήρθε για να αναζητήσει και να σώσει αυτούς που έχουν χάσει το δρόμο τους". πηγή

O Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος και η ελληνική παιδεία Posted: 25 Jan 2020 12:30 PM PST Στίς 25 Ἰανουαρίου (σ.σ. σήμερα) ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τή μνήμη τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου καί στίς 30 τοῦ ἰδίου μηνός τόν τιμοῦμε καί πάλι μαζί μέ τόν Μέγα Βασίλειο καί τόν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο. Πρόκειται γιά τούς Τρεῖς Ἱεράρχες, κορυφαίους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας και προστάτες τῆς ἑλληνικῆς παιδείας. Εἶναι κατάλληλη, λοιπόν, ἡ εὐκαιρία νά θυμηθοῦμε τίς ἀπόψεις τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Ναζιανζηνοῦ γιά τήν ἑλληνική παιδεία καί τήν ἀρχαία γραμματεία. Του Κωνσταντίνου Χολέβα- Πολιτικού Επιστήμονος Ὁ Ἅγιος τόν 4ο αἰῶνα μ.Χ. εἶχε νά ἀντιμετωπίσει δύο διαφορετικές ἀμφισβητήσεις. Ἀπό τή μία πλευρά εἶχε τούς «ὑπεράγαν Ὀρθοδόξους», οἱ ὁποῖοι πίστευαν ὅτι ὁ Χριστιανός δέν πρέπει νά μελετᾶ τά ἀρχαιοελληνικά κείμενα γιά νά μή ἀλλοτριωθεῖ ἡ πίστη του. Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά ὁ αὐτοκράτωρ Ἰουλιανός, ὁ γνωστός καί ὡς Παραβάτης ἤ Ἀποστάτης, εἶχε ἀπαγορεύσει στούς Χριστιανούς καί νά διδάσκουν καί νά διδάσκονται τά ἀρχαῖα ἑλληνικά κείμενα. Πρός τούς Χριστιανούς πού ἀπέρριπταν τήν κλασική ἑλληνική παιδεία ὁ Ἅγιος Γρηγόριος, ἄριστος μελετητής καί γνώστης τῶν ἑλληνικῆς φιλοσοφίας, ἀπαντᾶ μέ μία χαρακτηριστική ἐπισήμανσή του στόν «Ἐπιτάφιον εἰς τόν Μέγαν Βασίλειον» (1), τήν ὁποία παραθέτω σέ νεοελληνική ἀπόδοση ἀπό τόν Καθηγητή Εὐάγγελο Θεοδώρου: «Νομίζω πώς ἔχει γίνει παραδεκτό ἀπ’ ὅλους τούς συνετούς ἀνθρώπους ὅτι ἡ παιδεία εἶναι τό πρῶτο ἀπό τά ἀγαθά πού ἔχουμε. Καί ὄχι μόνο ἡ χριστιανική μας παιδεία, πού εἶναι ἡ ἐκλεκτότερη καί ἐπιδιώκει τή σωτηρία καί τό κάλλος τῶν θείων πραγμάτων, τά ὁποῖα μόνο μέ τόν νοῦ συλλαμβάνονται. Ἀλλά καί ἡ ἐξωχριστιανική παιδεία, τήν ὁποία πολλοί χριστιανοί, ἔχοντας σχηματίσει λανθασμένη ἀντίληψη γι’ αὐτήν, τήν περιφρονοῦν, ἐπειδή, λέγουν, κρύβει δόλιους σκοπούς, εἶναι ἐπικίνδυνη καί ἀπομακρύνει ἀπό τόν Θεό. Γιατί ὅπως ἀκριβῶς δέν πρέπει νά περιφρονοῦμε τόιν οὐρανό, τή γῆ καί τόν ἀέρα, καί ὅσα ὑπάρχουν σ’ αὐτά, ἐπειδή μερικοί ἔχουν σχηματίσει λανθασμένη ἀντίληψη καί, ἀντί νά λατρεύουν τόν Θεό, λατρεύουν τά δημιουργήματά Του, ἀλλά ἀφοῦ πάιρνουμε ἀπ’ αὐτά ὅ, τι εἶναι χρήσιμο γιά τή ζωή καί τήν ἀπόλαυσή μας, ἀποφεύγουμε ὅ, τι εἶναι ἐπικίνδυνο…. Κατά τόν ἴδιο τρόπο καί ἀπό αὐτά πού μᾶς προσφέρει ἡ ἐξωχριστιανική παιδεία παραδεχτήκαμε ὅ, τι εἶναι χρήσιμο στήν ἔρευνα καί στίς θεωρητικές ἀναζητήσεις, ἐνῶ ἀποκρούσαμε καθετί πού ὁδηγεῖ στήν εἰδωλολατρεία, στήν πλάνη καί στό βάθος τῆς καταστροφῆς. Μάλιστα ἀπό τήν ἐξωχριστιανική παιδεία ἔχουμε ὠφεληθεῖ στήν εὐσέβεια καί στή λατρεία τοῦ Θεοῦ, γιατί γνωρίσαμε καλά τό ἀνώτερο ἀπό τό χειρότερο καί ἔχουμε κάμει δύναμη τῆς διδασκαλίας μας τίς ἀδυναμίες ἐκείνης. Λοιπόν δέν πρέπει νά περιφρονοῦμε τήν παιδεία, ἐπειδή μία τέτοια περιφρόνηση φαίνεται καλό σέ μερικούς. Ἀντίθετα πρέπει νά θεωροῦμε ἀμαθεῖς καί ἀμόρφωτους τούς ἀνθρώπους πού ἔχουν αὐτή τήν ἀντίληψη». Μ’ αύτόν τόν ὡραῖο τρόπο ὁ Ἅγιος συνιστᾶ τήν «θύραθεν» ἤ «ἔξωθεν» παιδεία, δηλαδή τά ἑλληνικά γράμματα ἀπό τόν Ὅμηρο μέχρι τούς κλασικούς συγγραφεῖς, ὠς εἰσαγωγική καί ὡς συμπληρωματική πρός τήν ἀνώτερη ἀγωγή πού εἶναι ἡ χριστιανική. Σχετικά μέ τό αἴτημα τοῦ Ἰουλιανοῦ νά μή διορίζονται οἱ Χριστιανοί ὡς δάσκαλοι τῶν ἑλληνικῶν γραμμάτων ὁ Γρηγόριος ἔγραψε δύο πολύ ἐνδιαφέροντα κείμενα μέ τόν τίτλο «Πρός Ἰουλιανόν Βασιλέα Στηλιτευτικός» καί μέ ἀρίθμηση Α΄ καί Β΄. Στόν Α΄ Στηλιτευτικό, ἀφοῦ ἀναλύει μέ θαυμαστή γνώση τί ἀπορρίπτουν οἱ Χριστιανοί καί τί διατηροῦν ἀπό τά κείμενα τῶν Ἀρχαίων, ἀπευθύνει πρός τόν Ἰουλιανό το ρητορικό ἐρώτημα: «Τίνος τοῦ ἑλληνίζειν εἰσίν οἱ λόγοι;» (2). Δηλαδή ποιός ἔχει τό δικαίωμα νά διδάσκει καί νά μελετᾶ τά ἀρχαῖα ἑλληνικά κείμενα; Καί συνεχίζει: «Ἤ θά μᾶς πεῖς ὅτι εἶναι δικαίωμα μόνον τῶν ὀπαδῶν τῆς ἀρχαίας θρησκείας ἤ ὅλου τοῦ ἔθνους». Καί δίνει ἀμέσως ὁ Γρηγόριος τήν ἀπάντηση: «Δέν εἶναι δικαίωμα μόνον τῶν ὀπαδῶν τῆς ἀρχαίας θρησκείας ἡ διδασκαλία τῶν ἑλληνικῶν κειμένων». Κατά τόν Γρηγόριο τό δικαίωμα αὐτό τό ἔχουν ὅσοι πιστεύουν ὅτι ἀνήκουν στό «ἔθνος» κατά τήν ὁρολογία πού ὁ ἴδιος χρησιμοποιεῖ. Πρόκειται γιά τόν πρῶτο χριστιανικό ὁρισμό περί ἔθνους, ὅπου ὁ Ἄγιος προσδίδει ἔννοια πολιτιστική, μορφωτική καί ὄχι φυλετική, βιολογική. Αἰσθάνεται ὅτι καί ὁ ἴδιος ἀνήκει σ’ αὐτό τό ἔθνος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Ἑλληνισμοῦ, πού ὅπως μαρτυρεῖ καί ἡ ἐτυμολογία τῆς λέξεως εἶναι κοινότητα ἠθῶν καί ἐθίμων (ἔθνος: ἀπό τή λέξη ἔθος= συνήθεια). Μία πολιτιστική κοινότητα εἶναι ὁ Ἑλληνισμός κατά τόν Ἅγιο Γρηγόριο, θεμελιωμένη ἐπάνω στήν ἑλληνική κλασική παιδεία καί στήν Ὀρθόδοξη Χριστιανική ἀγωγή. Αὐτό ἦταν καί τό μορφωτικό πρότυπο τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, τό ὁποῖο δυστυχῶς ἐγκαταλείπεται στίς ἡμέρες μας. Μέ τή βοήθεια τῶν μεγάλων Πατέρων καί μέ τήν συνεισφορά τῶν δασκάλων τοῦ Γένους καί τοῦ πιστοῦ λαοῦ δημιουργήθηκε ἡ ἑλληνορθόδοξη παιδεία. Σ’ αὐτό τό πνευματικό καί ἠθικό ἔρεισμα στηρίχθηκε ὁ Ἑλληνισμός σέ καλές ἀλλά καί σέ δύσκολες στιγμές καί αὐτό τό πολιτιστικό ἀγαθό προσέφερε μέ οἰκουμενική διάθεση σέ ἄλλους λαούς. Ἡ ἑλληνορθόδοξη παιδεία τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν εἶναι ταυτοχρόνως πανανθρώπινη καί ἑλληνική, διαχρονική καί ἐπίκαιρη. Γι’ αὐτό μπορεῖ νά μᾶς κρατήσει ὄρθιους καί νά μᾶς προσφέρει πρότυπα στή σύγχρονη ἐποχή τῆς πολύπλευρης κρίσης. ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ: (1) Migne, Ἑλληνική Πατρολογία , τόμος 36, στῆλες 508-509. (2) Migne Ἑλληνική Πατρολογία, τόμος 35, στῆλες 103-104. K.X. orthodoxianewsagency, 2020 πηγή

Ευχολόγια από το Βερολίνο! Posted: 25 Jan 2020 11:30 AM PST Γράφει ο Θανάσης Κ. Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, η «Σύνοδος του Βερολίνου» για τη Λιβύη, απέτυχε! (Ή για να το πούμε πιο «διπλωματικά» είχε πολύ πενιχρά «αποτελέσματα»…) Πρώτον, δεν την υπέγραψαν τα δύο εμπόλεμα μέρη επί του εδάφους. (Οι εκατέρωθεν ηγέτες Σάρατζ και Χαφτάρ, δεν δέχονται ούτε να συναντηθούν, ούτε καν να βρίσκονται στο ίδιο κτίριο) Άρα ούτε «συμφωνήθηκε» (όπως αρχικά σχεδιαζόταν), ούτε καν «ξεκινάει» (όπως διακηρύσσεται σήμερα) η διαδικασία «πολιτικής ενοποίησης της χώρας» (που παραμένει ελεγχόμενη κατά 90% από τον Χαφτάρ και κατά 10% από τον Σάρατζ). Απλώς εκφράστηκε η ευχή απ’ όλους τους υπόλοιπους να διαφυλαχθεί η ενότητα της Λιβύης. Πράγμα που για τους υποστηρικτές του Χαφτάρ σημαίνει να εκδιωχθεί πλήρως ο Σάρατζ (και η επιρροή όσων τον στηρίζουν, κυρίως της Τουρκίας). Ενώ για τους αντιπάλους τους σημαίνει να παραμείνει με κάποιον τρόπο ο Σάρατζ με ηγετικό ρόλο στη χώρα (και η επιρροή όσων τον ελέγχουν). Αλλά για την ώρα αυτά όλα παραμένουν «ευχολόγια». Και η απόφαση του Βερολίνου ήταν τελικά ακριβώς αυτό: Μια διακήρυξη ευχών! Χωρίς καμιά δέσμευση από οποιονδήποτε για ο,τιδήποτε. Ούτε επιτεύχθηκε η συνέχιση της εκεχειρίας. Οι εχθροπραξίες άρχισαν αμέσως μετά την υπογραφή της “διακήρυξης του Βερολίνου”. Ούτε επιτεύχθηκε απαγόρευση ενίσχυσης των δύο εμπόλεμων μερών από τρίτους. Υπογράφηκε η έκκληση αλλά δεν υπήρξε δέσμευση. Ούτε προβλέπονται κυρώσεις κατά όσων συνεχίζουν να στέλνουν βοήθεια και υλικό στις δύο πλευρές. (Υπήρξε μόνο πρόβλεψη, ότι σε επόμενη φάση μπορεί να υπάρξει πιο αυστηρή απόφαση για εμπάργκο εξοπλισμών και πιθανές κυρώσεις για όσους το παραβιάζουν. Για την ώρα όμως, Ζήσε Μάη μου…) Η πλευρά Σάρατζ (και η Τουρκία που τον στηρίζει) ΔΕΝ πέτυχε να υποχρεωθεί ο Χαφτάρ σε αναδίπλωση στα εδάφη που είχε πριν ένα μήνα – πριν δηλαδή αρχίσει την προέλασή του. Τώρα τα εδάφη αυτή γίνονται σιωπηλώς αποδεκτά ως «τετελεσμένα» που έχει ήδη επιβάλει ο Χαφτάρ (και η αντί-τουρκική συμμαχία που τον στηρίζει). Ο Ερντογάν είναι ενοχλημένος απ’ αυτό. Κι είναι ένας από τους λόγους που τον έκαναν να αποχωρήσει από το Βερολίνο πριν την ολοκλήρωση της Διακήρυξης. – Φαίνεται πια ότι η υπογραφή του λεγομένου «Μνημονίου Συνεργασίας για την οριοθέτηση των θαλασσίων Ζωνών» μεταξύ κυβέρνησης της Λιβύης (του Σάρατζ) και της Τουρκίας, οδήγησαν τον εκλεκτό του, τον Σάρατζ να χάσει τα δύο τρίτα των εδαφών της Λιβύης που έλεγχε ως τότε. Τον «έκαψε» τον δικό του. – Ο άλλος λόγος που ενοχλήθηκε ο Ερντογάν ήταν ο υπαινιγμός που αναφέρθηκε πιο πάνω: ότι μελλοντικά ίσως επιβληθούν κυρώσεις σε όσους εξακολουθούν και στέλνουν βοήθεια στους εμπολέμους. Αυτό δεν σημαίνει τίποτε τώρα, πρακτικά, αλλά ο Ερντογάν διακήρυσσε στη χώρα του, ότι θα στείλει στρατό στη Λιβύη. Τώρα αυτό μάλλον πρέπει να το «καταπιεί». – Ο τρίτος λόγος που ενοχλήθηκε ο Ερντογάν ήταν η πρόβλεψη πως σε μελλοντική διάσκεψη για τη Λιβύη θα προσκληθούν και χώρες που δεν προσκλήθηκαν τώρα! Στις χώρες αυτές συμπεριλαμβάνονται η Ελλάδα, η Σαουδική Αραβία, και πιθανότατα το Ισραήλ και το Κατάρ. Οι δύο πρώτες είναι «κόκκινο πανί» για τον Ερντογάν! Από τις δύο υπόλοιπες το Ισραήλ είναι επίσης «κόκκινο πανί». Έτσι κι αλλιώς και η προοπτική αυτή «ευχολόγιο» είναι (δεν προσδιορίστηκε πότε θα γίνει και με ποιο στόχο), αλλά και μόνον η πρόβλεψη ότι θα βρεθεί ο Ερντογάν σε μια Διεθνή Διάσκεψη με τρεις άσπονδους αντιπάλους του, τον ενοχλεί – και δεν το κρύβει. Το μόνο «θετικό» που εμφανίζουν στα αποτελέσματα της Συνόδου είναι η δημιουργία μιας Επιτροπής στην οποία θα μετέχουν πέντε μέλη από την «κυβέρνηση» Σάρατζ και πέντε μέλη από την «πλευρά Χαφτάρ» που θα παρακολουθούν την «εκεχειρία» (η οποία έχει ήδη παραβιαστεί). Αυτό αποτελεί νομιμοποίηση της πλευράς Χαφτάρ, γιατί μέχρι τώρα η επίσημη ενημέρωση προς τα έξω (για την έκβαση του εμφυλίου μέσα στη Λιβύη) γινόταν από την «αναγνωρισμένη κυβέρνηση» της χώρας, δηλαδή από την πλευρά Σάρατζ. Τώρα και η πλευρά Χαφτάρ, που ελέγχει το πολύ μεγαλύτερο μέρος του εδάφους, θα ενημερώνει κι εκείνη τον «έξω κόσμο», σε ισότιμη βάση (πράγμα που διαβάζεται και ως σταδιακή «από-νομιμοποίηση» του Σάρατζ). Στο μεταξύ ένα-ένα τα αραβικά κράτη του Κόλπου – πλην Κατάρ – βγαίνουν και καταγγέλλουν απερίφραστα πια την παρουσία της Τουρκίας στη Λιβύη. Τελευταίο κρούσμα η δήλωση του Υπουργού Εξωτερικών της Σαουδικής Αραβίας στο Κάϊρο, ότι η χώρα του (όπως και η Αίγυπτος, όπως και τα Εμιράτα) είναι κατηγορηματικά εναντίον οποιασδήποτε παρουσίας της Τουρκίας στην Λιβύη. Κι ακόμα οι φυλές που κατοικούν στα νότια της Λιβύης, και ελέγχουν με ένοπλες πολιτοφυλακές τις πετρελαιοπηγές εκεί, έχουν ήδη περάσει πλήρως στο πλευρό του Χαφτάρ και ανήγγειλαν ότι σταματάνε την παραγωγή πετρελαίου (κλείνουν τις στρόφιγγες). Αυτό έγινε μετά την αναγγελία της «Διακήρυξης του Βερολίνου». Ενισχύοντας τη θέση του Χαφτάρ – και αποδυναμώνοντας αντίστοιχα της θέση του Σάρατζ. Αλλά και δείχνοντας ότι στη Λιβύη η διακήρυξη του Βερολίνου είχε μηδενικό αντίκρισμα. – Συμπέρασμα: η αντί-τουρκική συμμαχία που έχει δημιουργηθεί και μέσα στην ίδια τη Λιβύη και στη Μέση Ανατολή γενικότερα, έχει ενισχυθεί μετά την «διάσκεψη του Βερολίνου». Οι άλλοι μεγάλοι παίκτες πως αντέδρασαν; – Η Ρωσία θέλει να διατηρήσει και να επεκτείνει την επιρροή της στη Μέση Ανατολή. Το πέτυχε στη Συρία. Το πετυχαίνει και στη Λιβύη, γιατί στηρίζει το Χαφτάρ. Και τα κλείσιμο της στρόφιγγας του πετρελαίου από τις φυλές της Λιβύης, μάλλον την εξυπηρετεί. – Η Γαλλία έχει πάρει σαφώς το μέρος του Χαφτάρ και περιμένει υπομονετικά. Δεν θέλει με τίποτε την επέκταση της Τουρκικής επιρροής – ούτε της Ρωσικής βεβαίως – στη Λιβύη. Χώρια που προσπαθεί να εκτοπίσει και τη δεδομένη ως τώρα Ιταλική επιρροή από τη Λιβύη. Πράγμα που έρχεται πιο κοντά σε περίπτωση τελικής νίκης του Χαφτάρ. – Η Ιταλία στήριζε την κυβέρνηση Σάρατζ, αλλά έχει ήδη αρχίσει να προσεγγίζει τον Χαφτάρ για να διατηρήσει τα «κεκτημένα» της στη Λιβύη (έλεγχο συμβολαίων πετρελαίου – αερίου). Πάντως δεν έχει ισχυρή εκπροσώπηση σήμερα, γιατί η κυβέρνηση Κόντε μάλλον βρίσκεται στα «τελευταία» της… – Η Κίνα ανησυχεί για την επέκταση της Ρωσικής επιρροής στην Αφρική, όπου και η ίδια η Κίνα προσπαθεί να επεκταθείμε επενδύσεις και συμβόλαια κατασκευής μεγάλων έργων υποδομής. Η Κίνα δεν είχε προσκληθεί στο Βερολίνο, αλλά δενβλέπει με καλό μάτι την Τουρκο-Ρωσική συμμαχία στη Μέση Ανατολή. – Τέλος, οι Αμερικανοί, η «παρουσία» των οποίων το τελευταίο διάστημα είναι μάλλον διακριτική στην περιοχή, δεν θέλουν ούτε την επέκταση της Ρωσικής επιρροής στη Μέση Ανατολή, ούτε της παρουσία τους στην Αφρική, ούτε βέβαια την παρουσία της Κίνας εκεί. Με αυτά τα δεδομένα, ο αδύνατος κρίκος σε αυτή την ασταθή ισορροπία είναι η Τουρκία. Η ίδια έχει κάνει υπέρ-επέκταση ήδη. Οι θέσεις της στη Λιβύη αποδυναμώνονται (και δεν είναι εύκολο να τις στηρίξει, αν απειληθούν), η Ρωσία έχει κίνητρο να την εγκαταλείψει – κι άλλους δυνητικούς συμμάχους δεν έχει προς τη Δύση, γιατί έχει υπονομεύσει τα ερείσματά της στις ΗΠΑ τον τελευταίο καιρό. Η «αντί-τουρκική» συμμαχία που έχει δημιουργηθεί στη Μέση Ανατολή, κι ενισχύεται πλέον, αρχίζει να καθιστά την Τουρκία «βαρίδι» για όλους τους μεγάλους. Όποιος εξακολουθεί να στηρίζει τον Ερντογάν, χάνει φίλους στη Μέση Ανατολή πλέον. Και δεν κερδίζει τίποτε… Στα δικά μας τώρα: Κάποιοι, λίγοι ευτυχώς, βγήκαν και είπαν τα συνηθισμένα: ότι ο Ερντογάν βγήκε «ενισχυμένος» από τη διακήρυξη του Βερολίνου! – Κάτι που ούτε ο ίδιος το συμμερίζεται, βέβαια (αφού έφυγε μάλλον απογοητευμένος). – Κάτι που δεν το συμμερίζεται ούτε η αντιπολίτευση του Ερντογάν στην Τουρκία, η οποία τον ψέγει για το ακριβώς αντίθετο: ότι στη Λιβύη τα πράγματα πηγαίνουν πια αντίθετα με τις προσδοκίες του και τους σχεδιασμούς του. – Κάτι που δεν αντέχει ούτε στη λογική – και στους επί τόπου ή ευρύτερους συσχετισμούς που έχουν προκύψει. Κάποιοι στα ελληνικά ΜΜΕ είναι έτοιμοι αν βγουν και να «αποδείξουν» γιατί ο Ερντογάν «κερδίζει», ακόμα κι όταν αυτό δεν το πιστεύει ούτε ο ίδιος ούτε κανείς άλλος στη χώρα του – ή διεθνώς… Κάποιοι άλλοι εξακολουθούν εδώ το παραλήρημα περί «ανάγκης να κατοχυρωθεί η Ειρήνη και η ειρηνική επίλυση των διαφορών» (στη Λιβύη και παντού…). «Ωραία λόγια» αυτά για… μαθητικές εκθέσεις ιδεών, αλλά καμία σχέση με την πραγματικότητα, με τη γεωπολιτική δυναμική και με την Εξωτερική Πολιτική γενικότερα. Ευτυχώς που δεν επιτεύχθηκε η «Ειρηνευτική Συμφωνία» που ετοίμαζαν κάποιοι, γιατί αυτό θα ισοδυναμούσε με εδραίωση του Σαρατζ και της Συμφωνίας του με τον Ερντογάν που θίγει τα εθνικά μας συμφέροντα. Αντίθετα η αποδυνάμωση και η τελική ήττα του Σάρατζ, δηλαδή του ανδρείκελου της Τουρκίας στη Λιβύη, είναι προς όφελος και των ελληνικών συμφερόντων άμεσα (και των συμφερόντων της Γαλλίας, της Αιγύπτου, του Ισραήλ και των περισσότερων Αράβων…) Ο Χαφτάρ στήριξε την Ελλάδα! Ανοικτά και καθαρά. Δεν ξέρουμε τι θα κάνει αν κερδίσει οριστικά. Δεν τον παντρευόμαστε κι όλα… Αλλά ξέρουμε με βεβαιότητα, τι θα σήμαινε αν ο Σάρατζ κέρδιζε: Θα ενισχυόταν ποικιλοτρόπως η παρουσία της Τουρκίας και οι επιδιώξεις της πάνω στην Ελληνική ΑΟΖ. Συνεπώς η αποδυνάμωση του Σάρατζ (που επιτεύχθηκε ήδη) – και η ήττα του (που είναι πιο κοντά πλέον) – είναι καλό για την Ελλάδα. Αυτό είναι και το χαρακτηριστικό του ανταγωνισμού στις Διεθνείς Σχέσεις. Τους φίλους μας τους επιλέγουμε εμείς και πρέπει να το θέλουν κι εκείνοι. Αλλά τους εχθρούς μας δεν τους επιλέγουμε πάντα εμείς, κι αρκεί να το αποφασίσουν μόνον εκείνοι. Μια συμμαχία πρέπει να την αποφασίσουν και οι δύο «σύμμαχοι». Μια σύγκρουση αρκεί να την αποφασίσει μόνον ο ένας. Οπότε, όταν βλέπετε να δημιουργείται μια αντί-τουρκική συμμαχία στην περιοχή μας, μη το «σκέφτεστε» και πολύ – αξιοποιείστε το! Ιδιαίτερα όταν η Τουρκία έχει ήδη υιοθετήσει εχθρική στάση απέναντί μας και την κλιμακώνει συνεχώς. Ο Ερντογάν ενοχλήθηκε από την πρόσκληση του Χαφτάρ στην Αθήνα. Άρα, πολύ καλά κάναμε που τον καλέσαμε. Καιρός να αντιληφθεί ο Ερντογάν, ότι όσο μας προκαλεί τόσο θα τον «ενοχλούμε»… Αυτό θα τον κάνει να σκεφτεί περισσότερο τις προκλήσεις του απέναντί μας – γιατί ως τώρα, όσο μας προκαλούσε, τόσο κέρδιζε εκείνος. Κι αυτό θα κάνει και τους άλλους να μας υπολογίζουν περισσότερο, γιατί μέχρι τώρα βγάζαμε φοβερή αμηχανία. Όχι αποτρεπτική αξιοπιστία! Είναι βέβαιο ότι εμείς θα περάσουμε «δύσκολα» το αμέσως επόμενο διάστημα. Μετά τις τελευταίες εξελίξεις, όμως, είναι πολύ πιθανό να αντιμετωπίσει «δύσκολα διλήμματα» και ο Ερντογάν. ΥΓ.1 Η Γερμανία είναι μάλλον υπερτιμημένη γεωπολιτικά! Δεν μπορεί ούτε την Ευρώπη να κρατήσει σε μία γραμμή (η Γαλλία είναι αλλού) – ούτε τους εταίρους της (όπως η Ελλάδα), να στηρίξει αποφασιστικά. Το soft power που μας διαφήμιζαν τόσα χρόνια, αποδεικνύεται περισσότερο soft παρά power. ΥΓ.2 Αλλά και η Ευρώπη, ως «Ένωση», είναι παντελώς ανύπαρκτη. Στην κρίσιμη στιγμή, όταν ανακύπτει μείζον πρόβλημα, είναι οι εθνικές πολιτικές, οι εθνικές προτεραιότητες και τα εθνικά συμφέροντα των ενδιαφερομένων (ή απειλουμένων) εθνικών κρατών-μελών. ΥΓ.3 Ύπνον ελαφρύ και στην ευρω-γραφειοκρατία! Ας ασχολούνται αυτοί με τις… «έμφυλες ταυτότητες» και με τις «Γκρέτες» – κι ας αφήσουν την πραγματική Πολιτική στα «μεγάλα παιδιά». πηγή

Τί “μαγειρεύει” η Αθήνα; Posted: 25 Jan 2020 10:30 AM PST Αν δεν θέλουμε να εθελοτυφλούμε οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι τη διακυβέρνηση της χώρας έχει αναλάβει ουσιαστικά η Γερμανία από το 2010 που μπήκαμε στα μνημόνια. Φυσικά αυτή άσκησε πολιτική προς όφελός της. Είδαμε τι έγινε με το σκοπιανό όπου η άθλια και προδοτική κυβέρνηση Τσίπρα έκανε το χατίρι της Γερμανίας και των ΗΠΑ, και βλέπουμε σήμερα τι γίνεται στα ενεργειακά όπου συναντήθηκαν στο Βερολίνο για το ζήτημα της Λιβύης η Ρωσία, η Τουρκία, η Ιταλία και ορισμένες αραβικές και αφρικανικές χώρες αλλά έλειπε ο άμεσα θιγόμενος και εμπλεκόμενος στην περιοχή, δηλαδή η Ελλάδα! Ο Ερντογάν βγήκε κερδισμένος από την υπόθεση αυτή διότι όχι μόνο κατάφερε να γίνει ισότιμος συνομιλητής των ισχυρών γεωπολιτικών παικτών αλλά και να κρατήσει όρθιο το ετοιμόρροπο καθεστώς Σάρατζ στην Τρίπολη. Συνεπώς η συμφωνία που έχει συνάψει μαζί του για τον καθορισμό ΑΟΖ περιβάλλεται με τον μανδύα της νομιμότητας – ασχέτως τι λέει η Ελλάδα ή οποιοσδήποτε άλλος. Επιπλέον, η Τουρκία είναι ρυθμιστής της κατάστασης στη Λιβύη αφού διοχετεύει εκεί δικούς της μισθοφόρους μαχητές και πιθανώς αύριο να στείλει και στρατιωτικές δυνάμεις. Αυτό που έχει μείζονα σημασία για εμάς είναι να δούμε πόση ικανότητα θα επιδείξει η τουρκική στρατιωτική ηγεσία στην προσπάθεια που κάνει αφενός να στηρίξει την κυβέρνηση της Τρίπολης και αφετέρου να περιορίσει στο απολύτως αναγκαίο την κλίμακα της εμπλοκής της. Είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι η Μέρκελ μάς θεωρεί καρπαζοεισπράκτορες, γεωπολιτικά ανύπαρκτο μέγεθος, και δεν υπάρχει κανείς από το ελληνικό πολιτικό προσωπικό να τη βάλει στη θέση της και να υπερασπιστεί την αξιοπρέπεια της χώρας. Απότοκος των εντολών της Γερμανίας είναι και το αίσχος που βιώνουμε καθημερινά στο πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης. Αφού αρχικά η Γερμανία προσκάλεσε τους απανταχού κατατρεγμένους μουσουλμάνους να πάνε σ’ αυτή να δουλέψουν, μόλις η Μέρκελ είδε ότι το πολιτικό κόστος αυτής της επιλογής γινόταν ασύμφορο έδωσε εντολή να κλείσουν τα σύνορα των ευρωπαϊκών χωρών γύρω μας με αποτέλεσμα να εγκλωβιστούν δεκάδες χιλιάδες λαθρομετανάστες εδώ. Βρήκαν δηλαδή οι Γερμανοί τους χρήσιμους ηλίθιους Έλληνες πολιτικούς και παίζουν μπάλα. Φυσικά η Γερμανία κοιτά τα συμφέροντά της, και πολύ καλά κάνει. Εμείς όμως γιατί είμαστε τόσο βλαμμένοι και απαθείς; Οι πολιτικοί μας είναι φανερό τι ρόλο παίζουν, επομένως πρέπει ο απλός λαός κάποια στιγμή να βγει από τη νιρβάνα του και να αντιδράσει. Αλλά δεν εισπράττουμε κοροϊδία και περιφρόνηση μόνο από τη Γερμανία. Χθες ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάικ Πομπέο έστειλε θερμή (υποτίθεται) επιστολή προς τον Έλληνα πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, την οποία ανέλυσε όλο καμάρι και υπερηφάνεια ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στέλιος Πέτσας κατά την ενημέρωση των πολιτικών συντακτών. Αρχικά η επιστολή εκθειάζει την ελληνική κυβέρνηση για το γεγονός της υπογραφής της Συμφωνίας Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας (MDCA) κατά την οποία οι ΗΠΑ πήραν όλα όσα ήθελαν και ακόμη περισσότερα, ενώ η Ελλάδα εισέπραξε απλώς φιλικά χτυπήματα στην πλάτη. Και βέβαια πώς να μην είναι ευχαριστημένοι οι Αμερικανοί με τους ανίκανους και άσχετους υποτακτικούς που βρήκαν εδώ αφού απέκτησαν το δικαίωμα να αναπτύσσουν στρατιωτικές δυνάμεις τους οπουδήποτε επιθυμούν στην ελληνική επικράτεια (αυτό η κυβέρνηση Μητσοτάκη το αποκαλεί κατ’ ευφημισμόν «αύξηση του αμερικανικού αποτυπώματος στην περιοχή») και σε αντάλλαγμα έστειλαν στην αεροπορική βάση Λάρισας ένα μη επανδρωμένο αερόχημά τους τύπου MQ-9 χωρίς οπλισμό για να το δούμε και να το καμαρώσουμε. Στην ελληνική στρατιωτική ηγεσία επετράπη να βγάλει αναμνηστικές φωτογραφίες μπροστά από το αμερικανικό αερόχημα, και επίσης μας επετράπη να γράψουμε πάνω του με ελληνικά γράμματα τη φράση «Ος τα πανθ’ ορά» και να το αξιολογήσουμε αν μας κάνει και θέλουμε να το αγοράσουμε. Αφού λοιπόν «καζαντίσαμε με το μυαλό μας» που λέει και ο απλός λαός, οι Αμερικανοί θεώρησαν ότι έβγαλαν την όποια υποχρέωση είχαν απέναντί μας. Για χειροπιαστά και ουσιαστικά ανταλλάγματα της παρουσίας τους στην Ελλάδα, δεν έγινε ούτε κουβέντα. Αν γνωρίζει κανείς πόσο ακριβώς «ενοίκιο» εισέπραττε, εισπράττει και θα εισπράττει η Ελλάδα κάθε χρόνο από τη διάθεση της βάσης της Σούδας στους Αμερικανούς, ας μας ενημερώσει, διότι έχω την αμυδρά εντύπωση ότι αυτό είναι ένα ολοστρόγγυλο μηδενικό και αρκούμαστε στα χρήματα που αφήνουν στις ταβέρνες, στα ξενοδοχεία και στα μπαρ των Χανίων οι Αμερικανοί στρατιωτικοί. Το πολύ ύποπτο και ανησυχητικό όμως είναι πως σε ένα σημείο της επιστολής του ο Πομπέο γράφει, αναφερόμενος προφανώς στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, πως «όσοι έχουν συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο θα πρέπει να αναζητούν λύσεις με ειρηνικά μέσα, και να αποφεύγουν κάθε πράξη ή διακήρυξη που θα μπορούσε να είναι προκλητική». Δεν ξέρω γιατί, αλλά δεν πείθομαι ότι ο Πομπέο θέλησε απλώς να μαλώσει ήπια την Τουρκία με αυτή του την επιστολή. Περισσότερο πιστεύω ότι οι Αμερικανοί κάτι «μυρίστηκαν» πως μαγειρεύεται στην Αθήνα μετά τα απανωτά χαστούκια που έφαγε αυτή τους τελευταίους μήνες, και θέλησαν με αυτή την επιστολή να προλάβουν μια αιφνιδιαστική ελληνική ενέργεια – φοβήθηκαν άραγε μια μονομερή ανακήρυξη ΑΟΖ εκ μέρους της Ελλάδας ή μια επέκταση των χωρικών μας υδάτων από τα 6 στα 12 ναυτικά μίλια; Αν συνέβη κάτι τέτοιο, τότε οι Αμερικανοί «φίλοι» μας ενήργησαν εγκαίρως ώστε να μας κόψουν τα φτερά, να μας βάλουν και πάλι στον πάγο, και μας προειδοποίησαν εμμέσως πλην σαφώς πως δεν θα μας στηρίξουν αν αποφασίσουμε κάποια στιγμή να ασκήσουμε πλήρως τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Stirlitz πηγή

You are subscribed to email updates from ΘΑΝΟΣ ΕΥΗ koukfamily. To stop receiving these emails, you may unsubscribe now.	Email delivery powered by Google
Google, 1600 Amphitheatre Parkway, Mountain View, CA 94043, United States