ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ via gmail.mcsv.net
|
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
Αγαπητά Μέλη - Αγαπητοί φίλοι,
|
|
1. Το Ίδρυμα Ιστορικών Μελετών (ΙΔ.ΙΣ.ΜΕ.) γιορτάζει τα 11 χρόνια λειτουργίας του, προσφέροντας και για τον μήνα Σεπτέμβριο την τελευταία του έκδοση «Η Μικρασιατική Εκστρατεία του Κώστα Μισαηλίδη», Οι Ανταποκρίσεις του από το Μέτωπο (1919-1922) μαζί με το ντοκιμαντέρ «Η Ανατολή Έδυσε», στην τιμή των 15€. Για περισσότερες πληροφορίες πατήστε στον παρακάτω σύνδεσμο : http://www.odeg.gr/vivlioparoysiaseis/1042-prosfora-apo-to-idisme.html |
 |
|
2. Η καρδιά του Ελληνικού Πολιτισμού θα χτυπήσει κάτω από την Ακρόπολη των Αθηνών! Στις 25, 26 και 27 Σεπτεμβρίου 2019 στις εγκαταστάσεις του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής.Όλα βρίσκονται στην τελική ευθεία, καθώς συνεχίζονται με γρήγορους ρυθμούς οι εγγραφές Συνέδρων και Εισηγητών για το 3ο Πανελλήνιο Συνέδριο Ψηφιοποίησης Πολιτιστικής Κληρονομιάς 2019 (3nd Pan-Hellenic Conference on Digital Cultural Heritage-EuroMed 2019), που θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα στις 25, 26 και 27 Σεπτεμβρίου 2019, στις εγκαταστάσεις του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής και συγκεντρώνει το έντονο ενδιαφέρον της επιστημονικής κοινότητας. Ηλεκτρονικές εγγραφές μέσω της ιστοσελίδας http://www.euromed-dch.eu.Για περισσότερες πληροφορίες πατήστε στον παρακάτω σύνδεσμο : http://www.odeg.gr/oi-ekdhlwseis-mas/parallhles-ekdhlwseis/1041-3-panelliinio-synedrio-psifiopoiisis-pokitistikis-klironomias.html |
 |
|
3. ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑΙΟΤΕΡΗ ΛΕΞΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ;
«Ποία είναι η ωραιοτέρα λέξις της ελληνικής γλώσσης;» αναρωτιόταν ο Πέτρος Χάρης (Ιωάννης Μαρμαριάδης 1902-1998) πριν από περίπου 80 χρόνια και ξεκινούσε ένα όμορφο δημοσιογραφικό παιχνίδι, δημοσιεύοντας τις απόψεις των σπουδαιότερων λογοτεχνών, δημοσιογράφων αλλά και πολιτικών της εποχής· μιας εποχής κατά την οποία κυρίως ο κόσμος των Τεχνών και των Γραμμάτων ερωτοτροπούσε με την γλώσσα μας, επηρεασμένος σαφώς από την εθνική πολιτική και τον αστικό εκσυγχρονισμό της σχολικής γνώσης που διαμόρφωνε την νέα ελληνική γλώσσα.
Nομοσχέδια και γλωσσο-εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις από το 1913 και εντεύθεν, καθώς και το νεοφιλελληνικό γλωσσικό κίνημα που αναπτύχθηκε στο εξωτερικό –κυρίως στην Γαλλία με αιχμή την ίδρυση του Ινστιτούτου της Σορβόνης (1920) από τον Hubert Pernot (1870-1946)– έδιναν νέες διαστάσεις στην ευρεία κατανόηση και διάδοση του ελληνικού πνεύματος τόσο στο εσωτερικό όσο και στην Ευρώπη.
Στην Ελλάδα ο Π. Χάρης, εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι στον τόπο μας ακόμη και η καθημερινή γλώσσα χώριζε τους ανθρώπους σε στρατόπεδα, καλούσε τους διανοούμενους να απαντήσουν.
Έτσι, ο Κωστής Παλαμάς απάντησε ότι η ωραιότερη λέξη είναι ο «δημοτικισμός», ο Γρηγόρης Ξενόπουλος έβρισκε γοητεία στην λέξη «αισιοδοξία», ο Σπύρος Μελάς χωρίς δισταγμό έβρισκε πιο ελκυστική την λέξη «ελευθερία» και ο στιλίστας Ζαχαρίας Παπαντωνίου εξήρε την ομορφιά της λέξης «μοναξιά». Ο ζωγράφος και καθηγητής της Σχολής Καλών Τεχνών Ουμβέρτος Αργυρός επέλεγε την λέξη «χάρμα» διότι, όπως υποστήριζε, δεν υπάρχει σε καμία άλλη γλώσσα και στα πέντε γράμματά της κλείνει ό,τι χίλιες άλλες λέξεις μαζί.
Ο Σωτήρης Σκίπης ανέσυρε την λέξη «απέθαντος» από τα βυζαντινά κείμενα, διαχωρίζοντάς την από την λέξη «αθάνατος», και ο Παντελής Χορν δήλωσε παντοτινή προτίμηση στην λέξη «νειάτα».
Ο αλησμόνητος Αθηναιογράφος Δημήτριος Γρ. Καμπούρογλου, παρά τα χρόνια του, προτιμούσε την λέξη «ιμερτή», δηλαδή την αγαπητή, την ποθητή.
Ο θεατράνθρωπος Νικόλαος Λάσκαρις την «ζάχαρη», ο ιστορικός Διονύσιος Κόκκινος την λέξη «χίμαιρα», ο ζωγράφος Παύλος Μαθιόπουλος το «φως» και ο γλύπτης Μιχαήλ Τόμπρος την λέξη «ουσία».
Ο Παύλος Νιρβάνας (Πέτρος Κ. Αποστολίδης), προφανώς επηρεασμένος από τον τόπο του (Σκόπελο), αγαπούσε την λέξη «θάλασσα».
Οι ζωγράφοι αποκάλυπταν τις ευαισθησίες τους: Ο Δημήτριος Γερανιώτης ήθελε την «αρμονία», ο Κωνσταντίνος Παρθένης την «καλημέρα» και ο Δημήτριος Μπισκίνης το «όνειρο».
Ως προς τις γυναίκες που κυριαρχούσαν στην πνευματική ζωή η λαογράφος Αγγελική Χατζημιχάλη ήθελε «πίστη», ενώ η 25χρονη ηθοποιός Ελένη Παπαδάκη, η οποία έμελλε να δολοφονηθεί άδικα στα Δεκεμβριανά του 1944, δήλωνε πως «η λέξις που περικλείει τα περισσότερα πράγματα, τα πάντα θα έλεγα, είναι η λέξις» «ΖΩΗ»!
Η γιατρός και συγγραφέας Άννα Κατσίγρα ήθελε «χαρά» και η καθηγήτρια του Ελληνικού Ωδείου Αύρα Θεοδωροπούλου αναζητούσε την «καλοσύνη».
Ενδιαφέρουσες όμως ήταν και οι απαντήσεις των πολιτικών του 1933:
Ο στρατιωτικός και Πρόεδρος της Γερουσίας Στυλιανός Γονατάς προτιμούσε το «εμπρός», ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου την λέξη «μάννα» και ο πρόεδρος της Βουλής Θεμιστοκλής Σοφούλης την λέξη «φιλότιμο» διότι εκφράζει έναν ολόκληρο ηθικό κόσμο και δεν υπάρχει σε άλλη γλώσσα του κόσμου.
Ο αρχηγός του Αγροτικού Κόμματος Ελλάδος Ιωάννης Σοφιανόπουλος πρότασσε την «ανατολή» και ο ιδρυτής του ίδιου κόμματος Αλέξανδρος Μυλωνάς την λέξη «πόνος».
Αισιοδοξία, ελευθερία, μοναξιά, νειάτα, ιμερτή, θάλασσα, αρμονία, καλημέρα, όνειρο, πίστη και ζωή είναι λέξεις με τις οποίες πορευόταν η Ελλάδα πριν από ογδόντα χρόνια. Ατένιζε την έξοδο από την οικονομική κρίση, έπαιζε με την ζωντανή ελληνική γλώσσα και επέτρεπε στην παγκόσμια κοινότητα να βαφτίζεται στα νάματά της.
|
 |
|
Γεώργιος Απ. Παυλάκος
Γεν. Γραμματέας ΟΔΕΓ |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου