Παρασκευή 26 Οκτωβρίου 2018

ΘΑΝΟΣ ΕΥΗ koukfamily


 
Posted: 26 Oct 2018 08:30 AM PDT
Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης.
Δημοσιεύθηκε στην Εστία, 24 Οκτωβρίου 2018 

Ο Πολύβιος (ΙΧ, 34, 1) μας μεταφέρει λόγια του Λυκίσκου ότι στους Μακεδόνες αξίζουν μεγάλες τιμές, διότι «γάρ αιεί ποτ’ αν εν μεγάλοις κινδύνοις τα κατά τούς Έλληνας, ει μη Μακεδόνας είχομεν πρόφραγμα», δηλαδή θα βρισκόμασταν σε μεγάλο κίνδυνο οι Έλληνες αν δεν είχαμε τους Μακεδόνες ως πρόφραγμα. Είτε παλαιότερα (5ο π.Χ. αιώνα οι Πέρσες), είτε στην εποχή της ρήσης (2ο π.Χ. αιώνα οι Ρωμαίοι), οι Μακεδόνες ήταν ο προμαχώνας διότι «ου παύονται διαγωνιζόμενοι προς τους βαρβάρους υπέρ της των Ελλήνων ασφαλείας». Ο λόγος ήταν η Γεωγραφία. 

Δύο χιλιάδες χρόνια μετά, η Ελλάδα επέλεξε να ταχθεί με τη ναυτική δύναμη, την Αγγλία, αντί της Ρωσίας, η οποία αναζήτησε νέο σύμμαχο στην περιοχή. Η κάθοδος στις θερμές θάλασσες περνούσε από το φράγμα της Μακεδονίας. Ταυτόχρονα, αναδύεται σταδιακά ο πανσλαβισμός. Στο δεύτερο Πανσλαβικό Συνέδριο στη Μόσχα το 1867 αποφασίστηκε να εξεγερθούν οι Σλαβικοί λαοί ζητώντας εθνική ανεξαρτησία. Ο δεσμός της κοινής πίστης αντικαθίσταται από τον δεσμό του κοινού αίματος και εδώ έχουμε τις εξελίξεις που μας αφορούν. Ο Νικολάι Πάβλοβιτς, κόμης Ιγνάτιεφ μετά τις στρατιωτικές επιτυχίες του στην Κίνα (35 ετών έγινε στρατηγός!), τοποθετείται το 1864 ως πρεσβευτής της Ρωσίας στην Κωνσταντινούπολη, όπου έμεινε έως το 1878, όταν πέτυχε τον στόχο του όπως θα δούμε παρακάτω.

Το 1870 κατάφερε να εκδοθεί το Σουλτανικό Φιρμάνι δημιουργίας της Βουλγαρικής Εξαρχίας. Επρόκειτο για την υλοποίηση του σχεδίου του πανσλαβισμού και την γέννεση του Μακεδονικού ζητήματος. Το σχέδιό του ήταν το εξής: Οι Έλληνες θα έπαιρναν την Μικρά Ασία και τα νησιά του Αιγαίου, όμως θα ήταν «δευτέρου βαθμού» σύμμαχοι των Ρώσων. Άλλωστε, είχαν επιλέξει τους Άγγλους. Οι Βούλγαροι θα ήταν αυτοί που θα έπρεπε να ελέγχουν την Μακεδονία, ώστε να διασφαλίζουν την πρόσβαση στις θερμές θάλασσες για λογαριασμό των Ρώσων. Το σχέδιο αυτό του Ιγνάτιεφ πέρασε απαρατήρητο από το κοντόφθαλμο ελλαδικό κράτος. Είδε την εξέλιξη ως ένα εκκλησιαστικό σχίσμα, στο οποίο μάλιστα δεν είχε καν νομιμοποίηση να διαμαρτυρηθεί διότι αυτό ήρξατο χειρών αδίκων διακυρήσσοντας ανεξαρτησία από το Οικουμενικό Πατριαρχείο το 1833.

Το εκκλησιαστικό σχίσμα της Εξαρχίας του 1870 όμως δεν αρκούσε για να προσεγγίσει τους ρευστής συνείδησης πληθυσμούς. Έτσι, το 1878 η νίκη του Ρωσικού στρατού δημιούργησε το Βουλγαρικό κράτος με τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, κατά την οποία θα προσαρτούσε και την Μακεδονία. Οι Έλληνες αντέδρασαν σφόδρα! Τότε ξεκίνησε ο Μακεδονικός Αγώνας, δηλαδή ο αγώνας να διατηρηθεί η ελληνική ταυτότητα της Μακεδονίας. Οι κάτοικοι της Μακεδονίας δεν δέχθηκαν το αποτέλεσμα των μαχών μεταξύ Ρώσων και Οθωμανών σε άλλη περιοχή (Πλέβνα της βόρειας Βουλγαρίας), οι οποίες υποχρέωσαν τους Οθωμανούς να υπογράψουν. Με την επανάστασή τους το 1878 απέδειξαν ότι ούτε «εθνικά Μακεδόνες» υπήρχαν, ούτε καν Βούλγαροι εκείνη την εποχή στην Μακεδονία. Έτσι, η Μακεδονία περέμεινε στους Οθωμανούς, για να απελευθερωθεί τρεις δεκαετίες μετά από τον ελληνικό στρατό.

Η ζημία όμως είχε ήδη γίνει, διότι όσοι ενσωματώθηκαν στην Εξαρχία, εκτός από Εκκλησία, είχαν πλέον και ένα κράτος στο οποίο προσέβλεπαν, αυτό της Βουλγαρίας. Ακόμη και το 1893, όταν ιδρύθηκε η «Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση», ο στόχος ήταν η ενσωμάτωση της Μακεδονίας στην Βουλγαρία. Δεν είχε ακόμη αναδυθεί η ψευδο-«μακεδονική» εθνική συνείδηση. Γι’ αυτό και το Ήλιντεν (1903) γιορτάζεται στην Βουλγαρία ως εθνική εορτή. 

Όταν η Ρωσία άλλαξε πολιτισμικό υπόδειγμα το 1917 και πέρασε στους κομμουνιστές, αντικατέστησε τον πανσλαβισμό με τον πανκομμουνισμό. Έτσι, στην τρίτη κομμουνιστική διεθνή συνεδρία, το 1921, επέβαλλε το αίτημα για μία αυτόνομη Μακεδονία στα κομμουνιστικά κόμματα των Βαλκανίων. Ο στόχος ήταν παρόμοιος: το σπάσιμο του γεωγραφικού φράγματος της Μακεδονίας. Η συνέχεια, μέχρι σήμερα, είναι καλύτερα γνωστή. 

Αυτό που είτε κατάφεραν προσωρινά, είτε απέτυχαν να καταφέρουν οι Πέρσες, οι Ρωμαίοι, διάφοροι επιδρομείς, οι πανσλαβιστές και οι κομμουνιστές Ρώσοι τους προηγούμενους 25 αιώνες, το «καταφέρνει» σήμερα η ελληνική κυβέρνηση: αποδέχεται το σπάσιμο του προφράγματος της Μακεδονίας. Από την άλλη μεριά, στη σύντομη αυτή ιστορική επισκόπηση, βλέπουμε ότι η Ιστορία δεν σταματά. 

πηγή
Posted: 26 Oct 2018 07:30 AM PDT

Οι Έλληνες πρόσφυγες του 1922 ήρθαν στη μητρόπολη και έμειναν όταν η ηγεσία της μητρόπολης τους στέρησε τη δυνατότητα να επιστρέψουν με την ανταλλαγή των πληθυσμών. 

Γράφει η Μελίνα Κονταξή 
Ιστορικός - Δρ Βαλκανικού Πολιτισμού

Δεν πήγαν σε ξένο σπίτι, στο σπίτι του παππού τους γύρισαν παρά τον απαράδεκτο τρόπο που τους φέρθηκαν. Ποτέ όμως δεν έπαψε η νοσταλγία για το δικό τους σπίτι.

Πρόσφυγες υπάρχουν και σήμερα και είναι καλοδεχούμενοι ασχέτως εθνικότητας.
Όταν δε διακρίνεις όμως τον πρόσφυγα από τον παράνομο οικονομικό μετανάστη στερείς δικαιώματα από τον πρόσφυγα. Κανείς δε θα ασχοληθεί με την ελευθερία των πατρίδων των προσφύγων.

Αφού είναι το ίδιο η φοβισμένη οικογένεια Γιεζίντι που έφυγε από την κατεχόμενη από τους Τούρκους Αφρίν γιατί φοβήθηκε την απαγωγή και τον εξισλαμισμό με τον ισλαμιστή που έφυγε λόγω οικονομικής ανέχειας. Η ελευθερία της Αφρίν δε θα απασχολήσει κανέναν.

Οι πρόσφυγες δεν είναι πηγή εισοδήματος ούτε μέσο επιδιώξης ιδεοληψιών, είναι άνθρωποι που έχουν πατρίδες η αγωνίζονται να αποκτήσουν. Ανθρωπιστικό είναι να αγωνίζεσαι για την ελευθερία των πατρίδων τους όχι να τους χρησιμοποιείς και να τους ταυτίζεις με τους παράνομους οικονομικούς μετανάστες που έχουν επιλογή. 

freepen.gr
το είδαμε ΕΔΩ
Posted: 26 Oct 2018 06:30 AM PDT
Φυλλάδια κατά της «Συμφωνίας των Πρεσπών» και όσα αυτή πρεσβεύει, θα διανείμουν μέλη των Παμμακεδονικών Ενώσεων Υφηλίου, της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων και των Επιτροπών Αγώνα για την Μακεδονία στις παρελάσεις για την Εθνική Επέτειο της 28ης Οκτωβρίου σε όλη την Ελλάδα.

«Όχι στη Συνθήκη των Πρεσπών. Αν οι γείτονές μας είναι Μακεδόνες, τότε εμείς τι είμαστε» αναφέρει μεταξύ άλλων, το φυλλάδιο των μακεδονικών φορέων, στο οποίο παρουσιάζονται οι λόγοι άρνησης απέναντι στη συμφωνία που προωθεί η κυβέρνηση Τσίπρα με τα Σκόπια, κόντρα στο λαϊκό αίσθημα, όπως αποτυπώνεται και στις σχετικές δημοσκοπήσεις.

Οι μακεδονικοί φορείς επαναλαμβάνουν το αίτημά τους, να μην ψηφιστεί η «Συμφωνία των Πρεσπών» από την ελληνική Βουλή, επισημαίνοντας πως: «παραδίδοντας όνομα και ιστορία, τελικά παραδίδουμε έδαφος».

Σε σχετική ανάρτηση στα social media, η ΠΟΠΣΜ αναφέρει: «Το φυλλάδιο στόχο έχει την ενημέρωση των πολιτών. Έχουμε ευθύνη ως Έλληνες πολίτες για το μέλλον της πατρίδας μας. Για να δράσουμε όμως οφείλουμε και πρέπει να είμαστε ενημερωμένοι».
πηγή
Posted: 26 Oct 2018 05:30 AM PDT
Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός

Η αριστεία καταργήθηκε από τον κ. Γαβρόγλου. Πλέον οι μαθητές μας «διδάσκονται» ότι στην ζωή δεν χρειάζεται κόπος και μελέτη και θυσίες. Όχι. Τύχη χρειάζεται και τυχερά παιχνίδια. Τι να πει κανείς; H κατρακύλα επιταχύνεται. Λυπάμαι πολύ βλέποντας τους μαθητές μας, αυτά τα αθώα μάτια και τις μεταξένιες ψυχές, να υφίστανται αυτήν την κακοποίηση από μια χούφτα ανίκανους εθνομηδενιστές. Πώς φτάσαμε σε τέτοια παρακμή μέσα σε τόσο λίγα χρόνια; Γιατί επιτρέψαμε σε «άδεια κανάτια» να γίνουν αφέντες;

Aς αφήσουμε όμως τα τυμπανιαίας αποφοράς πτώματα, τις αναθυμιάσεις τους και ας αρωματιστούμε από αριστεία τιμής, ανδρείας και ηρωισμού, προστρέχοντας σε άνθη μυρίπνοα, ποτισμένα με αίμα, αίμα ελληνικό. Σε κείμενα όπου λάμπει το μεγαλείο του λαού μας την περίοδο του Έπους του 40.

Διαβάζω: «Η εχθρική αντεπίθεση του Μαρτίου έχει εκδηλωθεί. Το 731 έχει μεταβληθεί σε ηφαίστειο. Οι φαντάροι μας, πεσμένοι με την κοιλιά στους λάκκους των οβίδων, πυροβολούν, χωρίς διακοπή, για να συγκρατήσουν το εχθρικό πεζικό. Ο δάσκαλος – έτσι έχει βαφτίσει τον διοικητή του ο λόχος, γιατί δημοδιδάσκαλος είναι το επάγγελμά του – με προβιές και επιδέσμους, γύρω από τα κρυοπαγημένα πόδια του, αντί για παπούτσια, χωρίς να προφυλάγεται τρέχει νευριασμένος από διμοιρία σε διμοιρία και δίνει οδηγίες.
– Μην πυροβολείτε στα στραβά, παιδιά! Μην ξοδεύετε ασκόπως τις χειροβομβίδες σας, τους λέει. Κι όταν ο ταγματάρχης του φωνάζει να μην εκθέτει τόσο τον εαυτό του, ο δάσκαλος του απαντάει:

– Φοβάμαι μήπως χάσουμε σήμερα το ύψωμα. Και τι θα δικαιολογηθώ ύστερα εγώ στους μαθητές μου, άμα γυρίσω στο σχολείο;». (Χρ. Ζαλοκώστα, «Πίνδος», εκδ. «Εστία», σελ. 194). (Αυτό αφιερώνεται σε «συναδέλφους» ξεσκονίστρες της εξουσίας, που τρέμουν την σκιά τους, μήπως και δυσαρεστηθούν προσκυνημένοι διευθυντές και σύμβουλοι ή παρασύμβουλοι).

Kείμενο, μια παραπομπή σε κάτι εκπληκτικό που είχα διαβάσει παλαιότερα σ’ ένα περιοδικό. Είναι γραμμένο από ελληνομαθή Γερμανό συγγραφέα. Ένα ευλαβικό μνημόσυνο στις μάνες του ’40, στις Ελληνίδες, που ανέβαζαν πολεμοφόδια στην Πίνδο, για να τα πάνε σε κάτι παιδιά που «τριγύριζαν πάνω στο χιόνι με τις χλαίνες κοκαλιασμένες», στα παιδιά της Ελλάδος. 

Γύρω στο 1952 επισκέπτεται την Κρήτη. Γράφει. 

«Ένα σούρουπο, καθώς ο ήλιος βασίλευε, πλησίασα το γερμανικό νεκροταφείο. Ήταν έρημο, με μόνο σύντροφο τις τελευταίες ηλιαχτίδες. Έκανα όμως λάθος. Υπήρχε εκεί μια ζωντανή ψυχή, μια μαυροφορεμένη ηλικιωμένη γυναίκα. Με μεγάλη μου έκπληξη την είδα ν’ ανάβει κεριά στους τάφους των Γερμανών νεκρών του πολέμου και να πηγαίνει μεθοδικά από μνήμα σε μνήμα. 

Την πλησίασα και τη ρώτησα: 
– Είστε από δω; 
– Μάλιστα 
– Και τότε γιατί το κάνετε αυτό; Οι άνθρωποι αυτοί σκότωσαν Κρητικούς. 
Και η απάντηση μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να δοθεί. 

– Παιδί μου, είπε, από την προφορά σου, φαίνεσαι ξένος και δεν θα γνωρίζεις τι συνέβη εδώ την περίοδο 1941-1944. Ο άντρας μου σκοτώθηκε στη μάχη της Κρήτης και έμεινα με το μονάκριβο γιο μου. Μου τον πήραν οι Γερμανοί όμηρο το 1943 και πέθανε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Σαξενχάουζεν. Δεν ξέρω πού είναι θαμμένο το παιδί μου. Ξέρω όμως πως όλα τούτα ήταν παιδιά μιας κάποιας μάνας σαν κι εμένα. Και ανάβω και στη μνήμη τους, επειδή οι μάνες τους δεν μπορούν να έρθουν εδώ κάτω. Σίγουρα μια άλλη μάνα θα ανάβει το καντήλι στη μνήμη του γιου μου…» 

Διαβάζω από έναν τόμο, που τιτλοφορείται: «Η εποποιΐα 1940-41», εκδόσεις «Αρχείον Ιστορικόν Σελίδων» (του 1965), ο οποίος περιέχει, σε φωτοτυπίες, πρωτοσέλιδα εφημερίδων της εποχής του 1940-41, κατά την διάρκεια τής μεγαλειώδους νίκης. 

Σ’ ένα απ’ αυτά ο Αλέκος Λιδωρίκης (δημοσιογράφος και γνωστός θεατρικός συγγραφέας 1907-1988), τον Ιανουάριο του 1941, γράφει στην εφημερίδα «Η ΝΙΚΗ», για «το μεγάλο μυστικό των πολεμιστών μας». Ζει με τους στρατιώτες, μοιράζεται τα πάθια και τους καημούς τους, χαίρεται και καμαρώνει την αντρειοσύνη τους. «Κάπου στο μέτωπο», όπως σημειώνει, συναντά έναν φαντάρο. 

Αντιγράφω: «Αυτό που μου ‘κανε κατάπληξη, που μου ‘δωσε συγκίνηση, που έκθαμβο με κράτησε για αρκετά λεπτά, ήταν το θέαμα ενός φαντάρου, που κουρασμένος, τσακισμένος, με γένια ατίθασα και άτακτα, αιματωμένος, λασπωμένος, είχε τραβήξει μοναχός κάτω από ένα δέντρο και κάτι χάραζε σ’ ένα χαρτί. Πλησίασα για να τον δω, βέβαιος πως γράφει στην μάνα, στη γυναίκα του, στο σπίτι... Μα τί μεγάλο λάθος! Με τη ορθογραφία που κρατώ, διάβασα αυτούς τους στίχους: 

“Βρε τη κανόνια, τη ντουφέκια, τη κακό/στους Ιταλούς σκορπίσαμαι παντού τον πανικό/Βόηθα Χριστέ και Παναγιά και στου άγιου Ανδρέα/στη χάρη σου να φθάσωμε όλος ο στρατός παρέα”. 

Τον κοίταξα, με κοίταξε... Αυθόρμητα με πήρε το γέλιο, που ίσως να έμοιαζε με κλάμα... 
- Βρε συ, τι κάνεις; τον ρώτησα χτυπώντας τον στον ώμο... 
Σήκωσε το κεφάλι του, έξυσε τ’ αγριωπά του γένια, με την παλάμη ολόκληρη. Κι απάντησε: 

- Γλεντάω! 
Μία λέξη... Μέσα σ’ αυτήν ας διακρίνει ο αναγνώστης κάτι από το μυστήριο, το ανεξάντλητο γοητευτικό μυστήριο που κρύβει στην ψυχή του ο αγαπημένος στρατιώτης μας». 

Και ένα από τα ηρωϊκότερα επεισόδια εκείνου του καιρού, που συμβαίνει στα μετόπισθεν, όπου ο λαός δίνει την δική του μάχη. Την μάχη του φρονήματος. Το διηγήθηκε ο Στρατής Μυριβήλης, κατά την εκφώνηση του πανηγυρικού στην Ακαδημία Αθηνών στις 27 Οκτωβρίου του 1960. 

«Είχε οργανωθεί, όπως θα θυμάστε, κατά τη διάρκεια του αγώνος υπηρεσία μεταγγίσεως αίματος, από τον Ερυθρό Σταυρό της Ελλάδος. Είχα ένα φίλο γιατρό, σ’ αυτή την υπηρεσία, λοιπόν πήγαινα κάπου-κάπου να τον δω και να τα πούμε. 

Ο κόσμος έκαμε ουρά κάθε μέρα για να δώσει το αίμα του για τους τραυματίες μας. Ήταν εκεί νέοι, κοπέλες, γυναίκες, μαθητές, παιδιά, που περίμεναν τη σειρά τους. Μια μέρα λοιπόν ο επί της αιμοδοσίας φίλος μου γιατρός, είδε μέσα στη σειρά των αιμοδοτών που περίμεναν, να στέκεται και ένα γεροντάκι. 

- Εσύ, παππούλη, του είπε ενοχλημένος, τι θέλει εδώ; 
Ο γέρος απάντησε δειλά: 
- Ήρθα κι εγώ, γιατρέ, να δώσω αίμα. 
Ο γιατρός τον κοίταξε με απορία και συγκίνηση. Ο γέρος παρεξήγησε το δισταγμό του. Η φωνή του έγινε πιο ζωηρή. 
- Μη με βλέπεις έτσι, γιατρέ μου. Είμαι γερός, το αίμα μου είναι καθαρό, και ακόμα ποτές μου δεν αρρώστησα. Είχα τρεις γιούς. Σκοτώθηκαν και οι τρεις εκεί πάνω. Χαλάλι της πατρίδας. Όμως μου είπαν πως οι δύο, πήγαν από αιμορραγία. Λοιπόν, είπα στη γυναίκα μου, θα ‘ναι κι άλλοι πατεράδες, που μπορεί να χάσουν τα παλληκάρια τους γιατί δε θα ‘χουν οι γιατροί μας αίμα να τους δώσουν. Να πάω να δώσω κι εγώ το δικό μου. “Άϊντε, πήγαινε, γέρο μου” μου είπε κι ας είναι για την ψυχή των παιδιών μας. Κι εγώ σηκώθηκα και ήρθα». 

Να κλείσω, αναπνέοντας και πάλι άρωμα ηρωϊσμού, μ’ αυτό πού διασώζει ο συγγραφέας Χρ. Ζαλοκώστας στο βιβλίο του «Το περιβόλι των θεών», σ. 135. Περιγράφει την επίσκεψη του πρωθυπουργού Μεταξά στο στρατιωτικό νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» και την στιχομυθία με πληγωμένο στρατιώτη:
«- Πού πληγώθηκες εσύ, παιδί μου;
- Στο Ιβάν!
- Ε, το Ιβάν το τιμωρήσαμε! Έπεσε χθες το βράδυ.
- Ναι, έπεσε κ. Πρόεδρε. Θα μπορούσε όμως να είχε πέσει εδώ και πέντε μέρες. Όταν βρήκαμε την πρώτη αντίσταση, έπρεπε να μας θυσιάσει ο συνταγματάρχης μας. Θα το παίρναμε από τότε».
Τι να πει κανείς ενώπιον τέτοιου μεγαλείου; Γι’ αυτό νικήσαμε… 

Δημήτρης Νατσιός 
δάσκαλος- Κιλκίς
Posted: 26 Oct 2018 04:30 AM PDT
Γράφει ο Σπυρίδων Καραχάλιος

Συμπληρώνονται φέτος, το σωτήριον έτος 2018, 106 χρόνια από την απελευθέρωση τής συμπρωτεύουσας τής ελεύθερης Ελλάδος και συμβασιλεύουσας τής Αγίας Ρωμανίας μας, τής Θεσσαλονίκης μας. Ημέρα εορτασμού τού πολιούχου τής νύμφης τού Θερμαϊκού Αγίου Δημητρίου τού Μεγαλομάρτυρος και Μυροβλήτου, ο Αρχιστράτηγος και τότε Διάδοχος Βασιλεύς Κωνσταντίνος εισερχόταν στη Θεσσαλονίκη ως επικεφαλής των ελληνικών στρατευμάτων και παραλάμβανε την πόλη από τον πρώην διοικητή των τουρκικών κατοχικών δυνάμεων Ταχσίν Πασά.

Άλλες εποχές, αληθινά ελληνικές και ηρωικές ήσαν εκείνες οι μέρες των βαλκανικών πολέμων. Ήταν η απαρχή τού νέου εικοσιένα, όπως ορθά ονομάστηκαν οι βαλκανικοί πόλεμοι. Και πάντα στην αρχή των εθνικών επαναστάσεων τού Ελληνισμού μας, οι Έλληνες μαχόμαστε ενωμένοι και νικηφόρα, έως ότου παρέμβουν και εγκατασταθούν στο σβέρκος μας οι δήθεν μεγάλες και προστάτριες δυνάμεις με τούς ψευτορωμιούς πολιτικούς τους.

Αρχηγός των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων λοιπόν ο Στρατηλάτης Βασιλεύς Κωνσταντίνος και επιτελάρχης του ο εμπειροπόλεμος εθνικοκοινωνιστής και μετέπειτα ηγέτης τού έπους τού Σαράντα Ιωάννης Μεταξάς. Το εθνικό όραμα τής εδαφικής αποκαταστάσεως τής Αληθινής Ελλάδος με την Μεγάλη Ιδέα είναι ολοζώντανο και βαδίζει προς την ολοκλήρωση με τον πρώτο σταθμό πριν την Βασιλεύουσα Κωνσταντινούπολη, την Θεσσαλονίκη μας να λούζεται στο φως τής λευτεριάς, με τα ελληνικά όπλα και τα ελληνικά λάβαρα να παρελαύνουν στους δρόμους της. Η συγκίνηση λαού, κλήρου και στρατού διαμορφώνει ιερή ατμόσφαιρα βυζαντινής μεγαλοπρέπειας. 

Οι προαιώνιοι εχθροί τής Μεγάλης Ελλάδος μας φρίττουν μπροστά στην προοπτική τής Θείας Δικαιοσύνης και τής ιστορικής επιστροφής τής Πατρίδος μας στην θέση τής αυτοκρατορικής δυνάμεως. Κι έτσι βάζουν τον «εθνάρχη» Ελευθέριο Βενιζέλο να ενεργοποιήσει τον δούρειο ίππο τού εθνικού διχασμού. Κωνσταντίνος και Μεταξάς έχουν ανοίξει την λεωφόρο τής δόξας που μετά από το Μπιζάνι και τη Θεσσαλονίκη, περνάει από το Μοναστήρι και την προσωρινά κατεχόμενη Βόρεια Μακεδονία μας, στην οποία οι ανθέλληνες θέλουν τώρα να προσδώσουν ανύπαρκτη εθνική ταυτότητα για να ακρωτηριάσουν την Ιερή Ελλάδα μας. Κι έτσι σήμερα, αντί να λευτερώσουμε Ελλάδα, ζητούν οι σκοτεινοί νεοταξίτες να σκλαβώσουν κι άλλη Ελλάδα…

Ο Βενιζέλος αποτρέπει τον Κωνσταντίνο από την είσοδο στο Μοναστήρι, προκειμένου να προλάβει να διαφυλάξει την Θεσσαλονίκη από την βουλιμία των υποτιθέμενων συμμάχων μας Βουλγάρων που σπεύδανε να την καταλάβουν! Αυτοί είναι οι φίλοι και σύμμαχοι των πολιτικών τής ελληνόφωνης αστικής δημοκρατίας διαχρονικά. Κάμουν φιλίες με τούς εχθρούς τής Πατρίδος και διώκουν τούς Μαχητές τού Ελληνικού Έθνους.

Ακριβώς όπως το ακούτε Έλληνες. Στον Α Βαλκανικό Πόλεμο, οι Βούλγαροι που ρήμαζαν τον τόπο και τούς αδερφούς μας στην μαρτυρική Μακεδονία μας, ήταν κατά τρόπο παρανοϊκό σύμμαχοι τής Ελλάδος! Η Θεσσαλονίκη μας λευτερώθηκε και ο αγών των Ελλήνων έμεινε για μια ακόμη φορά στη μέση. Ο Κωνσταντίνος κατόπιν εξορίστηκε και η Πατρίς έγινε «μικρή πλην τίμια» σκλάβα.

Όμως οι Τραντέλληνες Πολεμιστές των Βαλκανικών Πολέμων ρίζωσαν στις συνειδήσεις τού καθάριου Ελληνισμού. Τα τίμια αίματά τους μάς δείχνουν τον δρόμο που οφείλουμε να ακολουθήσουμε. Ότι μέγιστη Τιμή στους Ήρωες αποδίδεται με τη συνέχιση τού δικού τους αγώνα για λευτεριά και μεγαλοσύνη τής Πατρίδος μας. 

ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΣ
Posted: 26 Oct 2018 03:30 AM PDT
Άρθρο Γνώμης του Ευάγγ. Αθανασιάδη*

Τις ημέρες αυτές στη Θεσσαλονίκη γιορτάζονται δύο γιορτές. Η 26η Οκτωβρίου 1912 και η 28 Οκτωβρίου 1940.

Ήθελα να σταθώ στην 26η Οκτωβρίου 1912, ημέρα απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης. Η ημέρα αυτή είναι σύμβολο - εορτασμός των Βαλκανικών Πολέμων. Ιστορικά, ακολούθησαν η Μάχη του Μπιζανίου και ο Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος. 

Εξετάζοντας την Ελληνική Ιστορία, δεν μπορούμε να μην σταθούμε σε τρείς μεγάλες ένδοξες σελίδες.

- Μάχη Θερμοπυλών. Μία μάχη συμβολισμού. Έδωσε το στίγμα και το πνεύμα όλων όσων ακολούθησαν μέχρι και σήμερα. «Υπέρ την Νίκη, η Τιμή».

- Μάχη Μαραθώνα και Ναυμαχία Σαλαμίνος. Δύο Ιστορικές αμυντικές μάχες σωτήριας προάσπισης ολοκλήρου του Δυτικού κόσμου. «Οι Έλληνες πρόμαχοι της Δύσης».

Αλλά θα πρέπει να σταθούμε ιδιαίτερα και σε τέσσερα μεγαλειωδέστατα, ενδοξότατα κεφάλαια.

- Την εκστρατεία του στρατηλάτη Μ. Αλεξάνδρου. «Ο εκπολιτισμός της Οικουμένης»
- Την Εθνεγερσία του 1821. «Ελευθερία ή Θάνατος»
- Στο έπος του ΄40. Με σύνοψη το: «Υπέρ την Νίκη, η Δόξα».
- Στους Βαλκανικούς Πολέμους 1912-13. Τότε που ο Βενιζέλος είπε: «Ξέρω ότι είστε έτοιμοι να πεθάνετε για την Πατρίδα. Αυτό όμως δεν αρκεί, πρέπει να Νικήσετε!». Ίσως αυτό συνοψίζει αυτούς τους αγώνες.

Βάζοντας σαν κριτήρια τον συντελεστή της απόφασης, την διεξαγωγή και το αποτέλεσμα, θα φτάσουμε στο εξής συμπέρασμα.

Στην πρώτη περίπτωση, ήταν μία μεγαλειώδης Παγκόσμια εκπολιτιστική εκστρατεία (όνειρο του κάθε επόμενου επίδοξου στρατηλάτη), κατέκτησε όλο τον γνωστό τότε κόσμο, αλλά ήταν έμπνευση και υλοποίηση ενός μόνο μεγαλοφυούς ανδρός, του Μ. Αλεξάνδρου.

Η Επανάσταση του ΄21, μια δράκα αυτόκλητων τολμηρών, εξεγείρονται κατά του κατακτητή, παίρνουν την τύχη του Έθνους στα χέρια τους, γίνονται εκφραστές του κοινού αισθήματος, τολμούν, η πανελλήνια κοινότητα τους ακολουθεί και ελευθερώνουν τμήμα του Εθνικού χώρου και συστήνεται το Ελληνικό Κράτος.

Στο Έπος του ΄40, ήταν μια εθνεγερσία, μια παλλαϊκή αντίδραση, απέναντι στην Παγκόσμια Ισχύ και επιβολή, που κατεξευτέλισε την Ιταλική Αυτοκρατορία και εκδίωξε τον στρατό της εκτός Ελληνικών συνόρων, απελευθερώνοντας Ελληνικότατους τόπους και πληθυσμούς της Β. Ηπείρου. Δυστυχώς τα γεγονότα που ακολούθησαν, είχαν δυσμενή τροπή, αποτελέσματα και συνέπειες.

Οι Βαλκανικοί πόλεμοι, πρέπει να θεωρηθούν οι ενδοξότεροι αγώνες του Εθνικού Κράτους.

Το Έθνος ενωμένο κάτω από ικανή Ηγεσία, με τον Λαό αποφασισμένο και παράτολμο, ξεκίνησε έναν απελευθερωτικό αγώνα δικαίωσης. 

Είναι ένας Αγώνας Πρότυπο, που συνδυάζει τα καλύτερα στοιχεία των παραμέτρων που βάλαμε: Αποφασίζεται από το Επίσημο Κράτος, με σύσσωμη εκδήλωση της Λαϊκής συμμετοχής και τέλος Νικηφόρος, διπλασίασε την Ελλάδα.

Οι ιστορικοί και στρατιωτικοί μελετητές εκείνων των γεγονότων, όταν ερωτηθούν, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι τη στιγμή της μάχης, οι στρατιώτες συμπαρέσυραν, συνέπαιρναν και υπερέβαλαν τους ηγήτορές τους, εμπνευσμένοι από αυτούς.

Μνημειώδης η απολογητική διαπίστωση του Νικολάι Ιβανώφ, στρατάρχη των Βουλγαρικών δυνάμεων στην φονικότατη Μάχη Κιλκίς-Λαχανά: «όλα τα είχα προβλέψει εκτός από την τρέλα των Ελλήνων».

Και τώρα το παράδοξο.
Δεν υπάρχει κοινή πανελλαδική Εθνική Εορτή, αυτού του μεγαλειώδους γεγονότος.
Καθιερώθηκαν μικρές τοπικές εορτές απελευθερώσεως της κάθε πόλης, υποβαθμίζοντας αυτόν τον υπερεθνικό άθλο.

Μια πανεθνική εξόρμηση με μαχητές, ήρωες και πεσόντες από όλη την Ελλάδα. Αγώνας όλης της Ελλάδος. Άθλος όλης της Ελλάδος. Νίκη όλης της Ελλάδος.

Και στο πιο μικρό χωριουδάκι θα βρεις Ηρώο με τα ονόματα των πεσόντων. Κανείς άγνωστος.

Και το παραδοξότερο. 
Πέρασαν 106 χρόνια και ουδέποτε κινήθηκε θέμα κοινού πανελλαδικού Εορτασμού.
Κανένας επόμενος ηγέτης, δάσκαλος, άνθρωπος του πνεύματος, κρατικός λειτουργός, δεν πρότεινε και δεν κατάφερε να τιμάται Πανελλαδικά αυτός ο τιτάνιος Αγώνας.
Ίσως να είναι ακόμη μια έκφραση του Εθνικού Διχασμού.
Αλλά και μήπως μια προσπάθεια να λησμονούμε, του τι μπορεί να κάνει αυτό το Έθνος ενωμένο, με μια ικανή ηγεσία;
Μήπως μια συστηματική προσπάθεια να μην «θυμόμαστε το Μέλλον»;
Μήπως όμως είναι και μια ευκαιρία γιορτής Εθνικής Ενότητος; 
Μήπως αξίζει τον κόπο να ξεκινήσει κάποια πρωτοβουλία ,να γίνει μια προσπάθεια κοινού Εθνικού εορτασμού;

*Ο Ευάγγελος Αθανασιάδης είναι Συνταγματάρχης ε.α.
Posted: 26 Oct 2018 02:30 AM PDT
krepa_mia_apo_tis_pio_glukes_sunitheies_1.jpg
Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη

Η κρέπα είναι μία από τις αγαπημένες και γλυκές συνήθειες των ανθρώπων. Άλλοτε γλυκές και άλλοτε αλμυρές, είναι γευστικές και αποτελούν μία από τις πιο διάσημες διατροφικές συνήθειες των περισσότερων ανθρώπων.

Γνωρίζουμε όμως την ιστορία και την καταγωγή της κρέπας; Ας δούμε μερικές πληροφορίες για αυτό το διάσημο γλυκό.

Η κρέπα είναι ένα από τα εθνικά εδέσματα της Γαλλίας και η λέξη έχει τις ρίζες της στη λατινική λέξη ‘’crispa’’ που σημαίνει κατσαρή. Ένας γαλλικός μύθος που κυκλοφορεί ευρέως, είναι πως κάποτε οι καλικάντζαροι πρόσφεραν κρέπες από μαύρο σιτάρι στη δούκισσα Άννα της Βρετάνης, η οποία είχε χαθεί στο δάσος. Εκείνη ξετρελάθηκε και επιστρέφοντας στο παλάτι διέταξε όλους τους μάγειρές της να μάθουν και εκείνοι τη συνταγή της κρέπας, με συνέπεια το έδεσμα αυτό να εξελιχθεί σε μία από τις πιο διάσημες διατροφικές συνήθειες όλου του κόσμου.

Οι κρέπες στο βορειοδυτικό μέρος της Γαλλίας, ήταν το επίσημο γλυκό το οποίο παρασκευαζόταν την ημέρα της Υπαπαντής. Ένας μύθος έλεγε πως την ώρα που γύριζαν την κρέπα στο τηγάνι, έκαναν μία ευχή και αν εκείνη –κρέπα- προσγειωνόταν ομαλά, τότε εκείνη θα γινόταν πραγματικότητα! Η κρέπα έχει διαδοθεί σε όλο τον κόσμο, έχει δεχθεί πολλές παραλλαγές από άλλες χώρες, έχει εγκολπωθεί μέσα σε κάθε διατροφική παράδοση της εκάστοτε χώρας στην οποία δέχεται παραλλαγές. Αξίζει να αναφερθεί πως στο Μεξικό κάποιος τη συναντάει ως tortilla, στην Κίνα ως mandarin pancake, στην Ινδία ως dosa και στη Ρωσία ως blinchki. Η ουσία είναι πάντως πως με όποιο τρόπο και να την καταναλώσει κάποιος, παραμένει απολαυστική!
Posted: 26 Oct 2018 02:00 AM PDT
Θα βγουν οι σεισμολόγοι και θα μας πουν το δικό τους επιστημονικό πόρισμα.
Εμείς όμως θα πούμε το τροπάριο του ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ για τους σεισμούς. 
«Ὁ ἐπιβλέπων ἐπὶ τὴv γήv, καὶ ποιῶν αὐτὴv τρέμειν, ῥῦσαι ἡμᾶς τῆς φοβερᾶς τοῦ σεισμοῦ ἀπειλῆς, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, καὶ κατάπεμψον ἡμῖν, πλούσια τὰ ἐλέη σου, πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, μόvε Φιλάνθρωπε» 
Διαβάστε αδελφοί τον ΕΠΙΛΟΓΟ αυτού του κειμένου, είναι όλα τα πνευματικά λεφτά.

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας 

Την ώρα που γινόταν πανυχίδες αγρυπνίες στην μνήμη του εορτάζοντος ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ σε όλη την Ελλάδα ΞΥΠΝΗΣΕ το θηρίο ο ΛΥΑΙΟΣ και έδωσε με λίγα λεπτά της ώρας απόσταση τρεις μεγάλους σεισμούς 5, 1- 6, 8- 5,6 της κλίμακος Ρίχτερ νοτιοδυτικά της Ζακύνθου σε υποθαλάσσιο χώρο. 

Όλη η Ελλάδα πάγωσε, θυμήθηκε τις προρρήσεις πολλών Πατέρων που δόθηκαν πριν καιρούς 
Όλοι στρέψαμε τα μάτια μας στην εικόνα του ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ και του φωνάξαμε σαν Νέστορες. 

«Θεέ του Δημητρίου και δικέ μας, βοήθησον ημίν» 

Αν ο σεισμός γινόταν στην ηπειρωτική χώρα και πλησίον πυκνοδομημένης αστικής περιοχής, τι θα γινόταν αδελφοί; 

Από εκείνη την ώρα τρέχει ο ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ να σφραγίσει τα γειτονικά τεκτονικά ρήγματα για να μην ενεργοποιηθούν από τον ΜΕΓΑΛΟ ΣΕΙΣΜΟ. 

Αυτά γράφονται 2 ώρες μετά τον σεισμό. Οι πρώτες πληροφορίες δεν ομιλούν για ανθρώπινα θύματα. 

Να γιατί ο ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ θεωρείται προστάτης και αντιλήπτωρ στους επερχόμενους σεισμούς. 
Ανήμερα πάλι της εορτής του έγινε μεγάλος σεισμός στην Κωνσταντινούπολη 

«Πρόκειται για τον μεγάλο σεισμό, που έγινε στην Κωνσταντινούπολη, το έτος 740 μ.Χ. επί βασιλείας Λέοντα του Ισαύρου. Τότε πολλά οικοδομήματα της πόλης έπεσαν και πολλοί άνθρωποι καταπλακώθηκαν στα ερείπια τους.


Γράφει σχετικά ο Άγιος Νικόδημος στον Συναξαριστή: 

«Kατά τον εικοστόν τέταρτον χρόνον της βασιλείας Λέοντος του Iσαύρου, ήτοι εν έτει ψμ΄ [740], ινδικτιώνος ενάτης, εν τη εικοστή έκτη ταύτη ημέρα του Oκτωβρίου, έγινε τόσον μέγας και φοβερός σεισμός εις την Kωνσταντινούπολιν, ώστε οπού, όλα τα ανώγεα και τα ωραιότατα από τα άλλα οσπήτια, κατεκρημνίσθησαν. Kαι πολλοί άνθρωποι καταπλακωθέντες, εθανατώθησαν. Διά τούτο και κατά την ημέραν ταύτην του Mεγαλομάρτυρος Δημητρίου, κάμνομεν την ενθύμησιν της φοβεράς εκείνης απειλής του σεισμού, πηγαίνοντες με λιτανείαν εις τον εν Bλαχέρναις Nαόν της Πανάγνου και Aγίας ενδόξου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Mαρίας. Kαι τελούμεν εκεί την θείαν και ιεράν Λειτουργίαν. Mε τας πρεσβείας της οποίας Θεοτόκου, άμποτε να λυτρωθώμεν από κάθε απειλήν και φοβερισμόν θεϊκόν, και να τύχωμεν της απολαύσεως των αιωνίων αγαθών, εν Xριστώ Iησού τω Kυρίω ημών, ω η δόξα και το κράτος εις τους αιώνας των αιώνων. Aμήν». 
http://www.saint.gr/2654/saint.aspx 

«Διαβάστε τὰ βιβλία. Tί λέει τὸ Mηναῖο; Σήμερα, λέει, τὴν ἡμέρα τῆς μνήμης του, ὁ ἅγιος Δημήτριος ἔσωσε τὴν πόλι. Ποιά πόλι; Tὴ μεγάλη πόλι, τὴν Kωνσταντινούπολι. Ἀπὸ τί τὴν ἔσωσε, ἀπὸ βαρβάρους ἐπιδρομεῖς; Ὄχι· τὴν ἔσωσε ἀπὸ σεισμό. 

Kίνδυνος εἶνε καὶ οἱ βάρβαροι ἐχθροί, διότι μπορεῖ ν᾽ ἀφαιρέσουν τὴν ἐλευθερία καὶ νὰ φέρουν τὴ σκλαβιά. Ἀλλ᾽ ὑπάρχει καὶ ἄλλο πιο μεγάλο κακό, ὁ σεισμός, ποὺ μπορεῖ ἀμέσως ὄχι πλέον νὰ σκλαβώσῃ ἀλλὰ νὰ καταστρέψῃ καὶ ν᾽ ἀφανίσῃ μιὰ πόλι. Πέντε δευτερόλεπτα νὰ βαστάξῃ, δε᾽ μένει τίποτα όρθιο.

Δὲν ξέρω ἐσεῖς πῶς αἰσθάνεσθε. Ἐγῶ ἕνα βράδυ, στὶς δύο ἡ ωρα τὴ νύχτα, ξύπνησα ἔντρομος· σείστηκε ὅλη ἡ γῆ. Eσεῖς ὅταν γίνεται σεισμὸς τί νιώθετε; Mοῦ `ρχεται νὰ κλάψω, γιατὶ κ᾽ ἐγω εἶμαι ἁμαρτωλός καὶ δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ φιλήσω τὰ πόδια σας· ἀλλa αἰσθάνομαι καὶ προφητεύω καὶ λέγω, ὅτι ὁ σεισμὸς εἶνε προοίμιο τῆς μεγάλης τιμωρίας. Προοίμιο· διότι φύγαμε ἀπὸ τὸ Θεό. Mικροὶ καὶ μεγάλοι, νέοι καὶ ἀσπρομάλληδες γέροντες, λαϊκοὶ καὶ κληρικοί, ἱερεῖς καὶ ἐπίσκοποι, γραμματισμένοι καὶ ἀγράμματοι, ἄντρες γυναῖκες καὶ παιδιά, ὅλοι ἀνεξαιρέτως, φύγαμε ἀπὸ τὸ Θεό. Kαὶ ὁ Θεός, ποὺ κυβερνάει τὸ σύμπαν, σείει τη γῆ. 

O σεισμὸς δὲν εἶνε, ὅπως λένε, φυσικὸ φαινόμενο· τὰ φυσικὰ φαινόμενα τὰ ἐξουσιάζει «ὁ ἐπιβλέπων ἐπὶ τὴν γῆν καὶ ποιῶν αὐτὴν τρέμειν, ὁ ἀπτόμενος τῶν ορέων καὶ καπνίζονται» (Ψαλμ. 103,32). Aιτία τῶν σεισμῶν, ὅπως λέει ὁ ἱερὸς Xρυσόστομος, εἶνε ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ· αἰτία δὲ τῆς οργῆς τοῦ Θεοῦ εἶνε τὰ αμαρτήματά μας. Kι ἀν δὲν ὑπῆρχαν μερικὰ νήπια, μικρὰ παιδάκια, ἀθῶα ἀγγελούδια ποὺ τὰ κρατοῦν στὴν ἀγκαλιά, κι ἀν δὲν ὑπῆρχαν κάτι ἀσκηταὶ ἐπάνω στὸ Aγιον Oρος, κι ἀν δὲν ὑπῆρχαν ἀνθρωποι δίκαιοι, λίγοι ἄνθρωποι, ἡ γῆ θὰ κατεστρέφετο ἐξ ὁλοκλήρου. Λίγα δευτερόλεπτα καὶ δε᾽ μένει ορθιο τίποτα. Aντε, ἄνθρωπε! χτίζε σπίτια καὶ πολυκατοικίες· σὲ μιὰ στιγμὴ ὅλα ἐρείπια.

O σεισμὸς εἶνε ὀργὴ Θεοῦ. Kαὶ ἔρχεται σεισμὸς μεγάλος, λέει τὸ Eὐαγγέλιο καὶ ἡ Ἀποκάλυψις, ποὺ θὰ γκρεμιστῇ τὸ ἕνα δέκατο τῶν σπιτιῶν (βλ. Ἀπ. 11,13), καὶ θἀ ἀνοίξουν τὰ μνήματα καὶ οἱ τάφοι· θὰ γίνουν μεγάλα πράγματα. Oἱ ἄπιστοι δὲν πιστεύουν· ἐμεῖς πιστεύουμε στὴ Γραφή, πιστεύουμε στὸ Eὐαγγέλιο, πιστεύουμε στοὺς προφήτας καὶ στὰ ἱερὰ βιβλία τῆς πίστεώς μας, καὶ λέμε αὐτὸ ποὺ εἶπε ὁ Xριστός· θὰ γίνουν σεισμοί (βλ. Mατθ. 24,7· Mαρκ. 13,8), μεγάλοι σεισμοί (Λουκ. 21,11). Ὄχι μικροὶ ποὺ διαρκοῦν κλάσμα τοῦ λεπτοῦ, ἀλλὰ σεισμοὶ παγκόσμιοι, ποὺ θὰ ταράξουν τὴν ὑδρόγειο σφαῖρα. Oἱ μικροὶ λοιπὸν σεισμοί, ποὺ κάθε τόσο τρομάζουν τοὺς ἀνθρώπους, εἶνε προοίμιο ὅτι «ἔρχεται ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ» (Eφ. 5,6· Kολ. 3,6). 

Ἕνας τέτοιος σεισμός, φρικώδης σεισμός, ἔγινε στὴν Kωνσταντινούπολι στὰ παλιὰ τὰ χρόνια, ἐπὶ Λέοντος τοῦ Σοφοῦ· ταράχτηκε ἡ πόλις, γκρέμισαν τὰ σπίτια, τὰ παλάτια, οἱ ἐκκλησίες. Kαὶ σώθηκαν τότε μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὶς πρεσβεῖες τοῦ ἁγίου Δημητρίου. 

Ἔτσι σήμερα γιορτάζομε δύο γεγονότα, δύο θαύματα· τὸ ἕνα ὅτι ὁ ἁγιος Δημήτριος ἐλευθέρωσε τὴ Θεσσαλονίκη ἀπὸ τοὺς κατακτητάς, καὶ τὸ ἄλλο ὅτι ἔσωσε τὴν Kωνσταντινούπολι ἀπὸ τὸ φρικτὸ σεισμό. 

(Ομιλια του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου εκφωνήθηκε εις τον ἱερό ναὸ του Ἁγίου Δημητρίου Kαρυοχωρίου – Eορδαίας 26-10-1982) http://armenisths.blogspot.com/2013/10/26_26.html

ΟΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ είναι ολοζώντανος. 

ΙΟΥΝΙΟΥ 1978 ο μεγάλος ΑΓΙΟΣ μας πάλι παρών 

Τέσσερεις ημέρες πριν τον μεγάλο σεισμό στην Θεσσαλονίκη ὁ ἀκαδημαϊκὸς ᾿Αναστάσιος ᾿Ορλάνδος στὶς 15/6/1978 ανακοινώνει στὴν ᾿Ακαδημία ᾿Αθηνῶν την ανεύρεση των  ἱερών λείψανων τοῦ μεγαλομάρτυρος ἁγίου Δημητρίου στὴν κρύπτη τοῦ ἀββαΐου τοῦ Σὰν Λορέντζο ῍Ιν Κάμπο τῆς ᾿Ιταλίας από την βυζαντινολόγο-ἀρχαιολόγο Μαρία Θεοχάρη. 

20 ΙΟΥΝΙΟΥ 1978 ο μεγάλος σεισμός 

«Ο Μεγάλος Σεισμός της Θεσσαλονίκης σημειώθηκε την Τρίτη 20 Ιουνίου 1978 και ώρα 23:03, με επίκεντρο 35 χιλιόμετρα ανατολικά-βορειοανατολικά της πόλης της Θεσσαλονίκης και συγκεκριμένα στο χωριό Στίβος, που βρίσκεται ανάμεσα στις λίμνες Κορώνεια και Βόλβη.

Η σεισμική δραστηριότητα ξεκίνησε στις 8 Μαΐου 1978 με ισχυρότερους προσεισμούς αυτών της 24ης Μαΐου (ώρα 02:34) με μέγεθος 5,8 Ρίχτερ και της 19ης Ιουνίου με μέγεθος 5,3 Ρίχτερ. Ο κύριος σεισμός της 20ης Ιουνίου ήταν μεγέθους 6,5 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, είχε εστιακό βάθος 10 χιλιομέτρων, διάρκεια 10 δευτερολέπτων και έγινε αισθητός σε όλη τη Βόρεια Ελλάδα, τη Γιουγκοσλαβία και τη Βουλγαρία. Υπήρξε ο πρώτος που έπληξε μεγάλο αστικό κέντρο στην Ελλάδα και θεωρείται η μεγαλύτερη σεισμική δραστηριότητα στη γύρω περιοχή από το 1932» 
https://el.wikipedia.org/wiki/ 

Ο ΑΓΙΟΣ ΤΡΙΑΔΙΚΟΣ ΘΕΟΣ μαζί με τον καταστροφικό σεισμό ξαναάνθισε και ένα μυροβόλο λουλούδι στην Συμβασιλεύουσσα Θεσσαλονίκη. 

«Τὰ ἱερὰ λείψανα τοῦ μεγαλομάρτυρος ἁγίου Δημητρίου ἀνακάλυψε στὴν κρύπτη τοῦ ἀββαΐου τοῦ Σὰν Λορέντζο ῍Ιν Κάμπο τῆς ᾿Ιταλίας ἡ βυζαντινολόγος-ἀρχαιολόγος Μαρία Θεοχάρη. Σχετικὴ ἀνακοίνωση ἔκανε ὁ ἀκαδημαϊκὸς ᾿Αναστάσιος ᾿Ορλάνδος στὶς 15/6/1978 στὴν ᾿Ακαδημία ᾿Αθηνῶν. Εὐθὺς ἀμέσως κινήθηκε δραστηρίως ὁ μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Παντελεήμων ὁ Β¢ καὶ πέτυχε ἀρχικὰ τὴν ἐπιστροφὴ τῆς ἁγίας κάρας (᾿Οκτώβριος 1978) καὶ ὕστερα ὁλοκλήρου τοῦ λειψάνου (24/4/1980). 

῾Η ἐπανακομιδὴ τῶν ἱερῶν λειψάνων χαροποίησε ὁλό-κληρο τὸ ὀρθόδοξο πλήρωμα ποὺ εἶχε τὴν εὐκαιρία νὰ πληροφορηθεῖ ὅτι ὁ πολιοῦχος τῆς Θεσσαλονίκης καὶ ὑπέρμαχος τῆς ᾿Ορθοδοξίας βρίσκεται σωματικῶς στὸν ῾Ιερὸ Ναό του. ῎Εκτοτε καὶ μέχρι σήμερα ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ συρρέουν στὸ Ναό του ἀπ᾿ ὅλα τὰ μέρη τοῦ κόσμου γιὰ νὰ προσκυνήσουν τὰ χαριτόβρυτα λείψανά του.» ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΕΠΙΛΟΓΟΣ 

Αδελφοί ακούστε και αυτό το παράδοξο 
Στις 24 Οκτωβρίου δηλ. προχθές βρέθηκα στην Θεσσαλονίκη για να προσκυνήσω την λάρνακα με τα χαριτόβρυτα ιερά λείψανα του ΑΓΙΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. 
Μαζί με εμένα τα προσκύνησαν και πολλά μικρά παιδάκια από ένα νηπιαγωγείο της Πόλης. 
Ένα μικρό κοριτσάκι κρατούσε με το χέρι του την συνομήλικη της φιλενάδα και έλεγε φωναχτά 

«ΑΓΙΕ ΔΗΜΗΤΡΙΕ ξύπνα να μας βοηθήσεις» 
Όσοι το ακούσαμε παγώσαμε και συγκινηθήκαμε. 
Το μετέφερα αμέσως στους διαδικτυακούς μου φίλους στο FB και συγκινήθηκαν και αυτοί. 
Πράγματι ο ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ άκουσε το κοριτσάκι αυτό. 

ΣΤΩΜΕΝ καλώς αδελφοί 

Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας
Posted: 26 Oct 2018 01:30 AM PDT
Ἐδῶ καί 1700 χρόνια, ὁ ἅγιος Δημήτριος παρέχει μέ μύριους θαυμαστούς τρόπους τήν προστασία του στήν ἰδιαίτερη πατρίδα του, τή Θεσσαλονίκη, τῆς ὁποίας εἶναι καί πολιοῦχος.

Σώζει την πόλη από την πείνα

● Σέ ἐποχή μεγάλης πείνας, ὅταν οἱ Θεσσαλονικεῖς κινδύνευαν νά πεθάνουν ἀπό τήν ἀσιτία, ὁ ἅγιος Δημήτριος ἐμφανίστηκε τή νύκτα σʼ ἕναν καπετάνιο ἐμπορικοῦ πλοίου καί τοῦ παρήγγειλε τό σιτάρι πού σχεδίαζε νά μεταφέρει στήν Εὐρώπη νά τό πάει στή Θεσσαλονίκη ὅπου ὑπῆρχε μεγάλη ἔλλειψη. Τοῦ ἔδωσε μάλιστα ὡς προκαταβολή τρία φλουριά, ἐνῶ τόν βεβαίωσε ὅτι ἐκεῖ θά ἔπαιρ νε καί τό ὑπόλοιπο τῆς ἀ ξίας του. Πράγματι, ὅταν τό πλοῖο ἔφτασε στό λιμάνι τῆς Θεσσαλονίκης, ἔκπληκτοι οἱ κάτοικοι γιά τό ἀπρόσμενο δῶρο, ἔτρεξαν νά ἀγοράσουν σιτάρι. Τότε ὁ πλοίαρχος τούς διηγήθηκε τό θαῦμα κι ὅλοι δόξασαν τόν Θεό κι εὐχαρίστησαν τόν ἅγιο Δημήτριο γιά τή σωτήρια παρέμβασή του.

Μια μικρή πέτρα διώχνει τους εχθρούς! 

● Σέ ἐχθρικές ἐπιθέσεις ὁ ἅγιος Δημήτριος συχνά ἐμφανιζόταν ὡς λαμπροφορεμένος καβαλλάρης πάνω στό ἄλογό του νά περιφρουρεῖ τά τείχη τῆς πόλης καί νά μάχεται ὁρμητικά τρέποντας τούς ἐχθρούς σέ ἄτακτη φυγή. Τό 617 μ.Χ., ὅταν συμμάχησαν Σλάβοι, Ἄβαροι καί Βούλγαροι καί ἐπιχείρησαν αἰφνιδιαστική ἐπίθεση ἐναντίον τῆς Θεσσαλονίκης, ἔγινε τό ἑξῆς θαυμαστό: Εἶχε ἀρχίσει ἡ πολιορκία κι οἱ ἐχθροί μέ τούς πελώριους καταπέλτες τους ἔριχναν τίς πέτρες σάν βροχή μέσα στό φρούριο. Τότε κάποιος πιστός χριστιανός πῆρε μιά μικρή πέτρα κι ἔγραψε πάνω της: «Ἐν τῷ ὀνόματι Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, ἅγιε Δημήτριε βοήθει»! Ἔριξε μέ δύναμη τήν πέτρα ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν κι ἡ μικρή αὐτή πέτρα κτύπησε ἕναν τεράστιο ὀγκόλιθο πού μόλις εἶχαν ἐκσφενδονίσει οἱ βάρβαροι, μέ ἀποτέλεσμα ὁ ὀγκόλιθος ἐκεῖνος νά ἀλλάξει κατεύθυνση καί νά συντρίψει τόν καταπέλτη τῶν ἐχθρῶν! Οἱ Θεσσαλονικεῖς, βλέποντας ὁλοφάνερη τήν προστασία τοῦ Ἁγίου, συνέχισαν νά πολεμοῦν γενναῖα καί τελικά, ὕστερα ἀπό 33 ἡμέρες πολιορκίας, τά στρατεύματα τῶν βαρβάρων ἀποχώρησαν. 

Η απελευθέρωση από τους Τούρκους και τους Γερμανούς έγινε την ημέρα της μνήμης του

● Δέν εἶναι τυχαῖο ἄλλωστε ὅτι ἡ ἀπελευθέρωση τῆς Θεσσαλονίκης ἀπό τούς Τούρκους, ὕστερα ἀπό σχεδόν 500 χρόνια(!) σκλαβιά, ἔγινε ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς τοῦ ἁγίου Δημητρίου, 26 Ὀκτωβρίου 1912. 

Ἀλλά καί οἱ Γερμανοί κατακτητές ἔφυγαν ἀπό τή Θεσσαλονίκη τό 1944, τήν ἑπομένη τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου…! 

Βιβλία ὁλόκληρα ἔχουν γραφτεῖ μέ τά θαύματα τοῦ ἁγίου Δημητρίου ὁ ὁποῖος πάντοτε στέκεται συμπαραστάτης στούς ἀγῶνες ὅλων τῶν Ἑλλήνων καί μάλιστα τῆς ἰδιαίτερης πατρίδας του, τῆς Θεσσαλονίκης, σέ κάθε δύσκολη περίσταση: σέ σεισμούς καί πυρκαγιές, σέ ἐπιδρομές καί ἐπιδημίες, σέ ἐποχές πείνας καί στερήσεων… Μέ ἀπέραντη εὐγνωμοσύνη γιά τήν ὁλοφάνερη προστασία του ἡ συμπρωτεύουσα τιμᾶ τόν πολιοῦχο της κάθε χρόνο μέ μία σειρά ἑορταστικῶν ἐκδηλώσεων πού φέρουν τόν τίτλο «Δημήτρια», πού κορυφώνονται τήν ἡμέρα τῆς μνήμης του. 

Δίκαια ὀνόμασαν τόν ἅγιο Δημήτριο «φιλόπατρη» καί «σωσίπατρη»∙ διότι ἀγαπᾶ τήν πατρίδα του, τήν ὁποία ἔσωσε ἀμέτρητες φορές ἀπό ποικίλους κινδύνους. Καί θά σώζει πάντοτε τήν πατρίδα μας, ἄν ἐμεῖς ἐπικαλούμαστε τίς ἀκαταμάχητες πρεσβεῖες του!
Νικηφόρος 

από το περιοδικό Προς τη Νίκη, Οκτώβριος 2013 –εδώ σε PDF 
για την αντιγραφή Alexia-momyof6
ΑΝΤΕΧΟΥΜΕ
Posted: 26 Oct 2018 12:30 AM PDT
 
Θα ασχοληθούμε με μία εκ των χωρών της Βορείου Αφρικής, που δεν είναι άλλη από την Τυνησία ή Τυνίδα, όπως την καλούσαν κατά τα αρχαία χρόνια.

Η συγκεκριμένη χώρα, αν και η μικρότερη της Βορείου Αφρικής, έχει συνδέσει τον εαυτό της με την άνοδο και πτώση των Αυτοκρατοριών με κέντρο την Μεσόγειο. Μαζί με το Μαρόκο και την Αλγερία αποτελούν την Μικρή Αφρική.

Η Τυνησία κατοικούνταν από τα αρχαία κιόλας χρόνια από ελληνικούς πληθυσμούς, κάτι που φαίνεται και από την γενικότερη ελληνική κινητικότητα στην περιοχή της Λιβύης, όπου «Λιβύη» συνήθιζαν να ονομάζουν οι αρχαίοι Έλληνες όλη την Βόρειο Αφρική.

Στην περιοχή Ντούγκα υπήρχε η αρχαία ελληνική πόλη «Άμμωνος πόλις» (=πόλη του Δία). Υπάρχει ακόμη το νησί Τζέρμπα, που δεν πρόκειται για άλλο παρά για το νησί των Λωτοφάγων που περιγράφει ο Όμηρος στην Οδύσσεια. Αλλά και η πόλη της Μπιζέρτα ονομαζόταν Ιπποδιάρυκτος, επειδή η θάλασσα που την περιβάλλει είναι γεμάτη ιππόκαμπους.

Σύμφωνα με την παράδοση, και η σύγχρονη πόλη Ναμπέλ ήταν η αρχαία Νεάπολη, αποικία των Ελλήνων, με το επιχείρημα της παραφθοράς του ονόματος.

Το Ελληνικό στοιχείο είναι διάχυτο παντού, γεγονός που μαρτυρούν τα πολυάριθμα μνημεία, τα οποία είναι διάσπαρτα κατά μήκος ολόκληρης της Τυνησίας!

Χαρακτηριστικά παραδείγματα η πεδιάδα Μεντζέρντα στα Σαέλ, οι κοιλάδες Φεριάνα, Φουσάνα και Κασερίν, οι οποίες παρόλο που σήμερα είναι ερημικές, πιστοποιούν μέσω των ερειπίων που βρίσκονται σε αυτές την ύπαρξη μεγάλων ελληνικών διωρύγων, μύλων, δεξαμενών, πιεστηρίων και αρδευτικών έργων, που είχαν καταστήσει το έδαφος καλλιεργήσιμο.

Σημαντική είναι και η πεδιάδα της Ντάκλα, όπου κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους, χτίστηκαν οικοδομήματα πάνω σε ελληνικούς οικισμούς αλλά και η Μπούλλα Ρέτζια, στην οποία έχουν ανακαλυφθεί θέρμες με ψηφιδωτά, αψίδες, κλπ.

Στην Τυνησία υπάρχει ακόμα το αρχαίο θέατρο κατά μίμηση του ελληνικού και σώζονται η ορχήστρα, το προσκήνιο και σειρές καθισμάτων αριθμημένες με ελληνικά γράμματα!

Μεγάλος αριθμός ναών αφιερωμένων στο Ελληνικό πάνθεον ξεπροβάλλει σε πολλές γωνιές της εν λόγω χώρας. Μεταξύ άλλων και ναός προς τιμήν του Απόλλωνα και του Δία. Πολλές είναι ακόμη οι αρχαιότητες στην πόλη Σμπίτλα στην νότια Τυνησία, μεταξύ αυτών αψίδες, τείχη, πύλες, ναοί, κ.α.

Τα χρόνια πέρασαν και οι Καρχηδόνιοι, που «έλυναν κι έδεναν» στην περιοχή ηττήθηκαν από τους Ρωμαίους. Μπορεί η χώρα να πέρασε στα χέρια τους, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι αφανίστηκε ο ελληνικός πληθυσμός της περιοχής. Μέχρι και τους μεταβυζαντινούς χρόνους οι Έλληνες απάρτιζαν ένα σημαντικό τμήμα της εγχώριας κοινότητας.

Παράδειγμα οι μεγάλοι εκκλησιαστικοί πατέρες, Τερτυλιανός, Κυπριανός και Αυγουστίνος, που γεννήθηκαν εκεί.

Το σημείο, όμως, στο οποίο πρέπει να σταθούμε είναι το χωριό Ελ Μετλίν στην βόρεια Τυνησία. Ο λόγος;

Οι κάτοικοί του κατάγονται από τη Μυτιλήνη, από όπου έφυγαν μετά την κατάληψη του νησιού από τους Οθωμανούς. Σε όλο το χωριό επικρατεί το γαλανόλευκο χρώμα.

Ισχυρίζονται μάλιστα πως τους αποκαλούν «Γκρεκίγια» (Γραικοί) και όταν αναφέρονται στην πατρίδα τους, κάνουν λόγο για ένα νησί κάπου βόρεια, όπως καταγράφει στο βιβλίο του «Γκρεκίγια, οι Έλληνες της Τυνησίας», ο Δημήτρης Αλεξάνδρου.

Στις αρχές του 20ου αιώνα οι Έλληνες αριθμούσαν περί τις 60.000 ψυχές, ενώ σήμερα έχουν μειωθεί σε μεγάλο βαθμό…

Ας μην ξεχνάμε και το Μουσείο Μπαρντό, το οποίο στεγάζει τα περισσότερα ελληνικά και παλαιοχριστιανικά μωσαϊκά (1000 περίπου) από το σύνολο των μουσείων ανά τον κόσμο! Περιέχει ακόμη εκθέματα από το ελληνικό ναυάγιο του 1980, πολλά από τα οποία μεταφέρθηκαν στην Βόννη της Γερμανίας, με στόχο την καλύτερη αποκατάσταση και συντήρησή τους.

Τα μνημεία, όπως μπορεί κανείς να αντιληφθεί, είναι ακόμα εκεί και δεν θα σταματήσουν ποτέ να τραγουδούν την ιστορία των Ελλήνων σε εκείνα τα μέρη… 

πηγή
Posted: 25 Oct 2018 11:30 PM PDT
Το πρόγραμμα των εορταστικών εκδηλώσεων των εθνικών επετείων της 26ης Οκτωβρίου 1912 και της 28ης Οκτωβρίου 1940, που θα πραγματοποιηθούν και φέτος με ιδιαίτερη λαμπρότητα και επισημότητα, ανάλογη της σημασίας των επετείων αυτών με τη συμμετοχή σπουδαστών, μαθητών και συλλόγων της Μητροπολιτικής Ενότητας Θεσσαλονίκης, ανακοινώνει η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας.

Το πρόγραμμα των εορταστικών εκδηλώσεων θα περιλαμβάνει τα εξής:
α. Γενικό σημαιοστολισμό στη Μητροπολιτική Ενότητα Θεσσαλονίκης από τις 8 το πρωί της 25ης Οκτωβρίου έως και τη δύση του ηλίου της 28ης Οκτωβρίου και φωταγώγηση σε ολόκληρη τη Μητροπολιτική Ενότητα κατά τις βραδινές ώρες στις 25, 26, 27 και 28 Οκτωβρίου, καθώς επίσης και μετάδοση πανηγυρικών προγραμμάτων από τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα ενημέρωσης.
Στην πόλη της Θεσσαλονίκης θα υπάρχει σημαιοστολισμός από το πρωί της 25ης Οκτωβρίου και φωταγώγηση από το βράδυ της ίδιας ημέρας.

ΠΕΜΠΤΗ 25 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2018 

Ομιλίες σε ειδικές συγκεντρώσεις στα σχολεία του Δήμου Θεσσαλονίκης. 
Ώρα 11.00΄: «Λιτάνευση των ιερών Εικόνων μετά των ιερών Λειψάνων του Αγίου Ενδόξου Μεγαλομάρτυρος και Πολιούχου Θεσσαλονίκης ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΤΟΥ ΜΥΡΟΒΛΗΤΟΥ», με τη συμμετοχή των Αρχών, σύμφωνα με το πρόγραμμα της Ιεράς Μητρόπολης Θεσσαλονίκης. Στη Λιτάνευση των ιερών Εικόνων θα συμμετάσχει και το Πρότυπο Πειραματικό Σχολείο Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 26 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2018 

Ώρα 08.00΄: Επίσημη έπαρση της σημαίας στον Λευκό Πύργο παρουσία του Προέδρου του Περιφερειακού Συμβουλίου Κεντρικής Μακεδονίας και των μελών του.
Ώρα 11.00΄: Επίσημη Δοξολογία για την εορτή του Πολιούχου της Θεσσαλονίκης Αγίου Δημητρίου και τις ιστορικές Επετείους της απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης και της 28ης Οκτωβρίου, χοροστατούντος του Παναγιωτάτου Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ.κ. Ανθίμου.
Ώρα 18.30΄: Επίσημος Εορτασμός της ημέρας του Πολιούχου της Θεσσαλονίκης Αγίου Δημητρίου στην Αίθουσα Τελετών του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
1. Απολυτίκιο Αγίου Δημητρίου από τη χορωδία «Γιάννης Μάντακας» Α.Π.Θ.
(Διεύθυνση Χορωδίας: Εριφύλη Δαμιανού)
2. Προσφώνηση του Πρύτανη Α.Π.Θ. καθηγητή κ. Περικλή Α. Μήτκα
3. Ομιλία από τον Αντιπρύτανη Οικονομικών, καθηγητή κ. Νικόλαο Βαρσακέλη, με τίτλο «Από τη χρεοκοπία στο έπος (1893-1912, 1932-1940)»
4. Μουσικό μέρος από την Ορχήστρα του Α.Π.Θ.
(Διεύθυνση Ορχήστρας: Δημήτριος Δημόπουλος) 

ΣΑΒΒΑΤΟ 27 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2018 

Ώρα 10.00΄: Κατάθεση στεφάνων από τη μαθητιώσα νεολαία στο Ηρώο του Γ΄ Σώματος Στρατού.
Ώρα 11.00΄: Παρέλαση της μαθητιώσας νεολαίας παρουσία μελών της Κυβέρνησης και λοιπών Αρχών.
Ώρα 12.30΄: Στέψη των μνημείων, των προτομών και των ανδριάντων των ηρώων από τη μαθητιώσα νεολαία.
Ώρα 12:30΄ : Έναρξη στεφανιοδρομίας από το Μουσείο Βαλκανικών Πολέμων του Δ.Δ. Γέφυρας με τελική άφιξη των δρομέων στο Ηρώο του Γ΄ Σώματος Στρατού στη Θεσσαλονίκη.
Ώρα 14:00΄: Άφιξη των δρομέων στο Ηρώο του Γ΄ Σώματος Στρατού στη Θεσσαλονίκη – Κατάθεση στεφάνου στο Ηρώο από εκπρόσωπο του Δήμου Χαλκηδόνος. 

– Ομιλίες στα σχολεία (εκτός Δήμου Θεσσαλονίκης), τις δημόσιες υπηρεσίες, τα Ν.Π.Δ.Δ. και τους λοιπούς φορείς, με μέριμνα των οικείων Αρχών. 

ΚΥΡΙΑΚΗ 28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2018 

Ώρα 10.30΄: Κατάθεση στεφάνου από την Α.Ε. τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, κύριο Προκόπιο Παυλόπουλο, στο Ηρώο του Γ΄ Σώματος Στρατού.
Κατά τη στιγμή της κατάθεσης θα τηρηθεί ενός λεπτού σιγή στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Η έναρξη της σιγής σημαίνεται με βολή από το Πυροβολείο των «Χιλίων Δέντρων», το ίδιο και η λήξη που συμπίπτει με την ανάκρουση του Εθνικού Ύμνου.
Στην τελετή κατάθεσης θα παρευρεθούν τα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου, η ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων, ο Στρατηγός Διοικητής Γ΄ Σώματος Στρατού, οι Γενικοί Γραμματείς, ο Περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας, η Αντιπεριφερειάρχης Μητροπολιτικής Ενότητας Θεσσαλονίκης και ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης, ενώ οι λοιπές Πολιτικές και Προξενικές Αρχές κατά την κρίση τους.
Ώρα 11.00΄: Άφιξη της Α.Ε. του Προέδρου της Δημοκρατίας στο χώρο της εξέδρας της παρέλασης (Λεωφόρος Μεγάλου Αλεξάνδρου).
Έναρξη της παρέλασης. 

πηγή
Posted: 25 Oct 2018 10:30 PM PDT
Ο Άγιος Δημήτριος γεννήθηκε περί το 280 - 284 μ.Χ. και μαρτύρησε επί των αυτοκρατόρων Διοκλητιανού και Μαξιμιανού το 303 μ.Χ. ή το 305 μ.Χ. ή (το πιο πιθανό) το 306 μ.Χ.
Ο Δημήτριος ήταν γόνος αριστοκρατικής οικογένειας στη Θεσσαλονίκη. Σύντομα ανελίχθηκε στις βαθμίδες του Ρωμαϊκού στρατού με αποτέλεσμα σε ηλικία 22 ετών να φέρει το βαθμό του χιλιάρχου. Ως αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού κάτω από τη διοίκηση του Τετράρχη (και έπειτα αυτοκράτορα) Γαλερίου Μαξιμιανού, όταν αυτοκράτορας ήταν ο Διοκλητιανός, έγινε χριστιανός και φυλακίστηκε στην Θεσσαλονίκη το 303 μ.Χ., διότι αγνόησε το διάταγμα του αυτοκράτορα Διοκλητιανού «περί αρνήσεως του χριστιανισμού». Μάλιστα λίγο νωρίτερα είχε ιδρύσει κύκλο νέων προς μελέτη της Αγίας Γραφής.
Στη φυλακή ήταν και ένας νεαρός χριστιανός ο Νέστορας (βλέπε 27 Οκτωβρίου), ο οποίος θα αντιμετώπιζε σε μονομαχία τον φοβερό μονομάχο της εποχής Λυαίο. Ο νεαρός χριστιανός πριν τη μονομαχία επισκέφθηκε τον Δημήτριο και ζήτησε τη βοήθειά του. Ο Άγιος Δημήτριος του έδωσε την ευχή του και το αποτέλεσμα ήταν ο Νέστορας να νικήσει το Λυαίο και να προκαλέσει την οργή του αυτοκράτορα. Διατάχθηκε τότε να θανατωθούν και οι δύο, Νέστορας και Δημήτριος.

Οι συγγραφείς εγκωμίων του Αγίου Δημητρίου, Ευστάθιος Θεσσαλονίκης, Γρηγόριος ο Παλαμάς και Δημήτριος Χρυσολωράς, αναφέρουν ότι το σώμα του Αγίου ετάφη στον τόπο του μαρτυρίου, ο δε τάφος μετεβλήθη σε βαθύ φρέαρ που ανέβλυζε μύρο, εξ ου και η προσωνυμία του Μυροβλήτου.

Στις βυζαντινές εικόνες αλλά και στη σύγχρονη αγιογραφία ο Άγιος Δημήτριος παρουσιάζεται αρκετές φορές ως καβαλάρης με κόκκινο άλογο (σε αντιδιαστολή του λευκού αλόγου του Αγίου Γεωργίου) να πατά τον άπιστο Λυαίο.

Σήμερα ο Άγιος Δημήτριος τιμάται ως πολιούχος Άγιος της Θεσσαλονίκης.

Ένα από τα πολλά θαύματα του Αγίου είναι και το εξής. Το 1823 μ.Χ. οι Τούρκοι που ήταν αμπαρωμένοι στην Ακρόπολη της Αθήνας ετοίμαζαν τα πυρομαχικά τους για να χτυπήσουν με τα κανόνια τους, τους Έλληνες που βρισκόντουσαν στον ναό του Αγίου Δημητρίου, μα ο Άγιος Δημήτριος έκανε το θαύμα του για να σωθούν οι Χριστιανοί και η πυρίτιδα έσκασε στα χέρια των Τούρκων καταστρέφοντας και τμήμα του μνημείου του Παρθενώνα. Για να θυμούνται αυτό το θαύμα, ο ναός λέγεται από τότε Άγιος Δημήτριος Λουμπαρδιάρης, από την λουμπάρδα δηλαδή το κανόνι των Τούρκων που καταστράφηκε.

Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα) 
Ἦχος γ’.
Μέγαν εὕρατο ἐv τοῖς κιvδύvοις, σὲ ὑπέρμαχοv, ἡ οἰκουμένη, Ἀθλοφόρε τὰ ἔθνη τροπούμενον. Ὡς οὖν Λυαίου καθεῖλες τὴν ἔπαρσιν, ἐν τῷ σταδίῳ θαῤῥύvας τὸν Νέστορα, οὕτως Ἅγιε, Μεγαλομάρτυς Δημήτριε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος. 

πηγή
Posted: 25 Oct 2018 12:30 PM PDT
Τοὺς τελευταίους μῆνες γινόμαστε μάρτυρες μιᾶς πολὺ ἐπικίνδυνης καὶ κατὰ τὰ φαινόμενα ἀδικαιολόγητης κρίσης ποὺ ξέσπασε στοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἀφορμὴ ἡ ἐπικείμενη ἐκχώρηση αὐτοκεφαλίας στὴν Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας ἢ μᾶλλον ἡ δημιουργία αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας στὴν Οὐκρανία.

Φαίνεται πὼς οἱ διορθόδοξες σχέσεις ἀποτελοῦν μείζων πρόβλημα στὶς μέρες μας καὶ ἐνῶ ἐπιδιώκεται ἡ ἑνότητα μὲ τοὺς ἑτεροδόξους, οἱ Ὀρθοδόξοι ὁμολογοῦν μὲν τὴν μεταξύ τους ἀγάπη, ἀλλὰ τὴν ἀποδομοῦν στὴ ζωή τους• διακηρύσσουν τὸν σύνδεσμο τῆς μεταξύ τους κοινωνίας, ἀλλὰ ἐπιβεβαιώνουν τὸ ἀντίθετο.

Καὶ ὁ πιστὸς λαὸς ἀντικρύζει τὶς κορυφές του νὰ διαπληκτίζονται μὲ νομικίστικες ἐπιχειρηματολογίες καὶ ἀντὶ νὰ ἑνώνουν τοὺς πιστοὺς νὰ δημιουργοῦν στρατόπεδα ὀπαδῶν καὶ ὁμάδες ἀντιμαχoμένων ὑποστηρικτῶν. Τί κρῖμα! Σὲ ὅλη αὐτὴ τὴ διαμάχη ὑπάρχει μία πρόφαση καὶ μία αἰτία. Πρόφαση εἶναι ἡ ἀνάγκη γιὰ αὐτοκεφαλία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας. Καὶ αἰτία τὸ δικαίωμα τῆς ἐκχώρησής της. Σὲ ποιὸν ἀνήκει, ποιὸς τὸ ἔχει.

Οἱ λέξεις ποὺ ἀκοῦμε νὰ ἐπικαλοῦνται οἱ ἐμπλεκόμενες Ἐκκλησίες εἶναι ἱστορικὰ προνόμια, δικαιώματα καὶ κανόνες. Δυστυχῶς, αὐτὸ ποὺ δὲν ἀκοῦμε εἶναι τὸ Εὐαγγέλιο. Τὸ πρῶτο ἐρώτημα εἶναι• εἶναι ἆραγε τόσο ἀναγκαία πνευματικὰ ἡ αὐτοκεφαλία;

Καὶ ἂν ναί, δὲν θὰ μποροῦσε νὰ περιμένει λίγο ἀκόμη; Ὑπάρχει καὶ ἕνα δεύτερο• εἶναι τόσο σημαντικὰ τὰ δικαιώματά μας ποὺ πρέπει νὰ τὰ ὑπερασπιζόμαστε ἀγνοῶντας ἢ καὶ πολεμῶντας τοὺς ἀδελφούς μας ἢ καὶ διακόπτοντας τὴν χιλιόχρονη κοινωνία μας μαζί τους; Καὶ τρίτον• ἡ ἐπίκληση τῶν ἱστορικῶν δικαιωμάτων καὶ τῶν κανόνων εἶναι πιὸ σημαντικὴ ἀπὸ αὐτὴν τοῦ εὐαγγελικοῦ λόγου;

Ἡ Κωνσταντινούπολη πλέον ἀποκαλεῖ τοὺς ὡς τώρα ἀδελφοὺς τῆς Ρωσίας «φίλους», αὐτοὶ δὲ ἀρνοῦνται νὰ ὁμολογήσουν τὴν οἰκουμενικότητα τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.  Ἔτσι γκρεμίζονται τὰ πιὸ βασικὰ θεμέλια τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας• ἡ ἀδελφοσύνη, ἐκφραστὴς τῆς ὁποίας εἶναι ἡ πανορθόδοξη κοινωνία, καὶ ἡ οἰκουμενικότητα, ἐγγυητὴς τῆς ὁποίας εἶναι, κατὰ τοὺς κανόνες καὶ τὴν ἱστορικὴ παράδοση, ἡ Κωνσταντινούπολη. 

Α. Στὴν πραγματικότητα, ἡ αὐτοκεφαλία τῆς Οὐκρανίας δὲν ἀποτελεῖ τόσο ἐπείγουσα ἀνάγκη ὅσο δικαίωμα καὶ πείσμονα πολιτικὴ ἀπαίτηση. Ἀντίθετα, ἡ ἑνότητα τῶν Ἐκκλησιῶν ἀποτελεῖ ἀδήριτη ἀνάγκη καὶ ἀδιαπραγμάτευτη εὐαγγελικὴ ἐπιταγή. Τί ἔχει ἆραγε μεγαλύτερη σημασία, τὸ αὐτοκέφαλο μιᾶς τοπικῆς ἐκκλησίας ἢ ἡ ἑνότητα ὅλων «εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν»;

Αὐτοὶ δὲ ποὺ ζητοῦν τὴν αὐτοκεφαλία ποιοί εἶναι; Εἶναι δυνατὸν ἕνας ἀμφιβόλου πνευματικοῦ ὑποβάθρου κοσμικὸς Πρόεδρος καὶ ἕνας προβληματικῆς ἐκκλησιολογικῆς εὐαισθησίας, μέχρι τώρα ἀπορριπτέος ὡς σχισματικός, αὐτοανακηρυχθεὶς «Πατριάρχης», νὰ εἶναι τὰ κατάλληλα πρόσωπα προκειμένου νὰ ἐκφράσουν τὴν ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ ἀνάγκη, τὴ βούληση τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν ἀναστεναγμὸ τῆς Ἐκκλησίας στὴν Οὐκρανία;

Καὶ ἂν δὲν θέλουμε νὰ ἀκούσουμε τὴ φωνὴ αὐτῶν ποὺ ἀντιστέκονται στὴν αὐτοκεφαλία, πῶς μποροῦμε νὰ στηρίζουμε τὶς ἐλπίδες μας γιὰ ἑνότητα σὲ αὐτοὺς ποὺ ἤδη ἔχουν προκαλέσει μακροχρόνιο σχίσμα καὶ γιὰ χρόνια φιλοξενοῦν ὅλους τοὺς ἀδέσποτους καθηρημένους παλαιοημερολογίτες τοῦ ἑλλαδικοῦ χώρου καὶ ὄχι μόνον;

Ἂν ὁ Φιλάρετος εἶχε ἐκλεγεῖ Πατριάρχης Μόσχας τὸ 1990, ποὺ τόσο τὸ ἐπιδίωξε, ἀλλὰ δὲν τοῦ βγῆκε, θὰ ζητοῦσε σήμερα νὰ γίνει Μητροπολίτης τῆς αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας; Καὶ ἂν ναί, ἀπὸ ποιόν; Ἀπὸ τὴ Σύνοδο τῆς Μόσχας, τῆς ὁποίας ὁ ἴδιος θὰ προήδρευε ἢ ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη ποὺ σήμερα ψευτοσέβεται καὶ στὴν ὁποία δῆθεν ὑποκλίνεται;

Β. Στὴ χριστιανικὴ λογικὴ δὲν ἔχει δίκιο αὐτὸς ποὺ βλέπει μόνο τὰ δικά του δικαιώματα. Δίκιο ἔχει αὐτὸς ποὺ τὰ προστατεύει μὲν διατηρῶντας ὅμως καὶ τὴν ἰσορροπία τῆς ἀγάπης, τῆς εἰρήνης, τῆς ὑπομονῆς, τῆς συγχώρησης, τῆς συμφιλίωσης, διότι μόνον ἔτσι προστατεύονται τὰ «δικαιώματα» τοῦ Θεοῦ. Ἐξ ἄλλου ἡ σωτηρία μας βασίζεται στὴ μεγαλύτερη ἀδικία: «κατάρα λέλυται καταδίκης δικαίας ἀδίκῳ δίκῃ τοῦ δικαίου κατακριθέντος». Εὐτυχῶς ποὺ ὁ Κύριος δὲν ἐπικαλέσθηκε τὸ δίκαιο καὶ τὰ δικαιώματά Του!

Στὴν παροῦσα φάση, ἡ ἀντιμετώπιση τοῦ προβλήματος τῆς αὐτοκεφαλίας τῆς Οὐκρανίας γίνεται στὴ βάση τῶν δικαιωμάτων αὐτῶν ποὺ τὴν ἐκχωροῦν, δηλαδή τοῦ Φαναρίου καὶ τῆς Μόσχας, τῆς ἱστορικῆς ἢ πολιτικοοικονομικῆς δυνάμεως καὶ ὄχι τοῦ εὐαγγελικοῦ λόγου ἢ ἔστω τῆς ὑφισταμένης ἐκκλησιαστικῆς ἀνάγκης στὴν Οὐκρανία.

Ἐκτὸς τούτου, στὸν ὁρίζοντα διακρίνεται τὸ περίγραμμα ἰσχυρῶν πολιτικῶν σκοπιμοτήτων, ὁδηγιῶν καὶ πιέσεων. Καὶ ἀπὸ τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο ἔχει μείνει μόνο τὸ… ἐξώφυλλο.

Γ. Ἀλήθεια, τί σχέση μπορεῖ νὰ ἔχουν ὅλα αὐτὰ μὲ τὴ λογική τοῦ Ἐσταυρωμένου Θεοῦ, μὲ τὸ ἦθος τῶν Μακαρισμῶν καὶ τῆς ἐπὶ τοῦ Ὄρους Ὁμιλίας, μὲ τὸ λέντιο τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου, μὲ τὶς ὑποθῆκες τοῦ Κυρίου περὶ τῆς διακονίας καὶ τῆς τιμημένης θέσης τοῦ ἐσχάτου, μὲ τὴν Ἀρχιερατικὴ Προσευχὴ τοῦ Κυρίου «ἵνα πάντες ἓν ὦσι», μὲ τὴ διδαχὴ καὶ τὸ πνεῦμα τοῦ θείου Παύλου, μὲ τὰ κηρύγματα ποὺ ἀκοῦμε κάθε Κυριακὴ καὶ τὶς ἐγκυκλίους ποὺ ἐξαπολύονται στὶς μεγάλες γιορτές; Εἶναι δυνατὸν ἡ ἐφαρμογὴ τῶν κανόνων νὰ καταργεῖ τὸ Εὐαγγέλιο;

Ποιός μπορεῖ νὰ καταλάβει πῶς εἶναι δυνατόν χιλιόχρονες ἀδελφὲς ἐκκλησίες τοῦ Χριστοῦ νὰ ἐπιχαίρονται ἀνακαλύπτοντας ἡ μία τὶς ἐκτροπὲς καὶ τὰ λάθη τῆς ἄλλης; Μήπως ἡ ἔνταση ποὺ ζοῦμε τώρα σημαίνει πὼς δὲν ἀγαπηθήκαμε σωστὰ στὸ παρελθόν;

Πῶς δικαιολογεῖται τὰ στόματα τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἡγετῶν μας στεντορίᾳ τῇ φωνῇ νὰ ὑποστηρίζουν τὸν διαχριστιανικὸ καὶ διαθρησκειακὸ διάλογο καὶ νὰ ἀρνοῦνται τὴν μεταξύ τους ἐπικοινωνία;

Γιατί ἀδυνατοῦν νὰ παραδεχθοῦν οἱ μὲν ὅτι μπορεῖ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ νὰ φωτίζει λίγο διαφορετικὰ καὶ τὴν ἄλλη πλευρά; Εἶναι δυνατὸν ὅλος ὁ φωτισμὸς νὰ εἶναι μαζί μας καὶ καμία ἀκτῖνα νὰ μὴν φωτίζει καὶ τοὺς ἄλλους μέχρι τώρα ἀδελφούς μας;

Ποιά σὲ τελικὴ ἀνάλυση ἡ σημασία τῆς λέξης κοινωνία, ἂν δὲν συμπεριλαμβάνει καὶ τὴν ἀμοιβαία κατανόηση;

Ἢ πῶς συμβαίνει νὰ μὴν ὑπολογίζουν τὶς ὀλέθριες συνέπειες ἑνὸς ἐπαπειλούμενου σχίσματος; Τί φταῖνε ἆραγε οἱ ἁπλοὶ πιστοὶ καὶ ἀποκλείονται ἀπὸ τὴ χάρι τῶν προσκυνημάτων τῶν ἄλλων; 

Γιατί οἱ Ρῶσοι πιστοὶ νὰ στερηθοῦν τὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ τὴν Πάτμο καὶ οἱ Ἑλληνόφωνες τὸν Ἅγιο Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ, τὰ Σπήλαια τοῦ Κιέβου, τὸ Βάλαμο καὶ τὴ χάρι τῶν Ρώσων νεομαρτύρων; 

Δὲν εἶναι ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ παγκόσμια γιὰ νὰ τὴν μοιράζονται ὅλοι; Ὅταν μᾶς ἑνώνει ἡ κοινὴ πίστη καὶ τὸ δόγμα, πῶς νὰ δικαιολογηθεῖ ἡ διαίρεση στὴ βάση μιᾶς διοικητικῆς ἀσυμφωνίας;

Τελικά, τὸ εὐαγγέλιο τῆς ἀγάπης, τῆς συγχώρησης, τῆς ἑνότητος γιὰ ποιούς γράφηκε καὶ γιατί; Ἐμᾶς ἆραγε καὶ τὶς προκλήσεις τῆς ἐποχῆς μας δὲν μᾶς ἀφορᾶ;

Δ. Ἐπιπλέον, ἡ Ὀρθόδοξη ὁμολογία μας στὴ Διασπορὰ ἢ στὶς χῶρες τῆς ἱεραποστολῆς ποιά θὰ εἶναι; Ποιόν Χριστὸ θὰ κηρύξουμε καὶ θὰ ὁμολογήσουμε;

Αὐτὸν ποὺ «εἰς ἑνότητα πάντας ἐκάλεσε», ἀλλὰ καταργοῦμε τὸν λόγο Του μὲ τὴ ζωή μας, ἢ Αὐτὸν ποὺ δὲν κατάφερε νὰ ἑνώσει δυὸ χιλιάδες τώρα χρόνια οὔτε τοὺς πιστούς Του;

Ἡ ἱκανοποίηση τοῦ κατορθώματος τῆς αὐτοκεφαλίας εἶναι σύντομη καὶ τῶν ὀλίγων. Ὁ σκανδαλισμὸς τῶν πιστῶν καὶ τοῦ κόσμου εἶναι ἀπροσμέτρητος καὶ γενικευμένος. Ἡ ἁμαρτία τοῦ σχίσματος ἀθεράπευτη καὶ ἀσυγχώρητη.

Ε. Ἀλλὰ καὶ ἡ Μόσχα εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιτιμᾶ τοὺς κληρικοὺς καὶ πιστούς της ποὺ κοινωνοῦν στὸ Ἅγιον Ὄρος ἢ στὴν Πάτμο ἢ ἐνδεχομένως ἀργότερα στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ στὴν Ἑλλάδα;

Εἶναι δυνατὸν ἡ θεία κοινωνία νὰ γίνεται μοχλὸς πολιτικῆς πίεσης καὶ ἐκβιασμοῦ; Δηλαδὴ χίλια χρόνια μυστηρίου αὐτὸ καταλάβαμε;

Θὰ μπορούσαμε νὰ κατανοήσουμε τὴν προσωρινὴ διακοπὴ τοῦ μνημοσύνου στὸ ἐπίπεδο τῶν Πατριαρχῶν, ἐνδεχομένως ὡς ἔνδειξη ἔντονης διαμαρτυρίας, ἀλλὰ ὄχι καὶ τὴ διακοπὴ τῆς κοινωνίας τῶν πιστῶν. Δὲν μπορεῖ ἡ ἴδια ἡ Ἐκκλησία, ἀντὶ νὰ ὁδηγεῖ τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ στὰ ἁγιάσματα, νὰ τὸν ἀποξενώνει ἀπὸ τὴ χάρι. Ἀντὶ νὰ ἀποδυναμωθεῖ ἡ πίστη τοῦ λαοῦ, δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἐνισχυθεῖ μήπως καὶ συνετίσει τοὺς ἡγέτες του;

Ἐλπίζουμε ὁ Πατριάρχης μας νὰ ἀνοίξει τόσο τὴν οἰκουμενική του ἀγκαλιά, ὥστε νὰ χωρέσει καὶ τοὺς Ρώσους. Ἀλλὰ καὶ δὲν θὰ μπορέσουν νὰ ἑνωθοῦν ἐκκλησιαστικὰ μεταξύ τους οἱ Οὐκρανοί, ἂν δὲν μάθουν μέσα στὴν Ἐκκλησία νὰ συγχωρήσουνε τοὺς Ρώσους καὶ νὰ ἑνωθοῦν μαζί τους. Ἡ Ἐκκλησία τότε εἶναι Ἐκκλησία ὅταν καταργεῖ τοὺς ἐχθρούς.

Ὁ λόγος τοῦ προσφάτως ἀνακηρυχθέντος ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἁγίου, τοῦ Ὁσίου Ἀμφιλοχίου τοῦ νέου τοῦ ἐν Πάτμῳ, εἶναι τόσο ἐπίκαιρος ὅσο ποτέ: «Θέλετε νὰ ἐκδικηθεῖτε αὐτοὺς ποὺ σᾶς πειράζουν; ἡ καλύτερη ἐκδίκηση εἶναι ἡ ἀγάπη. Μεταποιεῖ καὶ τὰ θηρία ἀκόμη ἡ ἀγάπη».

Περιμένουμε ὅμως νὰ καταλαβαίνουν καὶ οἱ ἅγιοι πατέρες μας στὴ Ρωσία, ποὺ ἐπικαλεῖται ὁ λαὸς τὶς εὐχές τους στὸ τέλος κάθε ἀκολουθίας, ὅτι ἂν ἐνεργήσουν ταπεινὰ καὶ ὄχι κατακτητικὰ θὰ ἑνώσουν τὴν Ἐκκλησία καὶ μαζὶ μὲ τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ θὰ κερδίσουν καὶ τὶς καρδιὲς ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων.

Δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ γίνουν κοσμικὰ ἡ «Τρίτη Ρώμη», ἀλλὰ πνευματικὰ ἡ «Πρώτη καὶ Ἁγία Μόσχα». Νὰ γίνουν πρῶτοι στὶς καρδιές μας. Μαζί μὲ τὸ ἄρωμα τῆς ἐμπειρίας τοῦ πρόσφατου σκληροῦ διωγμοῦ τους καὶ τὴ χάρι τοῦ νέφους τῶν νεομαρτύρων τους, περιμένουμε νὰ προσφέρουν στὴν Ἐκκλησία μας καὶ τὴν εὐώδη μαρτυρία τῆς ἑνότητος.

Ὅσο κακὸ εἶναι ἡ ὑπερηφάνεια τοῦ μικροῦ καὶ τοῦ ἀδύνατου, τόσο μεγάλο εἶναι ἡ ταπεινὴ σοφία τοῦ ἰσχυροῦ καὶ τοῦ μεγάλου.

Αὐτὸ ἔχουμε ἀνάγκη ὅλοι μας, διότι σὲ τελικὴ ἀνάλυση, δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει ποιὸς ἔχει τὴ δύναμη ἢ τὸ δίκιο μὲ τὸ μέρος του, ἀλλὰ ποιὸς ἐνεργεῖ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι καὶ μεταφέρει τὴ χάρι Του.

Ἡ θεόπνευστη προτροπὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου «Εἰ δὲ ἀλλήλους δάκνετε καὶ κατεσθίετε, βλέπετε μὴ ὑπ᾿ ἀλλήλων ἀναλωθῆτε» (Γαλ. ε΄ 15) ἴσως δείχνει τὸν δρόμο ὅλων μας.

Στὶς ἐκκλησιαστικὲς συγκρούσεις μεταξὺ ἀδελφῶν δὲν ὑπάρχουν κερδισμένοι. Ὅλοι εἶναι ἡττημένοι.

Ἀντίθετα, ὅταν συμφιλιωνόμαστε, δὲν ὑπάρχουνε χαμένοι. Ὅλοι εἶναι εὐλογημένοι.

Ἐδῶ τὰ βρῆκε ἡ Βόρεια Κορέα μὲ τὴ Νότια καὶ δὲν μποροῦμε νὰ τὰ βροῦμε ἐμεῖς ποὺ καθημερινὰ προσευχόμαστε μὲ τὸ «Πάτερ ἡμῶν» στὴν καρδιὰ καὶ τὰ χείλη μας;

Διάπυρη προσευχή μας εἶναι νὰ δώσει ὁ Κύριος «σὺν τῷ πειρασμῷ καὶ τὴν ἔκβασιν» καὶ νὰ μᾶς «ἐξαγάγῃ» σύντομα εἰς μετάνοιαν καὶ «εἰς ἀναψυχήν». Ἀμήν.

πηγή
Posted: 25 Oct 2018 11:30 AM PDT
Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου 

Στο χρηστικό λεξικό της νεοελληνικής γλώσσας της Ακαδημίας Αθηνών γράφεται πως υποτέλεια είναι η πολιτική ή οικονομική εξάρτηση από κάποιον ισχυρότερο. Ήδη την υφιστάμεθα οικονομικά. Ακόμη πιο επώδυνα θα την βιώσουμε εθνικά, αν υλοποιηθεί η συμφωνία των Πρεσπών. Το επώδυνο αφορά στη μεγάλη πλειονοψηφία των Ελλήνων. Αντίθετα ο κ. Τσίπρας, δηλώνει υπερήφανος και πανηγυρίζει…

Η συμφωνία εγκρίθηκε στη γειτονική χώρα, όπως εγκρίθηκε… Για να συγκεντρωθεί ο απαιτούμενος αριθμός των 80 βουλευτών χρειάστηκαν πολλές πιέσεις στους εκ της αντιπολίτευσης πιεστούς και, κατά τις καταγγελίες, εξαγορά συνειδήσεων. Το θέμα σε λίγο καιρό θα περάσει στην Ελλάδα… Θα συμβεί αυτό μάλλον προ των εκλογών. Για να είναι βέβαιοι ο κ. Τσίπρας και οι ΗΠΑ ότι θα περάσει…Από την κυβέρνηση ήδη επισημάνθηκαν οι ενδοτικοί, που θα κυρώσουν τη συμφωνία. Με αυτούς θα συγκεντρώσει τον απαιτούμενο για την έγκριση αριθμό των 151 βουλευτών, χωρίς να υπάρχει η ανάγκη της ψήφου του κ. Καμμένου και των λίγων βουλευτών του, που θα τον ακολουθήσουν.

Ορισμένοι από τους ενδοτικούς έχουν ήδη λάβει ανταλλάγματα και θα λάβουν και άλλα. Πιθανότατα, χωρίς αιδώ, θα εκτεθούν ως υποψήφιοι του ΣΥΡΙΖΑ, μήπως και διασωθούν πολιτικά. Και ας ήσαν συντηρητικοί, φιλελεύθεροι, «μακεδονομάχοι», «πατριώτες» και επικριτές του κυβερνώντος Κόμματος για χρόνια… Τρέφουν αυταπάτες ότι θα επιβιώσουν. Θα χρησιμοποιηθούν και μετά θα περάσουν στο περιθώριο.

Η κυβέρνηση ελπίζει ότι η εξασφάλιση των 151 «πρόθυμων» βουλευτών, θα την απαλλάξει από τις πιέσεις που ασκήθηκαν στα Σκόπια. Πώς αλλάζουν οι καιροί…Από τις μολότοφ κατά της πρεσβείας των ΗΠΑ και τον φανατικό αντιαμερικανισμό στις μετά χαράς εξυπηρετήσεις των σχεδίων τους… Λίγος δρόμος χωρίζει την επαναστατικότητα από την εξάρτηση….Αυτός της εξουσίας.

Σε λίγες ημέρες είναι η εθνική επέτειος του ΟΧΙ. Για την ημέρα εκείνη γράφει ο Γ. Σεφέρης πως ενώ ο λαός ήταν μαζί με τον Μεταξά στην απάντηση που έδωσε στον Grazzi, και ξύπνησε σύσσωμος, μονομιάς, φρέσκος, ολοζώντανος, από τη νάρκη της αδιαφορίας, αυτός κράτησε για πιλότους του «τα ίδια ανθρωπάκια που του μαγείρευαν, μέσα στους πρωτοφανείς κλυδωνισμούς της Ευρώπης μιαν Ελλάδα σαν είδος μετέωρο, εκτός τόπου και χρόνου».

Ο τότε διπλωμάτης Σεφέρης σημειώνει πως αν στο υπουργικό συμβούλιο της αυγής της 28ης Οκτωβρίου ο Μεταξάς έλεγε στους συνεργάτες του ότι όταν ο πρεσβευτής της Ιταλίας του επέδωσε το τελεσίγραφο αυτός σκέφθηκε τα συντριπτικά μέσα της Ιταλίας και της Γερμανίας και απεφάσισε να αποφύγει τις άνευ προηγουμένου καταστροφές που θα επέφερε ο εναντίον τους πόλεμος, να παραμερίσει κάθε εγωισμό και να ενδώσει, τότε όλοι αυτοί οι κύριοι θα του φιλούσαν το χέρι και θα τον συνέχαιραν για το πατριωτικό του σθένος…

Ελπίζεται ότι ο κ. Τσίπρας, έστω την υστάτη στιγμή, δεν θα θελήσει να μείνει στην Ιστορία ότι ενέδωσε στο Μακεδονικό παρά το λαϊκό αίσθημα και ότι προκάλεσε στους Έλληνες μιαν ακόμη εθνική ταπείνωση.-  

ΑΚΤΙΝΕΣ 
ΑΒΕΡΩΦ



Αναρτήθηκε από στις

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε: Σχόλια ανάρτησης (Atom)