Τρίτη 24 Απριλίου 2018

ΘΑΝΟΣ ΕΥΗ koukfamily

ΘΑΝΟΣ ΕΥΗ koukfamily


Posted: 24 Apr 2018 09:30 AM PDT
Η κατοχή της Ελλάδας από τους ναζί προκάλεσε μεταξύ άλλων ανυπολόγιστες ζημιές στην πολιτιστική κληρονομιά της χώρας. Χιλιάδες αρχαία έργα τέχνης λεηλατήθηκαν, καταστράφηκαν ή εξήχθησαν στο εξωτερικό. Οι προσπάθειες για την επιστροφή τους συνεχίζονται μέχρι σήμερα.

Στις 12 Οκτωβρίου του 1944, τα τελευταία γερμανικά στρατεύματα κατοχής αποχωρούσαν από την Ελλάδα και χιλιάδες πολίτες πλημμύριζαν τους δρόμους πανηγυρίζοντας. Παράλληλα με την προσπάθεια να χτιστεί ξανά μια ισοπεδωμένη χώρα, ξεκινούσε και μια άλλη προσπάθεια. Κάτω από τα ποτισμένα με αίμα πλέον χώματα, κάποιοι αρχαιολόγοι προσπαθούσαν να ξεθάψουν αυτά που είχε επιχειρηθεί να διασωθούν από την πρώτη κιόλας μέρα κήρυξης του πολέμου. Μνημεία και αρχαιότητες που έκρυβαν με αγωνία προκειμένου να τα διασώσουν από τους κατακτητές.

Η εκπεφρασμένη αδυναμία του Αδόλφου Χίτλερ στην ελληνική αρχαιότητα, οι καταστροφές κατά τη διάρκεια βομβαρδισμών, η λεηλασία από υψηλόβαθμους στρατιωτικούς των ναζί, το πλιάτσικο των απλών στρατιωτών και οι παράνομες ανασκαφές με σκοπό την εξαγωγή αρχαιοτήτων στο εξωτερικό συντέλεσαν στο να προκληθούν τεράστιες καταστροφές στην πολιτιστική κληρονομιά.

«Όλα γίνονται σύμφωνα με τα διεθνή νόμιμα. Ο Γερμανικός στρατός είναι φορέας εξουσίας και δεν μπορεί να δίνει λογαριασμό στην ελληνική αρχαιολογική υπηρεσία» ήταν μια από τις συνήθεις απαντήσεις που δινόταν από τα γερμανικά στρατεύματα στις διαμαρτυρίες των ελληνικών υπηρεσιών που εντόπιζαν λεηλασίες αρχαιοτήτων. Στην αρπαγή των αρχαιοτήτων από την Ελλάδα συνεισέφεραν καθοριστικά η «Στρατιωτική Υπηρεσία για την Προστασία της Τέχνης» αλλά και η περίφημη «Επιτροπή Ρόζεμπεργκ» που δημιουργήθηκε από τον θεωρητικό του ναζισμού, Άλφρεντ Ρόζεμπεργκ.
Η αρπαγή της Ηρακλειώτισσας

Χαρακτηριστική ιστορία αρπαγής είναι αυτή της Ηρακλειώτισσας, ενός ρωμαϊκού αγάλματος που αναπαριστά μια αριστοκράτισσα της Θεσσαλονίκης.

Τον Μάρτιο του 1944, ενώ γίνονται έργα για κατασκευή ορυγμάτων στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, αποκαλύπτεται τυχαία το άγαλμα της Ηρακλειώτισσας. Ένα ρωμαϊκό γλυπτό εξαιρετικής τέχνης, ύψους 2,11 μέτρων. Μερικές ημέρες αργότερα οι ναζιστικές δυνάμεις κατοχής διοργανώνουν εκδήλωση και παραδίδουν το άγαλμα στις ελληνικές αρχές. Οι φωτογραφίες δημοσιεύονται στον Τύπο και η ναζιστική προπαγάνδα φροντίζει να διαδώσει πως αναδεικνύει την πολιτιστική κληρονομιά της χώρας. Ο Χίτλερ όμως με κατεπείγον έγγραφο διατάζει την μεταφορά του αγάλματος στο μουσείο της πόλης Λιντς, της γενέτειράς του που στόχευε να μετατρέψει σε πολιτιστική πρωτεύουσα του Τρίτου Ράιχ. Δύο μήνες μετά την παράδοση του αγάλματος στις ελληνικές αρχές, Γερμανοί στρατιώτες το παίρνουν και το μεταφέρουν στη Βιέννη όπου εκτίθεται για δύο μήνες. Στη συνέχεια η αριστοκράτισσα της Θεσσαλονίκης παραδίδεται στον υπεύθυνο του Μουσείου του Λιντς, ενώ διαδοχικά κοσμεί τις κατοικίες του ίδιου του Χίτλερ και του Γκέμπελς στις Αυστριακές Άλπεις.

Μετά το τέλος του πολέμου, το άγαλμα εντοπίζεται σε ένα εγκαταλελειμμένο αλατωρυχείο του Άουζε της Αυστρίας. Μεταφέρεται στο Μόναχο, στην κεντρική μονάδα στην οποία συγκεντρώνονταν τα λεηλατημένα έργα τέχνης από όλη την Ευρώπη προκειμένου να επαναπατριστούν στις χώρες τους. Στις 2 Νοεμβρίου του 1946, η Ηρακλειώτισσα επιστρέφει τελικά στην Θεσσαλονίκη αποτελώντας την πρώτη, σύμφωνα με τα μέχρι τώρα στοιχεία, περίπτωση επαναπατρισμού λεηλατημένου αγάλματος μετά τον πόλεμο.

Η καταστροφή του μουσείου του Ηρακλείου

Κι αν η αριστοκράτισσα της Θεσσαλονίκης επιβίωσε από τον πόλεμο, δεν συνέβη το ίδιο με χιλιάδες άλλα έργα τέχνης. Στην Κρήτη, όπως έχει αναδείξει σε έρευνά του ο αρχαιολόγος Γιώργος Τζωράκης οι καταστροφές ήταν ανυπολόγιστες. Ήδη από το 1939, όταν ήταν πλέον σαφές πως ο πόλεμος θα ερχόταν και στην Ελλάδα, η Εφορεία Αρχαιοτήτων με επικεφαλής τον Νικόλαο Πλάτωνα και τον Βασίλειο Θεοφανείδη ξεκίνησε μια εργώδη προσπάθεια να κρύψει την πολιτιστική κληρονομιά του νησιού σε καταφύγια, ορύγματα και θησαυροφυλάκια.

Το μεγαλύτερο βάρος δόθηκε στο μουσείο του Ηρακλείου καθώς ήταν το μεγαλύτερο του νησιού και σε αυτό φιλοξενούνταν τα σημαντικότερα ευρήματα. Οι αρχαιολόγοι συσκεύασαν όσα εκθέματα μπορούσαν και τα μετέφεραν στο καταφύγιο που είχε χτιστεί κάτω από το μουσείο, ενώ άλλα τα έθαψαν στον κήπο και σε άλλα σημεία. Πολλά από τα έργα τέχνης ωστόσο δεν ήταν δυνατό να μεταφερθούν και να προφυλαχθούν.

Το πρωί της Παρασκευής, 23ης Μαϊου του 1941 οι Γερμανοί έχουν στα χέρια τους την άρνηση των ηρωϊκών Κρητών στο αίτημα παράδοσης του Ηρακλείου. Αποφασίζεται ο βομβαρδισμός της πόλης που συνεχίζεται και το Σάββατο 24 Μαϊου. Η πόλη ισοπεδώνεται.

Από τους στόχους δεν εξαιρείται το μουσείο, το οποίο δέχεται βόμβες στην οροφή του με αποτέλεσμα να υποστεί τεράστιες ζημιές. 43 μεγάλες πήλινες αρχαιότητες από τα μινωικά χρόνια, σαρκοφάγοι, πίθοι και κάλπες καταστρέφονται και μαζί τους διαλύονται τα κουφώματα και τα τζάμια, αφήνοντας έκθετα όσα έργα δεν καταστράφηκαν.

Μετά την κατάληψη της πόλης, το μουσείο επιτάσσεται και στην περίβολό του τοποθετούνται πολυβολεία, ενώ κατά σειρά μετατρέπεται σε στρατιωτικό νοσοκομείο, σχολή χημικού πολέμου και στρατόπεδο συγκέντρωσης αιχμαλώτων. Σαν να μην έφταναν τα παραπάνω, τα διασωθέντα εκθέματα βρέθηκαν αντιμέτωπα με τις λεηλασίες των στρατιωτών που είτε έκλεβαν είτε διατάρασσαν τα συρτάρια, τις πινακίδες και τις ταυτότητες των αρχαιοτήτων.

Επιτάσσοντάς το μουσείο όμως, οι ναζί το μετέτρεψαν αυτόματα και σε βασικό στόχο των συμμαχικών στρατευμάτων. Έτσι το κτίριο βομβαρδίστηκε ξανά τον Φεβρουάριο του 1944, αυτή τη φορά από τα βρετανικά αεροπλάνα.

Η καταστροφή του Μουσείου ήταν ένα μόνο μέρος των ζημιών που συντελέστηκαν στην Κρήτη, όπου έδρασε ο στρατηγός Ρίγκελ. Ο μανιακός αρχαιοθήρας φρόντισε να λεηλατήσει το Μουσείο της Βίλλας Αριάδνης στην Κνωσό, παίρνοντας εκατοντάδες αρχαία σε κιβώτια, ενώ πιθανότατα ήταν ο υπεύθυνος για την κλοπή των αρχαιοτήτων από την Συλλογή της Γόρτυνας. Αντίστοιχες καταστροφές από λεηλασίες και λαθρανασκαφές υπέστησαν αρχαιότητες σε όλη την Κρήτη, ενώ χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο βασιλικός Τάφος των Ισοπάτων, ο μοναδικός τάφος της μινωικής Εποχής, ο οποίος καταστράφηκε προκειμένου το δομικό του υλικό να χρησιμοποιηθεί για κατασκευή στρατιωτικών εγκαταστάσεων.

Η εύρεση των λαφύρων και οι προσπάθειες επαναπατρισμού

Μετά το τέλος του πολέμου ξεκίνησαν προσπάθειες για επαναπατρισμό των έργων που εκλάπησαν από όλη την ελληνική επικράτεια. Σε αποθήκες, κάστρα, αλατωρυχεία, εκκλησίες, σπηλιές, ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές, εντοπίστηκαν μετά την πτώση του Τρίτου Ράιχ χιλιάδες λάφυρα από όλες τις χώρες που κατακτήθηκαν, ανάμεσά τους φυσικά και όσα εκλάπησαν από την Ελλάδα.

Το 1946 το τότε υπουργείο Παιδείας, δημοσίευσε μια τεκμηριωμένη έκθεση με τίτλο «Ζημίαι των Αρχαιοτήτων εκ του Πολέμου και των Στρατών Κατοχής». Την έρευνα έκαναν οι αρχαιολόγοι Χρήστος Καρούζος, Ιωάννης Μηλιάδης, Μαρίνος Καλλιγάς Γρηγόριος Ανδρουτσόπουλος και Νικόλαος Ζαφειρόπουλος. Η πλήρης καταγραφής των κλεμμένων είναι εξαιρετικά δύσκολη αν συνυπολογιστεί το γεγονός πως σε περιπτώσεις όπως οι λαθραίες ανασκαφές, τα ευρήματα δεν είχαν καν αναφερθεί από τους κατακτητές.

Οι προσπάθειες επαναπατρισμού όμως συνεχίζονται μέχρι και σήμερα. Περιπτώσεις όπως η επιστροφή 73 αντικειμένων από τη Γερμανία στο Αρχαιολογικό Μουσείο Βόλου, η επιστροφή πάνω από 10.000 οστράκων αγγείων και εργαλείων της νεολιθικής εποχής, από μουσείο της Γερμανίας όπου είχαν μεταφερθεί ύστερα από παράνομη ανασκαφή του 1941, αλλά και ο επαναπατρισμός 26 ακόμη αντικειμένων από την Αυστρία πριν από μερικούς μήνες.

Το πιο πρόσφατο παράδειγμα που καταδεικνύει και την ελαφρότητα με την οποία αντιμετωπίζονταν σε μερικές περιπτώσεις οι θησαυροί της χώρας, ήταν η επιστροφή μιας ακέραιας μελαμβαφής κύλικα κλασικής περιόδου που από τις 6 Απριλίου βρίσκεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο μετά την οικειοθελή παράδοσή της από Γερμανό πολίτη στην ελληνική πρεσβεία στο Βερολίνο. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που ο ίδιος έδωσε, το αγγείο βρέθηκε κατά τη διάρκεια εκσκαφών για την κατασκευή καταφυγίου από τη Βέρμαχτ την περίοδο της Κατοχής, πιθανότατα στην περιοχή της Αγχιάλου Θεσσαλονίκης και είχε δοθεί ως δώρο στον παππού του, που υπηρετούσε τότε στο γερμανικό Πολεμικό Ναυτικό, επειδή συνέβαλε στη διακοπή των εκσκαφικών εργασιών μόλις αντιλήφθηκε την ύπαρξη αρχαιοτήτων στο έδαφος.

Σε πρόσφατη εκδήλωση που διοργάνωσε υπό την αιγίδα της Βουλής το Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα και ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων, οι αρχαιολόγοι Ελένη Πιπέλια, Ελευθερία Ακριβοπούλου και Γιώργος Τζωράκης παρουσίασαν στοιχεία για τις αρπαγές των αρχαιοτήτων από τους ναζί, ενώ συντάχθηκε ψήφισμα στο οποίο αναφέρεται η αξίωση για την επιστροφή στην Ελλάδα όλων των αρχαιολογικών και πολιτιστικών αγαθών που εκλάπησαν και λεηλατήθηκαν, με τον Πρόεδρο της Βουλής, Νίκο Βούτση να δεσμεύεται να φέρει το θέμα στη Βουλή εντός του έτους.

πηγή: news247.gr
το είδαμε ΕΔΩ
Posted: 24 Apr 2018 08:30 AM PDT
Mike Krieger,Zero Hedge via Liberty Blitzkrieg blog, 18-4-18 

[Ο Βραζιλιανής καταγωγής Αμερικανός Mike Krieger , σπούδασε Μηχανικός Λογισμικών Συστημάτων στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, δημιούργησε με συμφοιτητή του το Instagram, έγινε πολυεκατομμυριούχος σε πολύ νεαρή ηλικία, ίδρυσε και προικοδότησε φιλανθρωπική οργάνωση που χρηματοδοτεί εγχειρήσεις και υποτροφίες, εγκατέλειψε τις κερδοφόρες επιχειρήσεις και σε ηλικία 32 ετών μάχεται ,με την ηλεκτρονική εφημερίδα του Liberty Blitz (Κεραυνός Ελευθερίας), για την διάσωση πολιτισμικών αξιών που φαλκιδεύονται και συντρίβονται στην χώρα του και σε πολλές άλλες. Τα άρθρα του απολαμβάνουν διεθνούς ζήτησης και αναδημοσιεύονται ευρύτατα στα ομόδοξα κοινωνικά δίκτυα. Στο παρόν άρθρο προβλέπει την προσεχή κατάρρευση της αμερικανικής αυτοκρατορίας, επειδή έχει πάψει να είναι επωφελής για τον μέσο Αμερικανό, όσο και για τον υπόλοιπο κόσμο.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Aν με πίεζαν να περιγράψω όσο το δυνατό λακωνικότερα πως νομίζω πως θα μοιάζουν τα προσεχή χρόνια, απλά θα θα ανέφερα την ακόλουθη ρήση, που αποδίδεται λανθασμένα στον Λένιν: 

«Είναι δεκαετίες όπου τίποτα δεν συμβαίνει και είναι βδομάδες όπου συμβαίνουν δεκαετίες.»

Θα υπάρξουν πολλές τέτοιες εβδομάδες από τώρα ως το 2025, με τελικό αποτέλεσμα την ανάδυση ενός πολυκεντρικού κόσμου που θα ανατρέψει μόνιμα το αποκρουστικό αμερικανικό αυτοκρατορικό πρότυπο.

Από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο οι ΗΠΑ πέτυχαν να διατηρήσουν μιαν παγκόσμια κυριαρχία χωρίς προηγούμενο. Σε σχεδόν κάθε γωνιά του πλανήτη είχε εδραιωθεί η αναπόδραστη και καταπιεστική αμερικανική επιρροή, τόσο πολιτιστική όσο και οικονομική. Η ισχύς αυτής της επιρροής δεν πηγάζει από το ύψος του Ακαθάριστου Εθνικού Εισοδήματος, αλλά από το Χόλυγουντ, την λαϊκή μουσική και τα τηλεοπτικά θεάματα. Η επίδραση της αμερικανικής αυτοκρατορίας στον πλανήτη, αυτά τα 70 τελευταία χρόνια υπήρξε εξαιρετική, αλλά όπως όλα και αυτή θα περάσει. Πιστεύω πως αυτό το τέλος θα έρθει γύρω στο 2025.

Όταν λέω κάτι τέτοια μερικοί άνθρωποι νομίζουν πως εύχομαι για το τέλος του κόσμου. Υποθέτω πως κάπως έτσι θα μοιάζει σε πολλούς, επειδή μια τέτοιου μεγέθους αλλαγή προτύπου θα έχει πράγματι μνημειώδεις παγκόσμιες συνέπειες. Ωστόσο ο κόσμος θα συνεχίσει την πορεία του, μόνο πως θα είναι ένας πολύ διαφορετικός τόπος.

Τούτου λεχθέντος, οι Αμερικανοί δεν πρέπει να βλέπουν τα πάρα πάνω σαν αγγελία της Αποκάλυψης. Δεν είναι υγιές και ανθεκτικό στον χρόνο ένα έθνος να κυριαρχεί έτσι στον πλανήτη για τόσον πολύ καιρό. Σε πολλούς από εμάς αρέσει να πιστεύουμε ότι μια καλοπροαίρετη παγκόσμια αυτοκρατορία υπό φιλόσοφους βασιλείς θα ήταν μια χαρά, αλλά το πρόβλημα είναι πως κάτι τέτοιο ανήκει στον χώρο της φαντασίας. Αυτό που συμβαίνει στην γήινη πραγματικότητα είναι -κατά τον Λόρδο ‘Ακτον- ότι « η εξουσία διαφθείρει και η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα». Αυτό ακριβώς συνέβη στις ΗΠΑ.

Η χώρα λεηλατήθηκε και λαφυραγωγήθηκε με αρπαχτική ζέση τις τελευταίες δεκαετίες, ενώ μια ασύδοτη τάξη ανθρώπων, τους οποίους αποκαλώ κορυφαία αρπακτικά, δρουν κατά βούληση με πλήρη δικαστική ασυλία. Ο απλός άνθρωπος ρίχνεται στην φυλακή με το παραμικρό πλημμέλημα, ενώ οι κάτοχοι πολύ μεγάλων κεφαλαίων, που κατέστρεψαν με απάτες την παγκόσμια οικονομία, αποσύρονται άνετα στα ανάκτορά τους. Η αμερικανική αυτοκρατορία δεν εξασφαλίζει πλέον οφέλη στον μέσο Αμερικανό, αντίθετα διοχετεύει συστηματικά όλα τα λάφυρα σε ένα συνεχώς μικρότερο μόριο του πληθυσμού.

Ο περισσότερος κόσμος το βλέπει ήδη και ο μέσος Αμερικανός πολίτης αρχίζει επίσης να το βλέπει. Και αυτό δεν είναι καλό για το Κατεστημένο.

Αυτός είναι επίσης ο λόγος γιατί η αμερικανική άρχουσα τάξη συνεχώς ψεύδεται στο κοινό, με το κούφο αφήγημά της ότι η υπερπόντια αμερικανική στρατιωτική δράση ορμάται από ανθρωπιστικές φροντίδες και από την επιθυμία της να διαδώσει την Δημοκρατία. Τίποτα δεν είναι ανακριβέστερο. Στην πραγματικότητα, κίνητρο για κάθε σημαντική αμερικανική στρατιωτική ενέργεια στο εξωτερικό είναι το χρήμα και η εξουσία. Οι ανθρωπιστικές ανησυχίες παίζουν μηδενικό ρόλο. Όχι περιορισμένον, ή μικρό ρόλο, σκέτα μηδενικό.

H Caitlin Johnstone πρόσφατα συνόψισε τι συμβαίνει στην γεωπολιτική με την ακόλουθη παράγραφο:

Η βιομηχανία αφηγημάτων των ΜΜΕ προσπαθεί να φαίνεται απορροφημένη με τα χημικά όπλα, την παρέμβαση σε εκλογές, την δηλητηρίαση τέως κατασκόπων, τα ανθρωπιστικά προβλήματα, ενώ στην πραγματικότητα το πρόβλημά της ήταν πάντα πως θα αυξήσει την εξουσία και την επιρροή των ολιγαρχών και των συνδεομένων με αυτούς μυστικών και στρατιωτικών υπηρεσιών που κυβερνούν την Δυτική Αυτοκρατορία. Όλες οι πολεμικές συγκρούσεις που βλέπουμε δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα εξαιρετικό άθροισμα δυνάμεων που κεντρίζουν και πιέζουν απρόθυμες κυβερνήσεις για να τις εξαναγκάσουν σε υποταγή, πριν από την αναδόμηση της διεθνούς εξουσίας σε ένα πολυκεντρικό κόσμο.

Το μεγαλύτερο τώρα πρόβλημα του αμερικανικό κατεστημένου είναι πως ο κόσμος δεν χάφτει πλέον αυτό το αφήγημα. Σίγουρα δεν το πιστεύουν στο εξωτερικό, αλλά ακόμη και εδώ στην Αμερική αρχίζουν να μη το πιστεύουν. Οι Αμερικανοί πολίτες αρχίζουν τελικά να βλέπουν την απάτη σ΄αυτούς τους ανθρωπιστικούς βομβαρδισμούς.

Θα ήταν ίσως διαφορετικά εάν ο μέσος Αμερικανός έβλεπε οφέλη από την αμερικανική αυτοκρατορία, αλλά δε βλέπει. Αυτό που βλέπει είναι πως η λεία πηγαίνει όλη σε μια μικρή δράκα ανθρώπων της τάξης των κορυφαίων αρπακτικών, ενώ η ζωή δεκάδων εκατομμυρίων Αμερικανών συνθλίβεται από καταρρέουσες υποδομές, ένα τελείως αποσαθρωμένο σύστημα υγείας, συνεχή ασύδοτη χρηματοπιστωτική λεηλασία, κατακρεούργηση των πολιτικών ελευθεριών και μιαν καθολικά επισφαλή επιβίωση στην κόψη του οικονομικού ξυραφιού.

Οι μόνοι που δεν βλέπουν πόσο δυσλειτουργική είναι η αμερικανική αυτοκρατορία είναι αυτοί που την διοικούν. Το αμερικανικό Κατεστημένο, που σύγκειται από ένα ετερόκλητο άθροισμα προυχόντων του κύκλου του χρήματος, των μυστικών υπηρεσιών, των ΜΜΕ, του Κογκρέσου, του Στρατιωτικό-Βιομηχανικού Συμπλέγματος κλπ., διαφωνούν μεταξύ τους για πολλά πράγματα, αλλά επί ενός συμφωνούν απόλυτα: Ότι η αμερικανική αυτοκρατορία πρέπει όχι μόνο να διατηρηθεί αλλά και να επεκταθεί. Το μεγάλο πρόβλημα γι΄αυτούς είναι πως δεν είμαστε πια στο 1995 -αλλά η είδηση δεν τους ήρθε ακόμη.

Το αμερικανικό Κατεστημένο είναι πολύ απασχολημένο, είτε με το να κάνει καραβιές λεφτά, είτε με το να κινεί στο πληκτρολόγιο πολέμους με τις ζωές άλλων λαών, για να αντιληφτεί τι γίνεται τόσο εδώ όσο και στο εξωτερικό. Μια αποσυνδεμένη και ασύδοτη άρχουσα τάξη, γεμάτη υπεροψία και ακόρεστη δίψα εξουσίας, είναι το στοιχείο-πυρήνας κάθε αυτοκρατορικής κατάρρευσης. Και τέτοιοι υπάρχουν κοπάδια στην Αμερική αυτή την στιγμή. Η μέρα των λογαριασμών έρχεται.


πηγή
Posted: 24 Apr 2018 07:30 AM PDT
Γράφει ο Νίκος Ταμουρίδης

Η (ανθ)ελληνική και αντίχριστη κυβέρνηση, με την ένοχη πίεση και της αντιπολίτευσης, ετοιμάζεται να εφοδιάσει τον κάθε Έλληνα και την κάθε Ελληνίδα με νέα ηλεκτρονική ταυτότητα, την λεγόμενη κάρτα του πολίτη, πολυδιαφημίζοντας παράλληλα τα δήθεν οφέλη της ''αχρήματης κοινωνίας''. Πρωτοπόροι και πάλι οι πολιτικοί μας ταγοί στην καταστροφή, αφού ελάχιστες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ή μάλλον της Ευρωπαϊκής Διάλυσης) έχουν εφαρμόσει μέχρι τώρα αυτή την διαδικασία.

Οι δικαιολογίες γνωστές: πιο οργανωμένο κράτος, έλεγχος φοροδιαφυγής, καλύτερη αστυνόμευση, ευκολίες πληρωμών, ευκολίες στις μετακινήσεις στο εξωτερικό, απλούστευση σε όλες τις συναλλαγές των πολιτών κλπ.

Δεν μπορώ να μην σταθώ στο θέμα του σταδιακού ''σφραγίσματος'' των πολιτών, από θεολογικής απόψεως, αφού είναι πασιφανές ότι η πηγή τέτοιων ενεργειών είναι η υποδούλωση όλων στον ''άρχοντα του κόσμου τούτου'', δηλαδή στον αντίχριστο. Πως αλλιώς άλλωστε εξηγείται η κατά γράμμα εκτέλεση των περί σφραγίσματος αναφερομένων στην Αποκάλυψη; Πως εξηγούνται τα προφητικά λόγια αγίων της εκκλησίας μας;

Τα άλλα μεγάλα ερωτήματα που γεννώνται είναι: Εσύ Έλληνα απλέ πολίτη, που θα έχεις μόνο κάρτα (και όχι μετρητά) τι θα κάνεις αν ένα πρωινό μάθεις από την τηλεόραση ότι εφαρμόζονται ασφυκτικά capital controls για να διασωθεί δήθεν το τραπεζικό σύστημα; Εάν δε, ακόμη χειρότερα, ''κλείσουν οι κάνουλες'' , για οποιοδήποτε λόγο, και στερέψουν τα ΑΤΜς, τι θα κάνεις την επόμενη μέρα; Πώς θα πάρεις ψωμί; Πώς θα ταξιδέψεις; Αν χάσεις ή κάποιος σου κλέψει την ηλεκτρονική ταυτότητα, δεν θα έχει πλήρη πρόσβαση στη προσωπική σου ζωή; Είναι τυχαίο ότι, σε σχετική πρόσφατη έρευνα, το 65% των Γερμανών προτιμούν την προαιρετική χρήση των καρτών και φυσικά την συνέχεια χρήσης των μετρητών;

Εάν οι πολιτικοί μας ταγοί θέλουν να ελέγξουν απόλυτα την φοροδιαφυγή, μπορούν να το κάνουν, εφαρμόζοντας τους υπάρχοντες νόμους, αρκεί να το θελήσουν! Τα άλλα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις!

Εάν θέλουν οι πολιτικοί να διασωθεί το τραπεζικό σύστημα, ας κάνουν μια πολύ απλή κίνηση: Ας φέρουν (αυτοί και οι δικοί τους) τα χρήματα που έχουν στο εξωτερικό στις ελληνικές τράπεζες! Ας δώσουν κίνητρα (και ας θεσπίσουν αυστηρά αντικίνητρα) για όλους τους πλούσιους έλληνες που τα έχουν σε ξένες τράπεζες. Τότε θα τους ακολουθήσει όλος ο ελληνικός λαός και η πατρίδα θα βγει αμέσως από το τέλμα, γιατί με εύρωστο τραπεζικό σύστημα θα ενισχυθούν όλοι οι παραγωγικοί κλάδοι της χώρας! 

Αν το πρόβλημα είναι η εγκληματικότητα, γιατί δεν προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τα αίτια της εγκληματικότητας, δηλ. τη φτώχεια, την ανέχεια και την αθρόα εισβολή παράνομων ισλαμιστών στη χώρα; Γιατί δεν εφαρμόζουν περισσότερη και πιο αποτελεσματική αστυνόμευση; Με την κάρτα του πολίτη θα βάλουν τάξη στους αναρχικούς και λοιπούς βανδάλους;

Είναι πολύ απλό:
Μας θέλουν μηχανές, όχι ανθρώπους με ελεύθερη βούληση.
Μας θέλουν πλήρως ελεγχόμενους, εκβιάσιμους (αφού θα ξέρουν όλες τις προσωπικές μας πληροφορίες) και απόλυτους δούλους!

Για αυτό απευθύνουμε προειδοποίηση αγάπης προς τους αρμόδιους υπουργούς Δημόσιας Τάξης και Εσωτερικών: Μην εφαρμόσετε τέτοιες μεθόδους στους Έλληνες Ορθόδοξους Χριστιανούς! Η οργή του Θεού και του λαού θα είναι η τιμωρία σας!!!

Νίκος Ταμουρίδης Αντγος (ε.α)-Επίτιμος Α' Υπαρχηγός ΓΕΣ
Posted: 24 Apr 2018 06:30 AM PDT
Γράφει ο Λαοκράτης Βάσσης
Όπως κι αν αναγνωστεί, η πολυπολιτισμικότητα δεν είναι πολιτικά ουδέτερο και αθώο μέγεθος. Αυτό καθίσταται απολύτως φανερό στις διαφορετικές πολιτιστικές στρατηγικές που εκπορεύονται απ’ τις διαφορετικές θεωρήσεις της. Για τους εθνικιστές είναι ένοχη νόθευσης της δεδομένης κατ’ αυτούς εθνικής-πολιτιστικής καθαρότητας, ανύπαρκτης προφανώς, που αναπέμπει και στην επίσης ανύπαρκτη εθνοφυλετική καθαρότητα. Συνακόλουθες είναι οι πολιτικές πολιτιστικής περιχαράκωσης και ισοπεδωτικής εθνικής-πολιτιστικής ομογενοποίησης.
Για τους υπέρμαχους της νεοταξικής παγκοσμιοποίησης, με «διεθνιστική» ενίοτε συνηγορία, είναι μια φετιχοποιημένη αυταξία. Αυταξία που προδιαγράφει και επιβάλλει, προοδευτικοφανώς πάντοτε, τη διάχυση των πολιτιστικών ιδιαιτεροτήτων και κατά προέκταση, τη ρευστοποίηση των εθνικών-πολιτιστικών ταυτοτήτων στην κατεύθυνση του σταδιακού τους «αποχρωματισμού» μέσα από «διαπολιτισμικές» λογικές ελάχιστου κοινού πολιτιστικού παρονομαστή.

Πρέπει να κινηθούμε πέραν της ενοχοποίησης και της φετιχοποίησης. Πρέπει να θεωρήσουμε την πολυπολιτισμικότητα ως αρμονική συνύπαρξη των πολιτιστικών διαφορετικοτήτων στο πλαίσιο των δεδομένων εθνικών επικρατειών. Επίσης, να την θεωρήσουμε ως αρμονική συνύπαρξη των εθνικών-πολιτιστικών ταυτοτήτων στο πλαίσιο υπερεθνικών ολοκληρώσεων και στην προοπτική του πολιτιστικά πολύχρωμου οικουμενικού μέλλοντος.

Η Τρίτη αυτή κατεύθυνση, με τον οραματικό της ρεαλισμό, δεν μπορεί παρά να είναι και κατεύθυνση της σύγχρονης Αριστεράς. Που όμως, ως πολιτική δύναμη οραματικού ρεαλισμού η ίδια, προφανώς και πρέπει να ξεπεράσει τις όποιες κληρονομημένες «διεθνιστικές» συγχύσεις και τα όποια κληρονομημένα «διεθνιστικά» συμπλέγματά της. Όπως επίσης και τις κληρονομημένες «ανανεωτικές-εκσυγχρονιστικές» συγχύσεις του αγοραίου αντιεθνικισμού και της αποεθνοποίησης.

Οι σύγχρονοι δάσκαλοι…

Η Αριστερά οφείλει να συνειδητοποιήσει πως ο μετανεωτερικός διεθνισμός και ο μετανεωτερικός κοσμοπολιτισμός είναι όψεις του ίδιου νεοταξικού νομίσματος. Έτσι θα μπορέσει να επικαθορίσει με ανοιχτή σκέψη τη σχέση της με τον «τόπο» της και τον κόσμο, με την εθνική-πολιτιστική ταυτότητα και την οικουμενικότητα, στη στέρεη βάση του ότι το τοπικό/διαφορετικό είναι ομορφιά του εθνικού και το εθνικό είναι ομορφιά του υπερεθνικού και του οικουμενικού.

Μας το λέει ο καλός δάσκαλος Εντγκάρ Μορέν. Υπάρχουν, όμως, και καλοί δικοί μας δάσκαλοι στο ιδεολογικά αμφίθυμο επ’ αυτού παρελθόν της ελληνικής Αριστεράς. Θα επικαλεστώ, ενδεικτικά, το Νίκο Σβορώνο, που ανήκει στις μορφές της ιστοριογραφίας μας και της ανανεωτικής αριστερής μας διανόησης, επιλέγοντας δυο χαρακτηριστικά για τις απόψεις του αποσπάσματα απ’ το έργο του.

Το πρώτο είναι απ’ το μεταθανατίως (2004) εκδοθέν βιβλίο του: Το ελληνικό έθνος, γένεση και διαμόρφωση του νέου Ελληνισμού, εκδ. ΠΟΛΙΣ, που στεναχώρησε σφόδρα τους αναμηρυκάζοντες τα ανιστόρητα της νεωτερικής ιστοριογραφίας περί «μύθου της συνέχειας 3.000 χρόνων ελληνικού έθνους» (Χομπσμπάουμ), καθώς δεν μπορούσαν να ενοχοποιήσουν και του Σβαρώνου τις απόψεις σαν εθνικιστικές:

«Η συνέχεια του Ελληνισμού ως λαού φαίνεται με τη μεγαλύτερη ενάργεια στη ζωντανή ελληνική γλώσσα, που δεν εμφανίζει στη συνεχή της εξέλιξη καμία εξωτερική επίδραση στην οργανική της δομή… Οι λαογραφικές έρευνες και γενικότερα η μελέτη του βίου των Βυζαντινών και των Νεοελλήνων δείχνουν ολοένα και περισσότερο ότι πολλά στοιχεία λαϊκής λατρείας, τέχνης και γενικά κοινωνικής ζωής έχουν τις ρίζες τους στην ελληνική αρχαιότητα, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι εδώ δεν υπάρχουν και τα ίχνη των επιδράσεων των διαφόρων λαών, με τους οποίους ο Ελληνισμός ήρθε σε επαφή και των οποίων αφομοίωσε ένα μεγαλύτερο ή μικρότερο τμήμα» (σελ. 48-49).

Το δεύτερο απόσπασμα είναι από συνέντευξή του στον Στέφανο Πεσμαζόγλου (Σύγχρονα Θέματα), όπου επαναλαμβάνει με σαφήνεια την περιώνυμη άποψή του για τον αντιστασιακό χαρακτήρα που διέπει την ελληνική ιστορία, την οποία είχε αρχικά διατυπώσει στην «Ιστορία της νεότερης Ελλάδας», εκδ. Θεμέλιο:

«Το πρόβλημα είναι να μένεις αυτό που είσαι. Κι αυτό βέβαια συνδυάζεται με την πολιτισμική συνέχεια του Ελληνισμού. Με το γεγονός ότι, όταν κατακτήθηκε ο ελληνικός λαός, απ’ τους Ρωμαίους αρχικά είτε αργότερα απ’ τους Τούρκους, είχε εθνική ενότητα και συνείδηση της ενότητας αυτής. Υπήρχε μια λαϊκή ενότητα με τη γλώσσα, με τα ήθη και τα έθιμα, και είχε συνείδηση της ταυτότητάς του αυτής, η οποία του επέτρεψε να αντισταθεί. Να αντισταθεί στην απορρόφηση από άλλους λαούς, οι οποίοι ήταν κατακτητές του. Πάντως, η αντίσταση αυτή γίνεται ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της ελληνικής ιστορίας, γιατί ο Ελληνισμός είχε αυτή την πορεία για ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα» (Κ.Θ. Δημαράς – Νίκος Σβορώνος, Η μέθοδος της Ιστορίας, Συντεντεύξεις με τους Στέφ. Πεζμαζόγλου και Νίκο Αλιβιζάτο, εκδ. Άγρα, σελ. 161).

…και οι κλασικοί

Οι κλασικοί, σε κάθε περίπτωση, δικοί μας δάσκαλοι είναι οι μεγάλοι πνευματικοί μας δημιουργοί, οι πνευματικοί μας ταγοί, απ’ τον Ρήγα Φεραίο, τον Σολωμό και τον Κάλβο ως τον Σεφέρη, τον Ελύτη και τον Ρίτσο, με μεγάλους ενδιάμεσους τον Μακρυγιάννη, τον Παλαμά, τον Καζαντζάκη, τον Σικελιανό, τον Καβάφη, για να αναφερθούμε ενδεικτικά σ’ αυτούς, μεταξύ πολλών άλλων.

Όλοι μαζί θεμελιώνουν θεωρία Ελληνισμού, διαμέσου της οποίας μπορούμε να ιδούμε σωστά το δικό μας παρελθόν, όλο τον άλλο κόσμο και το μέλλον μας στην Ευρώπη και στο παγκοσμιοποιούμενο διεθνές περιβάλλον. Να το ιδούμε, χωρίς προφανώς αφελείς ελληνοκεντρισμούς. Χωρίς, όμως, και την επιστημονικοφανή, προοδευτικοφανή, ενίοτε και αριστεροφανή ταυτοτική ανασφάλεια και αμηχανία που καλλιεργεί θορυβωδώς ο ιστορικός-πολιτιστικός αναθεωρητισμός των καιρών μας.

πηγή
Posted: 24 Apr 2018 05:30 AM PDT
Στη Νομική Σχολή του Harvard και γενικά στις καλύτερες βιβλιοθήκες των ΗΠΑ (πανεπιστήμιο Brown – John Hay Library, πανεπιστήμιο της Georgia, College of Physicians της Philadelphia, Δημόσια Βιβλιοθήκη του Cleveland, Εθνική Βιβλιοθήκη Ιατρικής του Maryland), όπως και στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστραλίας, υπάρχουν βιβλία ωραία και δερματόδετα. Τα ανοίγεις και καμαρώνεις τη βιβλιοδεσία. Μόνο που σε κάποια από αυτά το δέρμα των εξωφύλλων προέρχεται από πτώματα φτωχών, εγκαταλελειμμένων ανθρώπων και εκτελεσθέντων καταδίκων! Αντικείμενα γοητείας για κάποιους – αηδίας για τους περισσότερους, τα βιβλία αυτά έχουν μεγάλη συλλεκτική αξία.

Αν συνήλθες από το πρώτο σοκ, μπορείς να συνεχίσεις, για να μάθεις πώς προέκυψε αυτή η διαστροφή…

Μακάβριο και σαδιστικό

Η πρακτική της βιβλιοδεσίας με ανθρώπινο δέρμα ήταν πολύ… της μόδας ανάμεσα σε Γάλλους και Άγγλους ευγενείς του 16ου – 18ου αιώνα. Είχε μάλιστα και όνομα: Ανθρωποδερμική βιβλιοδεσία. Αποτρόπαια καλύμματα βιβλίων (ακόμα και με δέρμα από γυναικείο στήθος, μαζί με τις θηλές) στόλιζαν ερωτικά βιβλία, προσευχητάρια, οδηγίες για μαγικά ξόρκια, αστρονομικές μελέτες, δικαστικούς φακέλους, βιβλία ανατομίας κ.ά.

Το δέρμα έπαιρναν γιατροί από αζήτητα πτώματα αγνώστων (που εύρισκαν σε σχολές ιατρικής) ή από πτώματα εγκληματιών που καταδικάζονταν σε θάνατο. Για τους εγκληματίες μάλιστα πίστευαν ότι με το να γδάρουν το πτώμα τους για να ντύσουν βιβλία, ήταν σαν να συνέχιζαν να τους τιμωρούν και μετά θάνατον.

Για παράδειγμα, το δέρμα από το πτώμα ενός Ιησουίτη ιερέα, που απαγχονίστηκε κατηγορούμενος για προδοσία και συμμετοχή στη Συνωμοσία της Πυρίτιδας (είχε στόχο την ανατίναξη του Αγγλικού Κοινοβουλίου, στις 5 Νοεμβρίου 1605), κατέληξε να γίνει κάλυμμα βιβλίων, σύμφωνα με το BBC. Την ίδια τύχη είχε το 1827 το δέρμα γνωστού Άγγλου εγκληματία της εποχής: μετά την εκτέλεσή του χρησιμοποιήθηκε για να ντυθεί ο αστυνομικός του φάκελος.
Δώριζαν το δέρμα τους μετά θάνατον!

Η παράνοια της εποχής έφτανε μάλιστα μέχρι του σημείου κάποιοι να αφήνουν διαθήκη να χρησιμοποιηθεί το δέρμα τους για εξώφυλλο βιβλίου, το οποίο στη συνέχεια θα προσφερόταν ως δώρο σε αγαπημένα τους πρόσωπα. Αυτό θεωρούνταν εκλεκτό δώρο, ακόμα και… τρυφερά ερωτικό! Λέγεται ότι μια Γαλλίδα κόμισσα, που πέθανε σε νεαρή ηλικία από φυματίωση, δώρισε μία λουρίδα από το δέρμα των ώμων της σε Γάλλο αστρονόμο (του οποίου υπήρξε θαυμάστρια), για να ντύσει το νέο βιβλίο του.

Από το ψυχιατρείο στη… βιβλιοθήκη του Harvard

Το βιβλίο του Γάλλου λογοτέχνη Arsène Houssaye με τίτλο «Η μοίρα της ψυχής» (μια διατριβή για την ψυχή και τη μεταθανάτια ζωή) ντύθηκε από κάποιον γιατρό, φίλο του συγγραφέα, με δέρμα που πάρθηκε από την πλάτη μιας άτυχης γυναίκας, η οποία πέθανε από αποπληξία.

Σύμφωνα με το σημείωμα του βιβλίου, η γυναίκα ήταν έγκλειστη σε γαλλικό ψυχιατρείο κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 1880. Το πτώμα της κατέληξε στα αζήτητα, οπότε ο γιατρός σκέφτηκε ότι ένα βιβλίο για την ανθρώπινη ψυχή δεν θα μπορούσε παρά να είναι ντυμένο με… ανθρώπινο δέρμα. Το πολύτιμο βιβλίο κοσμεί σήμερα τη βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου του Harvard (Houghton Library).

Ανθρώπινα δέρματα σε διάφορες ποιότητες και χρώματα!

Σύμφωνα με τους Los Angeles Times, πολλές αξιόλογες βιβλιοθήκες έλαβαν παρόμοια βιβλία ως δωρεά ή τα αγόρασαν από ιδιωτικές συλλογές πλούσιων βιβλιόφιλων. Όπως το βιβλίο του 1816 με τίτλο «Ο χορός του θανάτου», που ντύθηκε… καθωσπρέπει με ανθρώπινο δέρμα το 1893. Το βιβλίο έχει εμπροσθόφυλλο κάπως τραχύ αλλά οπισθόφυλλο μαλακό σαν καστόρι, αφού χρησιμοποιήθηκε δέρμα από διαφορετικά μέρη του ανθρώπινου σώματος. Τι πραγματεύεται; Το γεγονός ότι ο θάνατος υπερισχύει έναντι όλων, πλούσιων και φτωχών.

Επίσης βρίσκουμε τα απομνημονεύματα ενός ληστή ντυμένα με το ίδιο του το δέρμα, όπως και ένα εγχειρίδιο των ισπανικών νόμων δεμένο με μαυρισμένο ανθρώπινο δέρμα, το οποίο ανήκε σε κάποιον άτυχο που γδάρθηκε ζωντανός το 1632, όταν έπεσε στα χέρια μιας αφρικανικής φυλής. Επιπλέον, ένας γιατρός είχε τη φαεινή ιδέα να ντύσει τρεις τόμους ιατρικής με το προσβεβλημένο από παρασιτική ασθένεια δέρμα ενός ασθενούς του!
Πώς ξεχωρίζει το ανθρώπινο δέρμα;

Χοίρος, μοσχάρι ή άνθρωπος; Πώς ξεχωρίζει το ανθρώπινο δέρμα από εκείνο των ζώων; Όπως λένε οι ειδικοί, το ανθρώπινο δέρμα διακρίνεται από τις λεπτομέρειες και θέλει εκπαιδευμένο μάτι. Έχει διαφορετικό σχήμα και μέγεθος πόρων αλλά και μια χαρακτηριστική κηρώδη μυρωδιά. Το χρώμα του είναι συνήθως υποκίτρινο, χρυσοπράσινο ή χρυσοκαφέ. Όμως επειδή τα… γούστα ποικίλλουν, κάποιοι από τους βιβλιοδέτες έχουν δείξει προτίμηση σε πιο σκούρο ανθρώπινο δέρμα (αφρικανικό, βαμμένο τεχνητά ή μαυρισμένο λόγω αποσύνθεσης), καλογυαλισμένο ή με τατουάζ.

Γερμανικοί κορσέδες και δανέζικες τιμωρίες

Εκτός από τη βιβλιοδεσία, το ανθρώπινο δέρμα από τα πτώματα είχε και άλλες βάρβαρες εφαρμογές. Είναι γνωστό ότι οι Βαυαροί του Μεσαίωνα έραβαν γυναικείους κορσέδες από ανθρώπινο δέρμα, επειδή πίστευαν ότι αυτό το μακάβριο είδος εσώρουχου βοηθάει στη γέννα.

Ακόμα, τα δέρματα των Δανών που διέπρατταν ιεροσυλία σε εκκλησίες λέγεται ότι καρφώνονταν επιδεικτικά έξω από την πόρτα του ναού. Κάτι παρόμοιο βέβαια λέγεται ότι έκαναν και οι Ασσύριοι, οι οποίοι έγδερναν τους αιχμαλώτους τους ζωντανούς και άπλωναν το δέρμα τους στα τείχη της πόλης.

Πορτοφόλια, τσάντες και αμπαζούρ

Πόσες χρήσεις μπορεί να έχει το ανθρώπινο δέρμα; Προφανώς όσες και το δέρμα των ζώων. Παράδειγμα, από το δέρμα ενός εκτελεσθέντος μανιακού δολοφόνου – το 1833 – φτιάχτηκαν (εκτός από εξώφυλλα βιβλίων) πορτοφόλια, τσάντες και αμπαζούρ.

[bimag.gr]
το είδαμε ΕΔΩ
Posted: 24 Apr 2018 04:30 AM PDT

Γράφει η Φωτεινή Μαστρογιάννη

Η εικόνα των δημοσιογράφων, ειδικά στην χώρα μας, είναι αρνητική. Το «Αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι» παραμένει επίκαιρο στη συνείδηση μεγάλου μέρους του κοινού. Η εμπιστοσύνη έχει χαθεί.

Για πολλούς, οι δημοσιογράφοι λειτουργούν ως γραμματείς ιδιωτικών συμφερόντων και πολιτικών με σκοπό την απλή αναπαραγωγή ειδήσεων (για ανάλυση και δημοσιογραφία γνώμης ούτε λόγος). Η απόσταση μεταξύ δημοσιογράφων και αναγνωστών/θεατών/ακροατών είναι τεράστια ειδικά στην περίπτωση των διάσημων πανελλαδικά δημοσιογράφων που με τα υψηλά τους εισοδήματα δεν έχουν καμία σχέση με τον κοινό πολίτη και δεν μπορούν, όπως είναι φυσικό, να τον καταλάβουν. Λόγω θέσης και εισοδημάτων ταυτίζονται με την πολιτική και οικονομική ελίτ που και αυτή βρίσκεται σε πλήρη διάσταση με τον μέσο άνθρωπο.

Ο αρνητικός ρόλος των δημοσιογράφων στη διαμόρφωση της Κοινής Γνώμης και της Προπαγάνδας έχει ήδη αναλυθεί από τον Lippman στο βιβλίο του «Κοινή Γνώμη» που έγραψε το 1922. Μεταξύ ειδήσεων και κοινού τίθεται ένας φραγμός που τον βάζουν οι δημοσιογράφοι. Ο φραγμός βοηθά τα ΜΜΕ να χειραγωγήσουν ή να πληροφορήσουν το κοινό μερικώς (σημ. πολύ σύνηθες φαινόμενο).

Με τη χρήση στερεοτύπων (το έχουμε δει πολλαπλώς στη χώρα μας όπου συνεχώς υβρίζεται ο ελληνικός λαός τόσο από τον τοπικό όσο και από τον διεθνή τύπο) διαμορφώνουν την κοινή γνώμη (π.χ. οι άχρηστοι δημόσιοι υπάλληλοι, οι κλέφτες γιατροί, οι Έλληνες είναι τεμπέληδες, όλοι οι Έλληνες είναι διεφθαρμένοι) μέχρις ότου τα ΜΜΕ αποφασίσουν μέσω της περιορισμένης πληροφόρησης να μεταβάλλουν την αντίληψη του κοινού, συνήθως προς όφελος των συμφερόντων της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας.

Εξυπακούεται ότι σε τέτοιες συνθήκες δεν υφίσταται δημοκρατία και οι δημοσιογράφοι φέρουν ευθύνη. Αντί του να μεταχειρίζονται τους ανθρώπους ως απλούς θεατές ή ως θύματα θα έπρεπε να απευθύνονται σε αυτούς ως πολίτες με λόγο στη δημόσια ζωή και να βελτιώνουν το επίπεδο του δημόσιου λόγου. Αυτό όμως που παρατηρείται ακόμα και στις λεγόμενες πολιτικές συζητήσεις κυρίως στην τηλεόραση είναι μία αφόρητη οχλαγωγία με λόγο φτηνό και «πεζοδρομιακό» την οποία παθητικά παρακολουθεί ο θεατής.

Ο ρόλος των δημοσιογράφων θα έπρεπε να είναι επίσης πιο δυναμικός όσο αφορά την πολιτική εξουσία υπό την έννοια ότι δεν θα πρέπει να αρκούνται στο να της παρέχουν πληροφόρηση αλλά να την «εξαναγκάζουν» να δρα υπέρ των πολιτών (στην περίοδο της κρίσης που ζούμε εδώ και δέκα περίπου χρόνια, πολλοί δημοσιογράφοι επικροτούν και στηρίζουν την εξουσία στο να δρα κατά και όχι υπέρ των πολιτών, δεν είναι τυχαίο ότι ο λαός τους αποκαλεί «παπαγαλάκια»).

Οι δημοσιογράφοι θα πρέπει, ακόμα, να ενισχύουν τον δημόσιο διάλογο και όχι να τον καταστέλλουν πολλές φορές. Να είναι σε διαρκή επαφή με τους πολίτες και να βοηθούν στη βελτίωση του επιπέδου του δημόσιου λόγου και στη δημιουργία συλλογικών δράσεων. Να θέτουν τους πολίτες προ των ευθυνών τους και όχι να τους αντιμετωπίζουν ως απλούς καταναλωτές ειδήσεων. Για να το επιτύχουν θα πρέπει να μάθουν να μιλούν με τους πολίτες και να ανταλλάσσουν απόψεις και συνεπώς να μάχονται να μάχονται για τη δημοκρατία.

Οι Έλληνες πολίτες είναι θυμωμένοι, απαισιόδοξοι, απαθείς απέναντι στην πολιτική εξουσία και δεν ευθύνονται πλήρως γι’αυτό. Ο John Dewey είχε γράψει ότι για μία τέτοια κατάσταση ευθύνονται όλοι όσοι εκπαιδεύουν τον λαό (καθηγητές, δάσκαλοι, διανοούμενοι) αλλά και οι δημοσιογράφοι γιατί δεν έχουν βοηθούν τους πολίτες να συμμετέχουν στη λήψη δημοκρατικών αποφάσεων που θα πρέπει να είναι μία συνεχής διαδικασία.

Είχε επίσης προειδοποιήσει ότι η άγνοια, η προκατάληψη, η επιπολαιότητα, ο φθόνος και η αστάθεια – όλα αυτά που έχουν ως στόχο να καταστήσουν τους κοινούς πολίτες ανίκανους, θα τους κάνουν, αντίθετα, λιγότερο υποτακτικούς στις βλέψεις και στις προθέσεις της κυβερνώσας ελίτ. Αυτή η αμφισβήτηση είναι πλέον ευδιάκριτη στην ελληνική κοινωνία.

Τίθεται λοιπόν το ερώτημα εάν οι δημοσιογράφοι θα συμβάλλουν στην καθιέρωση της δημοκρατίας και εάν θα ανακτήσουν τη χαμένη τους τιμή. Θα το κάνουν;

Προτεινόμενα αναγνώσματα 

Walter Lippman, 1922. Public Opinion. Διαθέσιμο στο:https://wwnorton.com/college/history/america-essential-learning/docs/WLippmann-Public_Opinion-1922.pdf
Jay Rosen. The Action of the Idea. Public Journalism in Built Form in The Idea of Public Journalism,edited by Theodore L. Glasser, New York, London: The Guilford Press. John Dewey. The Public and Its Problems: An Essay in Political Inquiry. Ed. and introduction Melvin L. Rogers. University Park: Pennsylvania State University

πηγή
Posted: 24 Apr 2018 03:30 AM PDT
Η σκλήρυνση κατά πλάκας είναι ένα χρόνιο αυτοάνοσο νόσημα που προκαλεί τη σταδιακή καταστροφή των νεύρων του νωτιαίου μυελού, του εγκεφάλου και των ματιών.

Αποτέλεσμα αυτής της καταστροφής των νεύρων είναι ο σχηματισμός ουλώδους ιστού. Ανάλογα με το σημείο που εκδηλώνονται οι βλάβες, εμφανίζονται αντίστοιχα συμπτώματα.

1. Αδυναμία και μούδιασμα
Η σταδιακή καταστροφή των νεύρων οδηγεί στην αδυναμία των άκρων, το μούδιασμα, την απώλεια ισορροπίας και τους μυϊκούς σπασμούς.

2. Προβλήματα όρασης
Πάνω από το 50% των ασθενών με σκλήρυνση αντιμετωπίζει μια πάθηση που ονομάζεται οπτική νευρίτιδα. Αυτή η φλεγμονή του οπτικού νεύρου συνοδεύεται από αλλοιώσεις όπως η θολούρα, η δυσκολία διάκρισης των χρωμάτων, ο πόνος στα μάτια ή και η τύφλωση. Σε αρκετές περιπτώσεις, τα προβλήματα όρασης αποτελούν το πρώτο σύμπτωμα της σκλήρυνσης.

3. Προβλήματα ομιλίας
Είναι λιγότερο συχνά από τα προβλήματα όρασης. Ωστόσο, αρκετοί ασθενείς με ΣκΠ παρουσιάζουν δυσκολίες στην άρθρωση του λόγου. Αυτό συμβαίνει ότι υπάρχει βλάβη στα νεύρα που μεταφέρουν τα σήματα ομιλίας από τον εγκέφαλο. Μερικοί ασθενείς αντιμετωπίζουν επίσης δυσκολίες στην κατάποση.

4. Νοητική κατάπτωση
Δεν είναι σπάνιο ένας ασθενής με ΣκΠ να αντιμετωπίζει σύγχυση ή παντελή έλλειψη συγκέντρωσης. Άλλοι πάλι αντιμετωπίζουν προβλήματα μνήμης. 

5. Ακράτεια
Εκδηλώνεται όταν διακόπτονται τα σήματα που ανταλλάσσει ο εγκέφαλος με την ουροδόχο κύστη. Το αποτέλεσμα είναι η απώλεια ελέγχου της κύστης. 

Η σύγχυση, οι δυσκολίες στην άρθρωση και η μυϊκή αδυναμία είναι τρία κοινά συμπτώματα που εκδηλώνονται στην περίπτωση σκλήρυνσης κατά πλάκας αλλά και μετά από εγκεφαλικό. Εάν εμφανιστούν ξαφνικά, πιθανότατα πρόκειται για εγκεφαλικό.

Στους ασθενείς με σκλήρυνση, το ίδιο το ανοσοποιητικό επιτίθεται στους ιστούς που περιβάλλουν τις ίνες των νεύρων στον εγκέφαλο, το νωτιαίο μυελό και τα μάτια. Αυτό το εξωτερικό περίβλημα αποτελείται από μια λιποειδή ουσία που ονομάζεται μυελίνη. Η μυελίνη προστατεύει τα νεύρα και τους επιτρέπει να αποστέλλουν τα σήματα που ελέγχουν την κίνηση, την ομιλία και πολλές άλλες λειτουργίες. Όταν η μυελίνη καταστρέφεται, σχηματίζεται ουλώδης ιστός και τα σήματα δε μεταδίδονται σωστά.

[onmed.gr]
το είδαμε ΕΔΩ
Posted: 24 Apr 2018 02:30 AM PDT
Γράφει ο Ανδρέας Μ. Καραγιάννης

Με νέο νόμο, που έχει ως εφαλτήριο τον νόμο του 2015 σύμφωνα με τον οποίο σύμφωνο συμβίωσης μπορούν να συνάπτουν και ομόφυλα ζευγάρια, το Υπουργείο Εργασίας διευρύνει το πλαίσιο του θεσμού της αναδοχής ώστε εκτός από τις οικογένειες που αποτελούνται από συζύγους να γίνονται ανάδοχοι γονείς και ζευγάρια που έχουν συνάψει σύμφωνο συμβίωσης.

Είμαι πατέρας δύο παιδιών, μιας κόρης 4 ετών και ενός αγοριού σχεδόν τριών. Δεν είμαι οπισθοδρομικός άνθρωπος, ούτε διακατέχομαι από οποιασδήποτε μορφής φανατισμό.

Αποδέχομαι όλους τους συνανθρώπους μου, τους τιμώ και τους σέβομαι ανεξαρτήτως επιλογών. Έτσι προστάζει η Πίστη μας, αυτό είναι το Θέλημα του Κυρίου, αλλά έτσι με προστάζει και η συνείδησή μου.

Δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα με τους ομοφυλόφιλους. Τουναντίον, έχω πολύ καλούς φίλους που είναι ομοφυλόφιλοι, έχω συνεργάτες που είναι ομοφυλόφιλοι. 

Κάθε άνθρωπος πορεύεται στο δρόμο που του επιτάσσει η ψυχή του, η σκέψη του και οι επιθυμίες του, δεν μπορώ να κρίνω κανέναν, δεν είμαι άξιος.

Δεν δύναμαι όμως να ανεχθώ το νομοθέτημα-έκτρωμα της κυβέρνησης με το οποίο δίδεται το δικαίωμα σε ομόφυλα ζευγάρια να γίνονται ανάδοχοι γονείς.

Δεν συμφωνώ, όχι γιατί θεωρώ πως είμαι καλύτερος γονέας από κάποιον ομοφυλόφιλο (ο καλός γονιός μετριέται μονάχα από την αγάπη και τη θυσία προς το παιδί του), δεν συμφωνώ διότι θεωρώ πως αυτή η εξέλιξη θα αποτελέσει το τελειωτικό χτύπημα, τη χαριστική βολή σε ένα θεσμό, στον ιερό θεσμό της οικογένειας, που εδώ και δεκαετίες βάλλεται, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε ολόκληρο το Δυτικό Κόσμο.

Εκτός από αγάπη και φροντίδα, που δεν αμφιβάλλω ότι τα ομόφυλα ζευγάρια μπορούν να παρέχουν στα παιδιά, το παιδί σήμερα, περισσότερο από ποτέ έχει ανάγκη από παραδείγματα, έχει ανάγκη από ένα σταθερό περιβάλλον για να το έχει ως καταφύγιο, ως απάγκιο.

Το σημερινό παιδί είναι ο αυριανός πολίτης. Ο αυριανός στυλοβάτης της κοινωνίας. Αν κάνουμε λάθος σήμερα στην διαπαιδαγώγηση έστω και ενός παιδιού, θα το βρει μπροστά της στο μέλλον η κοινωνία.

Σφυριλατούμε χαρακτήρες, εξοπλίζουμε το μνημονικό με αξίες με αρχές με ιδέες. 
Είχα αναφερθεί πριν δύο χρόνια σε ομιλία μου σε συνέδριο για τη σημασία του να είσαι γονιός.

Είχα εκφράσει τη θέση μου (για την οποία με κατηγόρησαν ως ακραίο) ότι πρέπει να ελέγχονται οι άνθρωποι, όλα τα ζευγάρια πριν κάνουν ένα παιδί. Να βεβαιώνεται η πολιτεία πως ο η γυναίκα μου και γω για παράδειγμα δεν θα χτυπάμε, δεν ξεσπάμε πάνω στο παιδί, δεν θα προβαίνουμε σε κινήσεις που δυνητικά μπορούν να τραυματίσουν την ψυχή του.

Έτσι και τώρα, θέλω με επιχειρήματα να αντικρούσω τους υποστηρικτές της άποψης πως πρέπει τα ομόφυλα ζευγάρια να γίνονται ανάδοχοι γονείς.
Πίσω δεν θα κάνω. Το χρωστάω στα παιδιά μου και στις επόμενες γενιές. 

tilegrafima.gr 
το είδαμε ΕΔΩ
Posted: 24 Apr 2018 01:30 AM PDT
Σε μια χώρα με πρώτο εθνικό ζήτημα την υπογεννητικότητα, μόνο οι μανάδες γεννούν τέκνα κι όχι τα «σύμφωνα»

Από τον Φαήλο Μ. Κρανιδιώτη*

Η ΝΕΑ ΔΕΞΙΑ, σταθερά και αταλάντευτα, δήλωνε και δηλώνει την αντίθεσή της στο σύμφωνο συμβίωσης των ομόφυλων ζευγαριών. Οχι γιατί μας ενδιαφέρει τι κάνουν στο κρεβάτι τους οποιοιδήποτε συμπολίτες μας. Δικαίωμά τους να ζουν όπως θέλουν, εφόσον είναι ενήλικοι και υπάρχει συναίνεση - δεν αφορά κανέναν το τι κάνουν πίσω από τις κλειστές πόρτες της κρεβατοκάμαράς τους.

Η αντίθεσή μας εδράζεται σε έναν πολύ σημαντικό λόγο: Λέμε εμφατικά ότι το σύμφωνο είναι η Κερκόπορτα για την υιοθεσία παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια, κάτι που παραβιάζει το βασικό δικαίωμα των παιδιών σε γονείς, που σημαίνει «πατέρας» και «μητέρα», «πατρικό» και «μητρικό πρότυπο».

Η τροπολογία που ήρθε από τη Θεανώ Φωτίου επιβεβαιώνει δυστυχώς τη θέση μας. Αποτελεί την επιτομή της βαρβαρότητας του «δικαιωματισμού», της «πολιτικής ορθότητας», με θύματα τα παιδιά, τα οποία θα μπορούν πλέον να υιοθετηθούν και από ομόφυλα ζευγάρια που σύναψαν σύμφωνο συμβίωσης.

Η πιο βαρεμένη εκδοχή της Αριστεράς έχει κατασκευάσει και ψευδοεπιστημονική βάση, ότι τάχα δεν έχουν καμιά διαφορά τα παιδιά που θα μεγαλώσουν μόνο με δύο «πατεράδες» ή μόνο με δύο «μανάδες». Η επόμενη «έρευνα» θα βεβαιώνει ότι μπορούμε να περπατάμε με το κεφάλι και να αναπνέουμε από τα αυτιά. Η ατζέντα του πολιτισμικού μαρξισμού κάνει επέλαση, με στόχο πλέον την παραδοσιακή οικογένεια. Φυσικά και υπάρχουν παιδιά που έχουν στερηθεί τον πατέρα ή τη μάνα τους από θάνατο ή ατύχημα. Αυτό, όμως, δεν είναι επιλογή αλλά ατύχημα, είναι η εξαίρεση κι όχι ο κανόνας. Οι μαινάδες και οι σεληνιασμένοι του «δικαιωματισμού» θα ωρύονται πάλι ότι υπάρχουν παιδιά που κακοποιούνται σε παραδοσιακές οικογένειες και που θα είχαν ίσως καλύτερη τύχη σε ένα ομόφυλο ζευγάρι.

Οι απαντήσεις είναι απλές: Το ότι υπάρχουν δυσλειτουργικές παραδοσιακές οικογένειες δεν σημαίνει ότι πρέπει να φτιάξουμε κι άλλες. Ενα κακοποιημένο παιδί που καταλήγει σε ίδρυμα δικαιούται ανάδοχους γονείς, όμως αυτό σημαίνει πατέρα και μάνα. Αμα οι δικαιωματιστές ή οι επαγγελματίες gay ακτιβιστές θέλουν να κάνουν πειράματα, ας τα κάνουν πάνω στο κεφάλι τους κι όχι πάνω σε ορφανά ή εγκαταλειμμένα παιδιά. Τα παιδιά δεν είναι αξεσουάρ ολοκλήρωσης φαντασιώσεων ανδρών που δεν θα γίνουν ποτέ μάνες και γυναικών που δεν θα γίνουν ποτέ πατεράδες. Δεν μπορεί το κράτος, αντί να προστατεύει αυτά τα παιδιά, να φτιάχνει θεσμούς για να ικανοποιεί γούστα που ανήκουν στο ντιβάνι του ψυχολόγου ή στην κρεβατοκάμαρα. Παρά τη χυδαία και ολοκληρωτική προπαγάνδα, με τη συνέργεια ψευδοεπιστημονικών μπουρδολογιών, τα φύλα είναι δύο κι όχι εξήντα δύο. Οι σεξουαλικές αποκλίσεις και τα περίεργα γούστα δεν συνιστούν φύλα. Οι άνθρωποι χωρίζονται σε άνδρες και γυναίκες, με σπανιότατο φαινόμενο τον ερμαφροδιτισμό. Το με τι θες να κοιμάσαι ή αν σου αρέσει να φοράς φουστάνια ή να ντύνεσαι νταλικέρης, γούστο και καπέλο σου, αλλά δεν σε καθιστά άλλο φύλο από αυτό που σε καθορίζει η ανατομία σου.

Και, φυσικά, ώσπου να σβήσει ο ήλιος, τα παιδιά όλου του κόσμου θα χρειάζονται την τρυφερή αγκαλιά της μάνας, την προστατευτική παρουσία του πατέρα - πατρικό και μητρικό πρότυπο. Κι αυτό που πάει να ψηφιστεί παραβιάζει βάναυσα τα δικαιώματα των παιδιών, τα οποία μετά την πρώτη τραγωδία της εγκατάλειψης και της ορφάνιας θα υποστούν και την τραγωδία της αποστέρησης του πατρικού ή του μητρικού προτύπου, και μάλιστα με τη βούλα του κράτους. 

Η ΝΕΑ ΔΕΞΙΑ θα καταργήσει όλο το πλέγμα των άθλιων νόμων που προσβάλλουν τα δικαιώματα των παιδιών και θα αναλώσει χρήμα, θεσμούς και χρόνο για τη στήριξη της κανονικής, παραδοσιακής οικογένειας. Διότι σε μια χώρα με πρώτο εθνικό ζήτημα την υπογεννητικότητα, μόνο οι μανάδες γεννούν παιδιά κι όχι τα «σύμφωνα». Και τα παιδιά που ζουν σε ιδρύματα θα δίνονται μόνο σε άκληρα ζευγάρια, όπου τα παιδιά θα έχουν και πατρική και μητρική παρουσία.

Τι να κάνουμε; Δεν είναι όλα κανονικά και όλα φυσιολογικά, όπως θέλουν φασιστοειδώς να επιβάλουν οι σαλεμένες θεωρίες του «δικαιωματισμού». Σεβαστά το διαφορετικό, η απόκλιση, όταν δεν παραβιάζουν τους νόμους, αλλά κατεβείτε από τον σβέρκο της κοινωνίας.

*Πρόεδρος της ΝΕΑΣ ΔΕΞΙΑΣ

πηγή
Posted: 24 Apr 2018 12:30 AM PDT
Σύμφωνα με την ανταλλακτική «οικονομία»του Ερντογάν κάθε Ελληνας έχει πολλαπλάσια αξία από τον Τούρκο. Δίκιο έχει… 

Γράφει ο Παναγιώτης Λιάκος

Mας ζητούν, να δώσουμε πίσω τους Ελληνες στρατιωτικούς και είπαμε, αν έχουν τέτοια απαίτηση, πρώτα θα πρέπει να μας επιστρέψετε τους στρατιώτες που συμμετείχαν στο πραξικόπημα ενάντια στο κράτος μας. Κι αυτοί στρατιωτικοί είναι. Κι εμάς πρέπει να μας τους δώσουν. Αν μας τους δώσουν, τότε κι εμείς θα τους βάλουμε (τους δύο Ελληνες) στο τραπέζι». Αυτά είπε ο υποψήφιος ισόβιος σουλτάνος σε συνέντευξή του, που μεταδόθηκε ζωντανά σε όλα τα τουρκικά τηλεοπτικά δίκτυα, εν όψει των εκλογών της 24ης Ιουνίου. 

Με λίγα λόγια, εμμέσως πλην σαφώς ο Ρετζέπης το παραδέχθηκε ότι τους απήγαγαν οι Τούρκοι τους δύο δικούς μας για να κάνουν ανταλλαγή με τους οκτώ δικούς τους, που κατέφυγαν στην Ελλάδα μετά το αποτυχημένο, οπερετικό πραξικόπημα. 

Τοιουτοτρόπως, ο υπερφιλόδοξος και τελευταία ασυγκράτητος γείτων διασύρει τους ελληνόφωνους ντελάληδές του που έλεγαν ότι ήταν «τυχαίο περιστατικό», ότι «έχασαν τον δρόμο τους» οι Ελληνες στρατιωτικοί και η Τουρκία δεν είχε προσχεδιάσει όσα συνέβησαν. 

Ομως, από όσα είπε ο Ερντογάν προκύπτει και το εξής ενδιαφέρον συμπέρασμα: Κάθε Ελληνας ανταλλάσσεται με τέσσερις Τούρκους. Λίγο ακόμα να ζοριζόταν ο πρόεδρας, θα επιβεβαίωνε τον Ηράκλειτο που έλεγε «εἷς ἐμοὶ μύριοι, ἐὰν ἄριστος ἦι - για εμένα μετράς για δέκα χιλιάδες αν είσαι άριστος». Από το ένα προς τέσσερα ως το έναν προς δέκα χιλιάδες μεσολαβεί μόνο λίγη αγωνία περισσότερη για το προσωπικό μέλλον του. Οταν ανέλαβε την εξουσία, μπορούσε να εγγυηθεί στους προκατόχους του ότι δεν θα τους καταδίωκε και δεν θα είχαν ντράβαλα με τη Δικαιοσύνη. Τώρα, όπως τα έχει καταφέρει, πρέπει να μείνει γαντζωμένος στην εξουσία μέχρι το τέλος του βίου του. Κανείς δεν μπορεί να του εγγυηθεί ότι δεν θα διωχθεί αν χάσει τον θρόνο του. Αν σφίξουν κι άλλο τα γάλατα, ο Ερντογάν θα μας προτείνει ακόμα θεαματικότερες τράμπες. 

Φυσικά, εμείς (όπως κι αν ορίζεται αυτό το «εμείς») πρέπει να έχουμε μεγαλύτερη εμπιστοσύνη σε ένα ληγμένο γραμμάτιο παρά σε μια υπόσχεση Τούρκου αρχηγού κράτους.

πηγή
Posted: 24 Apr 2018 12:00 AM PDT
Ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗΣ ανεβαίνει Θράκη, χρειάζεται;

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Ότι κάνει ο κ. Ενρτογάν παλαβό ή πονηρό είναι γιατί τα τελευταία χρόνια βλέπει συνέχεια τον ίδιο εφιάλτη
«να χάνει την Κωνσταντινούπολη»

Πλησιάζει μάλιστα η φετινή επέτειος της άλωσης και λόγω της προεκλογικής περιόδου ετοιμάζεται για νέες φιέστες στα τείχη, στην ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ.

Πιθανόν φέτος να καλέσει και Ρώσους τουρίστες για να δουν το υπερθέαμα με σκοπό να υπερκεράσει- ξορκίσει το κακό του όνειρο.
Το επαναλαμβάνουμε «το προφητευόμενον φυγείν αδύνατον» 
«Οι τούρκοι θέλουν την ΘΡΑΚΗ για να μην χάσουν την ΠΟΛΗ.» 
«και στο Βυζάντιο την ΠΟΛΗ την προστάτευε η ΘΡΑΚΗ»

Σοφή κουβέντα από σοφό άνδρα- γέροντα που μόλις μας την ανακοίνωσε ανατριχιάσαμε.

Τι εστί η ΘΡΑΚΗ;
Πάρα πολλά για πολλούς.
Όμως για την τουρκία η Θράκη (Δυτική και Ανατολική) είναι ο ομφάλιος λώρος της με την ΕΥΡΩΠΗ.

Έτσι και την «απωλέσει» χάνει αυτομάτως την ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ και φυσικά τα ΣΤΕΝΑ.

Όποιος κατέγινε με την ιστορία κατανόησε την αξιακή γεωστρατηγική θέση αυτής της στενής λωρίδας γης που λέγεται Θρακική γη.

Σήμερα η Θράκη ταυτίζεται με τις διαδρομές των ενεργειακών αγωγών προς την Ευρώπη με ότι αυτό σημαίνει για να αναδειχθεί η γη αυτή στο μέγιστο επίπεδο χάραξης γεωπολιτικών θέσεων και σχηματισμού όψιμων συμμαχιών.

Δεν θα μπορούσε η αιματοβαμμένη και αγιοτόκος ΘΡΑΚΙΚΗ ΓΗ να μην παίξει σημαντικό ρόλο στα σημερινά δρώμενα.

Και ήδη παίζει διότι οι εξελίξεις που θα επιφέρουν παγκόσμιες ανατροπές ξεκίνησαν από αυτήν δίχως να το έχουμε κατανοήσει.
«Από εκεί θα αρχίσει, από την Θράκη!».
Ο λόγος αυτός του ΑΓΙΟΥ ΠΑΙΣΙΟΥ σφραγίστηκε άνωθεν από το 1990 και σήμερα βιώνεται.

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ δεν επιβεβαιώθηκε μόνο όσο αφορά το διπλωματικό επεισόδιο της Θράκης που ξεκίνησε με την διαφυγή των οκτώ τούρκων στρατιωτικών μετά το καλοκαιρινό πραξικόπημα το 2016 και αποκορυφώνεται με την απαγωγή των δυο στρατιωτικών μας που η λύση στο πρόβλημα τους καθυστερεί λόγω των πρόσφατων τουρκικών εκλογών.

Ο ΟΣΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ επιβεβαιώνεται και στις λεπτομέρειες αυτή της μαρτυρίας του.

ΠΑΝΑΓΟΥΔΑ 1990 
«Μου λέει ο γέροντας «θα σου πω… Εγώ μου λέει δεν θα το δω, εσύ θα το δεις. Θα γίνει επί των ημερών σου! Εσύ θα το ζήσεις το γεγονός αυτό… Το πρόβλημα θα αρχίσει από την Θράκη. 
Θα είναι ένα διπλωματικό επεισόδιο το οποίο δεν θα μπορεί να λυθεί. 
Τότε όμως οι δήθεν «φίλοι» μας θα βοηθήσουν την Ελλάδα μας αλλά στην ουσία αυτοί θα έχουν το μυαλό τους στα Δαρδανέλια και στην Ευρωπαϊκή Τουρκία.» 
Από εκεί θα αρχίσει, από την Θράκη!».
Τον ρωτάω «εμείς θα λάβουμε μέρος σε ό,τι γίνει;» 

«Όχι!», μου λέει. «Εμείς θα φτάσουμε μέχρι το σημείο της γενικής επιστράτευσης. Χάρην των μικρών των παιδιών, των μοναχών και άλλων που προσεύχονται ο Θεός θα μας λυπηθεί και δεν θα μας αφήσει να λάβουμε μέρος στον πόλεμο που θα γίνει. Θα την πατήσουν αυτοί οι δήθεν «φίλοι» μας και οι άλλοι…»»ΔΗΜΟΣΙΕΎΘΗΚΕ στις  23 Σεπτεμβρίου 2012 ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΗΓΓΙΚΕΝ 

Τα θυμηθήκαμε όλα αυτά, όχι γιατί τα βιώνουμε καθημερινά στο πετσί μας με την άδικη αιχμαλωσία και απαγωγή των δυο στρατιωτικών μας.

Αλλά κυρίως γιατί σοφές κουβέντες από ένα ευλαβή γέροντα λευίτη που σηκώνει ικετευτικά τα χέρια του σε ακριτικό νησί ήρθαν εις γνώση μας προς επίρρωση των παραπάνω. 
- οι εκλογές στην τουρκία επισπεύσθηκαν από Οικονομία ΘΕΟΥ για να μαζευτούν τα πράγματα και να μην πλατειάζουν ώστε να δούμε και το τέλος. 
- τον τελευταίο λόγο σε όλα τον έχει ο ΘΕΟΣ. 
- είμαστε στον προθάλαμο του πολέμου. 
- ένα τυχαίο γεγονός θα είναι η ανάφλεξη και μετά θα γίνουν όλα. 
- μια ευθεία γραμμή από το νησί Ανθρωποφάς προχωράει βόρεια κοντά στην Λαδοξέρα. Για αυτό λυσσάνε οι τούρκοι οι οποίοι θέλουν να φτάσουν στον 25ο Μεσημβρινό και έτσι να ελέγχουν όλη την ΑΟΖ μέχρι και την Κύπρο η οποία θα δεχτεί και τις προκλήσεις τους.

- Με όλα αυτά που γίνονται (προκλήσεις τούρκων) δεν μας ζυγίζουν μόνο αυτοί αλλά και όλοι οι άλλοι, και θέλουν να δουν μέχρι που θα φτάσουμε, πότε θα αντιδράσουμε και πως.

- «Οι τούρκοι θέλουν την ΘΡΑΚΗ για να μην χάσουν την ΠΟΛΗ.» 
- «και στο Βυζάντιο την ΠΟΛΗ την προστάτευε η ΘΡΑΚΗ»

- Θα απελευθερωθούν τα ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΑ στην Κύπρο, στην ΠΟΛΗ αλλά και τα νοητά τέτοια στην Ελλάδα, όταν απελευθερωθούν πρώτα τα ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΑ του μυαλού μας από τον εγωισμό, την φιλαυτία και την αμετανοησία. 

Eμείς τι άλλο να συμπληρώσουμε; 

Μόνο το ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ 

Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας
Posted: 23 Apr 2018 11:30 PM PDT
Το ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για το θέμα των δύο ελλήνων στρατιωτικών που παραμένουν υπό κράτηση στις τουρκικές φυλακές χωρίς ούτε καν να τους έχουν απαγγελθεί κατηγορίες, εγκρίθηκε με συντριπτική πλειοψηφία (607 ψήφους υπέρ, 7 κατά και 18 αποχές).

Αλλά όχι με ομοφωνία. Και αυτό γιατί επτά μέλη του ΕΚ ψήφισαν «όχι» στο αίτημα άμεσης απελευθέρωσης των αξιωματικών Μητρετώδη και Κούκλατζη. 

Οι εν λόγω «Ευρωπαίοι» προέρχονται από έξι διαφορετικά κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης και από τέσσερις διαφορετικές πολιτικές ομάδες. Αδιευκρίνιστα παραμένουν προς το παρόν τα κίνητρα πίσω από την απόφασή τους να στηρίξουν τις πρακτικές του καθεστώτος Ερντογάν, σε μία περίοδο μάλιστα που τόσο το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο όσο και η Ευρωβουλή έχουν καταδικάσει επανειλημμένως τον περιορισμό του κράτους Δικαίου στη γείτονα, τις μαζικές φυλακίσεις αντιφρονούντων, αλλά και συγκεκριμένα τη σύλληψη και κράτηση των δύο στελεχών των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων. 

Οι ευρωβουλευτές που είπαν «όχι» στο ψήφισμα είναι οι εξής: 

1. Φρανκ Μπόγκοβιτς (Σλοβένος, Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα)
2. Ρίτσαρντ Κόρμπετ (Βρετανός, Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα)
3. Αντρέ Έλισεν (Ολλανδός, Ευρώπη των Εθνών και της Ελευθερίας)
4. Λίντια Τζοάνα Γκέρινγκερ ντε Όντεμπεργκ (Πολωνή, Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα)
5. Πίτερ Γιάρ (Γερμανός, Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα)
6. Όλαφ Στούγκερ (Ολλανδός, Ευρώπη των Εθνών και της Ελευθερίας)
7. Μαρί-Κριστίν Βεργκιάτ (Γαλλίδα, Ευρωπαϊκή Ενωτική Αριστερά)

πηγή 

ΣΧΟΛΙΟ

Καλό είναι να τους θυμόμαστε μελλοντικώς...
Που ξέρεις μπορεί κάποιος από αυτούς να επισκεφτεί κάποτε την πατρίδα μας...
Να του κάνουμε μια "καλή υποδοχή" βρε αδερφέ... 

Πάντως αν και προσωπικά δεν με ενδιαφέρει ο οίκτος των Ευρωπαίων δυναστών της πατρίδας μου ωστόσο θεωρώ σαν κάτι θετικό την ψήφο υπέρ της θέσης της Ελλάδας...
Οι Τούρκοι πάντως και ο Ερντογάν την έχουν γραμμένη...
Posted: 24 Apr 2018 03:23 AM PDT
« …. Η τυραγνία των Τούρκων δεν υποφέρονταν πλέον. Και δι’ αυτήνη την τυραγνία, όπου δεν ορίζαμεν ούτε βιόν ούτε τιμή ούτε ζωή, αποφασίσαμεν να σηκώσομε άρματα εναντίον της τυραγνίας. Είτε θάνατος είτε λευτεριά». (Ι. Μακρυγιάννης, που παραμένει πάντα επίκαιρος).

Ένα εγκληματικό καθεστώς κατοχής, γερμανικής έμπνευσης, ένα λογιστικό χρέος που ναι μεν τεκμηριώνεται σε 4 δανειακές συμβάσεις αλλά δεν νομιμοποιείται στα δικαστήρια (ούτε στις χώρες των πιστωτών) και ένας πολιτικός κόσμος, που πουλά και την ψυχή του ακόμη στον διάολο για την καρέκλα, είναι τα τρία καρκινώματα που 'φεραν την χώρα στο «αμήν».

Επί Γερμανικής κατοχής, αναδείχθηκε η φτώχεια, η αδικία και η βαρβαρότητα ως αξία, διαλύθηκαν οι δομές και οι θεσμοί του κράτους, καταλύθηκε το Σύνταγμα, λοιδορήθηκε η πίστη, αλλοιώθηκε η εθνική ταυτότητα, απαξιώθηκε η εθνική κληρονομιά και ξεπουλήθηκε αντί πινακίου φακής κάθε τι το Ελληνικό, ιερό και όσιο. Αγώνα δρόμου κάνει η κυβέρνηση Τσίπρα για να προλάβει να εκτελέσει, στην ώρα τους, όλες τις παραγγελιές των δανειστών σε προαπαιτούμενα. Το περίεργο στην όλη υπόθεση είναι ότι σύσσωμη η αντιπολίτευση δεν αντιδρά αλλά δια της σιωπής της στηρίζει την εθνοκτόνο πολιτική της κυβέρνησης, από φόβο μάλλον, μη τυχόν δυσαρεστηθεί το Βερολίνο. Ποσώς ενδιαφέρεται ο πολιτικός κόσμος και η ελίτ της χώρας, λόγω μνημονίων, αν έχει ακόμη ο λαός στον ήλιο μοίρα. Μόνο η καρέκλα, το προσωπικό συμφέρον και το "φαίνεσθαι" ενδιαφέρει τους προύχοντες και τους τσιφλικάδες του τόπου και τίποτε άλλο.

Προσωπικότητες σαν τον/την Κολοκοτρώνη, Μπουμπουλίνα, Καποδίστρια, Μελά, Δαμασκηνό, Λ. Καραγιάννη, Πλαστήρα, Παλαμά, Ελύτη, Σεφέρη κ.α. δεν διαθέτει η Ελλάδα, ούτε για δείγμα. Ποιός άλλος, πλην του λαού, έχει τα κότσια και την θέληση να βάλει τέλος στην δικτατορία των τοκογλύφων και να πει ΟΧΙ στον αλυτρωτισμό των «φίλων» και «συμμάχων»; 

Το πρόβλημα της πατρίδος είναι εσωτερικό και καθαρά καθεστωτικό, λύνεται δε μόνο όταν αυτή αλλάξει ρότα και συμμάχους. Στην λίστα της ντροπής, όπου η Ιστορία έχει καταγράψει όλες τις εθνικές προδοσίες και καταστροφές, το καθεστώς των Αθηνών θέλει τώρα να προσθέσει μια συλλογή από νέες χαμένες πατρίδες όπως την Μακεδονία, την Β. Ήπειρο, την Δ. Θράκη, το Ανατ. Αιγαίο και την Κύπρο. Τσάκισαν την χώρα οι δυνάμεις κατοχής με τα μνημόνια τους αφού το μόνο που επιδίωκαν, ήταν πώς θα την εξαφανίσουν από προσώπου γης. Ηδονίζονται οι «φίλοι» και «σύμμαχοι» στη σκέψη, ότι ο Έλληνας δεν θα πολεμήσει τον εισβολέα και ότι οι πολεμικές επιχειρήσεις δεν θα εξαπλωθούν εκτός της Ελληνικής επικράτειας. «Κούνια που τους κούναγε», ….νεκρός θα επιστρέψει ο εισβολέας στην πατρίδα του και όχι μόνο αυτός αλλά και αυτοί που τον προέτρεψαν να επιτεθεί στην Ελλάδα!

Ελλάς και Κύπρος είναι τα σιαμαία αδέλφια μιας και μόνης οικογένειας, που πάνε πάντα «πακέτο», είτε αυτό αρέσει στην Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ είτε όχι. Τα 600 τρισ. κυβικά πόδια σε φυσικό αέριο και τα πάνω από τρία τρισ. βαρέλια πετρέλαιο, βρίσκονται στα έγκατα της Ελληνοκυπριακής ΑΟΖ και, στην ανάγκη, θα τα εκμεταλλευτούν οι Έλληνες με τους νέους συμμάχους- αδελφούς τους μαζί. Πρόκειται για την δημιουργία ενός νέου φερέγγυου επιχειρηματικού οργανισμού που θα εγγυάται στους «πελάτες» του, πλήρη κάλυψη των αναγκών τους σε φυσικό αέριο και πετρέλαιο, μέσω αγωγών που θα ξεκινούν από τα Ελληνοσερβικά και τα Ελληνοαλβανικά σύνορα (Χειμάρρα) αντίστοιχα και θα φτάνουν έως την τελευταία γωνιά της γηραιάς Ηπείρου και το σπουδαιότερο, σε καλές τιμές.

« Ο λαός δεν σώζεται αλλά σώζει » (Ν. Καζαντζάκης) 

Η πατρίδα, αν και βρίσκεται σε μια από τις πιο δύσκολες καμπές της Ιστορίας της, έχει καλούς οιωνούς. Στην περίπτωση δε που κατορθώσει ο λαός της να μονιάσει, αφήνοντας πίσω του διαφορές, μίση και πάθη του παρελθόντος και συνάμα αναγκαστεί το, μέχρι τώρα, πολιτικό και θεσμικό προσωπικό της χώρας να πάει «σπίτι» του, μηδενός εξαιρουμένου, έχοντας μάλιστα λογοδοτήσει για τα πεπραγμένα του στην δικαιοσύνη, επαληθεύονται οι οιωνοί και το μέλλον της Ελλάδος διαφαίνεται λαμπρό.

Δεν υπάρχει εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία, λευτεριά, δημοκρατία και δικαιοσύνη σε ένα κράτος, όσο παραμένει το εθνικό του σύνταγμα ανενεργό και σε κατάσταση «καταστολής», όπως ακριβώς το βιώνουμε τα τελευταία εφτά χρόνια στην χώρα μας. Το Ελληνικό σύνταγμα και μόνο εγγυάται στον Έλληνα πολίτη τα θεμελιώδη δικαιώματά του για εθνική κυριαρχία, λευτεριά, δημοκρατία, δικαιοσύνη, υγεία, παιδεία, εργασία, κοινωνική πρόνοια και αξιοπρεπή διαβίωση. «Πίστη εις την πατρίδα» και εθνική άμυνα, με ανενεργό το εθνικό σύνταγμα, δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο.

Οι Ελληνικές ένοπλες δυνάμεις και τα σώματα ασφαλείας χρειάζονται, στις δύσκολες στιγμές που περνά η πατρίδα, την βοήθεια και την υποστήριξη όλων ανεξαιρέτως των Ελλήνων πολιτών. Θέματα που σχετίζονται με την εθνική άμυνα και ασφάλεια και συνεπώς με το δικαίωμα της περαιτέρω ύπαρξης/παραμονής της Ελλάδος στον χάρτη, κρατών-μελών, του ΟΗΕ, δεν είναι δυνατόν να επαφίενται στην κρίση πολιτικών παραφυάδων και κλώνων που ευρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία, κατ’ εντολή των δυνάμεων κατοχής και είναι υπεύθυνοι για τη συνεχή παραβίαση του εθνικού συντάγματος.

«Φρουρές προστασίας του συντάγματος» οργανώνονται ανά την επικράτεια, προς ενίσχυση και υποστήριξη των Ε.Δ. και των σωμάτων ασφαλείας, οργανώσεις, που θέτουν εαυτόν στην υπηρεσία της συνταγματικής νομιμότητας. Με αυτό τον τρόπο απαντούν οι πολιτικά αδέσμευτοι Έλληνες πατριώτες στις απειλές, και στις προκλήσεις που δέχεται η πατρίδα από κάθε λογής σουλτάνους-ζαβά-κουτσαβάκια της Ε.Ε., του ΝΑΤΟ και της 5ης φάλαγγας των ντόπιων παρακρατικών και των πρακτόρων της ΜΙΤ, που μας κουβαλήθηκαν κατά χιλιάδες ως «μετανάστες».

‘Όταν σηκώσαμεν την σημαίαν εναντίον της τυραγνίας ξέραμεν ότι είναι πολλοί αυτείνοι και μαχητικοί κι’ έχουν και κανόνια κι’ όλα τα μέσα. Εμείς σε ούλα είμαστε αδύνατοι. Όμως ο Θεός φυλάγει και τους αδυνάτους, κι’ αν πεθάνωμεν πεθαίνομεν δια την Πατρίδα μας, δια την Θρησκεία μας και πολεμούμεν όσο μπορούμε εναντίον της τυραγνίας κι’ ο Θεός βοηθός ….» 

Καλή λευτεριά 

Νέα Φιλική Εταιρεία
Posted: 23 Apr 2018 12:30 PM PDT
Γράφει ο Θεόδωρος Καρυώτης 

Από το 1922 οι Τούρκοι πάντοτε θεωρούσαν ότι δεν διέθεταν αρκετή θάλασσα, αλλά μετά το 1982 αντιλήφθηκαν ότι η θάλασσά τους περιορίστηκε και άλλο. Εκείνη την χρονιά, θεμελιώθηκε η νέα έννοια του Δίκαιου της Θάλασσας, η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) που περιόριζε και άλλο την θάλασσά τους στην Ανατολική Μεσόγειο. 

Έτσι άρχισαν έναν επικίνδυνο ρητορικό πόλεμο, εκτός δυο εξαιρέσεων (1987 και Ίμια 1996), αλλά από το 2018 άρχισαν να προβάλουν και παρανοϊκές απαιτήσεις λέγοντας ότι τα Ίμια δεν είναι «γκρίζες ζώνες» αλλά ανήκουν στην Τουρκία. 

Ο Αλέξης Τσίπρας, άπειρος σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, με προτροπή του Προέδρου Τραμπ, κάλεσε τον Ταγίπ Ερντογάν στην Αθήνα τον περασμένο Δεκέμβριο και από τότε παρατηρούμε ένα Ερντογάν να αυξάνει τις απαιτήσεις του. Να προσπαθεί να βυθίσει ένα πλοίο του Λιμενικού στα Ίμια, να ζητά την επιστροφή στην Τουρκία 18 ελληνικών νησιών, να αιχμαλωτίζει δυο Έλληνες στρατιωτικούς στον Έβρο, και να λέει ότι τα Ίμια είναι τουρκικά (και τώρα που προκήρυξε πρόωρες εκλογές για τον Ιούνιο, κρατηθείτε, για το τι άλλα θα απαιτήσει). Όχι μάλλον τον Παρθενώνα αλλά σίγουρα το σύμπλεγμα του Καστελόριζου (Καστελόριζο, Ρω και Στρογγύλη). 

Εμείς, βέβαια, είμασταν τόσο φιλόξενοι στην Αθήνα, που του προσφέραμε για επιδόρπιο την υφαλοκρηπίδα. Έτσι θέλουμε να συνεχίσουμε τις διαπραγματεύσεις (ο Θεός να τις κάνει διαπραγματεύσεις) για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, μια έννοια που έχει, ουσιαστικά, παροπλιστεί από το 1982 με την δημιουργία της ΑΟΖ, αφού όλα τα κράτη του κόσμου ανακηρύσσουν και οριοθετούν ΑΟΖ και όχι υφαλοκρηπίδα. 

Εμείς, πάσχοντας από φοβικό σύνδρομο, δεν κατορθώσαμε να ακολουθήσουμε την ευφυή κίνηση του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου που ανακήρυξε την ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας το 2004. Δεν πρέπει, βέβαια, να λησμονούμε ότι ο Κώστας Σημίτης, ο Γιώργος Παπανδρέου και η Ντόρα Μπακογιάννη δυσαρεστήθηκαν με την ανακήρυξη της κυπριακής ΑΟΖ. Σήμερα, όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις, υποστηρίζουν την ΑΟΖ της Κύπρου αλλά αποφεύγουν να υποστηρίξουν την ελληνική ΑΟΖ! Οι Κύπριοι, για 14 χρόνια τώρα, ζητούν από τους Έλληνες να ανακηρύξουν ΑΟΖ και να την οριοθετήσουν με την Κύπρο και την Αίγυπτο αλλά απευθύνονται σε ώτα μη ακουόντων. 

Η σημασία και αξία του Καστελόριζου 

Η Ελλάδα ασχολήθηκε για πρώτη φορά με το Καστελόριζο, όταν πληροφορήθηκε το περίφημο Σχέδιο Άτσεσον του 1964. Στο αρχικό σχέδιο, η Κύπρος θα παραχωρείτο ολόκληρη στην Ελλάδα εκτός της Καρπασίας, όπου θα εγκαθίστατο μια στρατιωτική βάση της Τουρκίας παρόμοια με τις Βρετανικές βάσεις στο νησί, χωρίς χρονικά περιθώρια. Επιπλέον το Καστελόριζο θα παρεχωρείτο στην Τουρκία. Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος απέρριψε αμέσως αυτό το σχέδιο. Ο Άτσεσον πρότεινε μια αλλαγή που προέβλεπε ότι η Τουρκία θα διατηρούσε την Καρπασία μόνο για 50 χρόνια και η Τουρκία απέρριψε το νέο σχέδιο. Έχουν περάσει από τότε 54 χρόνια, αλλά φαίνεται ότι οι Τούρκοι εξακολουθούν να εποφθαλμιούν τα νησιά μας. 

Όπως έχω τονίσει χρόνια πριν, το Σχέδιο Άτσεσον ήταν προσεκτικά σχεδιασμένο. Όταν δει κανείς πόσο μικρό είναι το Καστελόριζο, εύκολα θα αντιληφθεί ότι η Τουρκία δεν επιθυμούσε μια τέτοια ανταλλαγή, αλλά ούτε και η Ελλάδα να παραδώσει ελληνικό έδαφος, όσο μικρό και να ήταν αυτό. Αλλά ο Άτσεσον είχε κάτι άλλο στο μυαλό του. Οι Αμερικανοί, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, γνώριζαν την αξία των υδρογονανθράκων και είχαν αρχίσει μυστικές έρευνες στην Ανατολική Μεσόγειο για τον μεγάλο ορυκτό πλούτο της περιοχής. Τότε βέβαια υπήρχε μόνο η έννοια της υφαλοκρηπίδας, αλλά οι Αμερικανοί γνώριζαν ότι και τα νησιά διαθέτουν υφαλοκρηπίδα. Έτσι σήμερα ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο θα ανήκε στην Τουρκία, εάν είχε δεχθεί να πάρει το Καστελόριζο. 

Το Καστελόριζο βρίσκεται στο επίκεντρο των τουρκικών προκλήσεων, διότι κατέχει μια πλεονεκτική και κομβική θέση στην Ανατολική Μεσόγειο. Κάποιοι Έλληνες αναλυτές υποστηρίζουν: 

«Ο Ερντογάν κάνει ό,τι μπορεί για να αποτρέψει τη δημιουργία ελληνικής αποκλειστικής ζώνης στην περιοχή, καθώς κάτι τέτοιο θα του έκλεινε το δρόμο προς τη Μεσόγειο. Οι Τούρκοι αρνούνται να συμφωνήσουν ότι το Καστελόριζο ανήκει στην ελληνική αποκλειστική οικονομική ζώνη. Ο λόγος; Τo μικρό αυτό νησί θα αποτελούσε κλειδί για την ανακήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ.» 

Το Καστελόριζο δεν αποτελεί κλειδί για την ανακήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ. Κανένα τμήμα της ελληνικής επικράτειας δεν αποτελεί κλειδί για την ανακήρυξη της ΑΟΖ. Το Καστελόριζο αποτελεί κλειδί για την οριοθέτηση της ΑΟΖ. Προξενεί εντύπωση ότι, μετά από τόσα χρόνια, συνεχίζεται η σύγχυση ανάμεσα στις έννοιες ανακήρυξη και οριοθέτηση ΑΟΖ. Η Ελλάδα διαθέτει θαλάσσια σύνορα με την Κύπρο διότι η ΑΟΖ της Στρογγύλης εφάπτεται με την ΑΟΖ της Κύπρου για 24 ναυτικά μίλια. 

Φαίνεται ότι το 2018 θα είναι annus horribilis για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, ίσως η χειρότερη χρονιά μετά το 1974.Σήμερα τα βάσανα όχι μόνο συνεχίζονται, αλλά και αυξάνονται. Έτσι οι Τούρκοι, σε μια άκρως προκλητική ανακοίνωση ανέφεραν: 

«Οι βράχοι των Ιμίων, τα χωρικά τους ύδατα και ο εναέριος χώρος βρίσκονται αποκλειστικά υπό την τουρκική κυριαρχία» 

Αντέδρασε, άμεσα, ο Πρόεδρος της Ελλάδας Προκόπης Παυλόπουλος λέγοντας με στόμφο: «Αυτά τα σύνορα, είμαστε διατεθειμένοι οι Ευρωπαίοι να τα διαφυλάξουμε. Και καθιστούμε σαφές ότι καθορίζονται από το Διεθνές Δίκαιο σαφώς και δεν υπάρχουν αμφισβητήσεις. Ο σεβασμός τους δε, πέραν του ότι είναι ένας σεβασμός τον οποίο εγγυάται η Ευρωπαϊκή Ένωση, πρέπει να γίνεται αντιληπτός και κατανοητός κι από τον καθένα, αλλά κυρίως από τα κράτη τα οποία θέλουν γίνουν μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

Απορώ πως δόθηκε τόση μεγάλη προβολή σε αυτή την δήλωση. Μα κανείς δεν κατάλαβε ότι ο Πρόεδρος της Ελλάδας ανέφερε ότι εγγυητής των συνόρων μας είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση; 

Από πότε η Ευρωπαϊκή Ένωση εγγυάται τα σύνορά μας; Ακούσατε ποτέ την ΕΕ να αναφέρει «Το Καστελόριζο δεν είναι μόνο νησί της Ελλάδας αλλά και νησί της Ευρωπαϊκής Ένωσης»; 

Οι Παράνομες Απαιτήσεις της Τουρκίας 

Η Τουρκία προσπαθεί εδώ και χρόνια να πείσει την διεθνή κοινότητα ότι η περιοχή ανάμεσα στο Καστελόριζο, την Κρήτη και την Κύπρο αποτελεί μέρος της τουρκικής υφαλοκρηπίδας. (Πρέπει να σημειώσουμε εδώ ότι η Τουρκία δεν ομιλεί ποτέ για ΑΟΖ αλλά μόνο για υφαλοκρηπίδα και αποτελεί μεγάλο όνειδος για τις ελληνικές κυβερνήσεις που παίζουν το παιχνίδι της Τουρκίας και συνομιλούν με τους γείτονες για την υφαλοκρηπίδα και ποτέ για την ΑΟΖ). 

Αυτή η Τουρκική θέση αποτελεί ξεκάθαρη παραβίαση όλων των κανόνων του Δίκαιου της Θάλασσας. Από το 2011, η Τουρκία κυκλοφορεί τον παρακάτω χάρτη που δείχνει την υφαλοκρηπίδα της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο. Είναι ξεκάθαρα μια εξόφθαλμη παραβίαση των κανόνων του UNCLOS. 

Χάρτης της παράνομης ΑΟΖ/Υφαλοκρηπίδας της Τουρκίας 

Με τον χάρτη αυτό οι Τούρκοι δίνουν στη Ρόδο, στην Κάρπαθο και το Καστελόριζο μόνο 6 ν.μ. χωρικά ύδατα και όχι υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ. Δίνουν ελάχιστη υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ στο βόρειο τμήμα της Κρήτης και προσποιούνται ότι έχουν, σε μεγάλη έκταση, μια τεράστια υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ που συνορεύει με την Αιγυπτιακή ΑΟΖ. Υποτίθεται ότι αυτή η οριοθέτηση είναι σύμφωνη με την αρχή της ευθυδικίας που είναι η προσφιλής της μέθοδος οριοθέτησης. Εάν η Τουρκία προσκομίσει κάποια ημέρα αυτό τον χάρτη σε ένα διεθνές δικαστήριο θα πάθει μεγάλη ζημιά. Οι αυξανόμενες τουρκικές προκλήσεις στο Αιγαίο Πέλαγος και η εγκληματική αμέλεια των ελληνικών κυβερνήσεων να ανακηρύξουν μια Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) θέτουν σε κίνδυνο τα εθνικά κυριαρχικά μας δικαιώματα σε μια περίοδο που η Ελλάδα εμφανίζεται τρωτή σε τόσους τομείς. 

Όπως έγραψε ο Μιχάλης Ιγνατίου, « βρισκόμαστε ενώπιον της γνωστής τρικυμίας κρανίου του Τούρκου Προέδρου Ταγίπ Ερντογάν;» 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ 

Προσπαθώ από το 1982 να ενημερώσω τις ελληνικές κυβερνήσεις και τον ελληνικό λαό για την αξία του Καστελόριζου. Ακόμα και, σήμερα, τα δελτία καιρού στις ελληνικές τηλεοράσεις δεν περιλαμβάνουν το ακριτικό νησί, διότι κείται πολύ ανατολικότερα από τους χάρτες που χρησιμοποιούν. Επίσης, κάποιοι αγνοούν και βασικά στοιχεία της γεωγραφίας αναφέροντας ότι το Καστελόριζο είναι το νοτιότερο μέρος της Ευρώπης. Η Κύπρος είναι το νοτιότερο μέρος της Ευρώπης και το Καστελόριζο αποτελεί το ανατολικότερο μέρος της Ευρώπης. 

Η Τουρκία με επιθετικότητα και ασύστολο θράσος συνεχίζει για πάνω από 40 χρόνια τώρα μια επιθετική και επεκτατική πολιτική στο Αιγαίο, στην οποία τα τελευταία χρόνια έχει συμπεριλάβει και το σύμπλεγμα του Καστελόριζου, προβάλλοντας συνεχώς αβάσιμες διεκδικήσεις και παραβιάζοντας όλους τους κανόνες του διεθνούς δικαίου. 

Εμείς γιατί πρέπει πάντα, για δεκαετίες τώρα, απλώς να αντιδρούμε στις απαράδεκτες τουρκικές βλέψεις; 

Το πρόσφατο άρθρο του Νίκου Κωνσταντάρα, στην έγκριτη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, αξίζει να διαβαστεί: 

Η Ελλάδα και τα ελληνοτουρκικά θα παίξουν σημαντικό ρόλο στην προεκλογική εκστρατεία της Τουρκίας, μια και ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και τα κόμματα της αντιπολίτευσης επενδύουν στον άκρατο εθνικισμό…… τα νταϊλίκια εναντίον της Ελλάδας και της Κύπρου εξάπτει τα πνεύματα αλλά και κάποια στιγμή θα φανεί το αδιέξοδο αυτής της πολιτικής ……… Το σημαντικότερο είναι ότι η Τουρκία που αναδύεται θα είναι η εικόνα και ομοίωση ενός αλλοπρόσαλλου προσώπου, πάντρεμα ισλαμικής επανόρθωσης και εθνικισμού…… Η Ελλάδα θα χρειαστεί όλες τις δυνάμεις της, όλες τις ικανότητές που σήμερα είναι ανεκμετάλλευτες, όλο το διπλωματικό της κεφάλαιο, για να ανταπεξέλθει σε όσα θα ακολουθήσουν. 
§ Ήρθε η ώρα η Ελλάδα να εκμεταλλευτεί τις δυνατότητές της και να προχωρήσει τάχιστα στην οριοθέτηση της ΑΟΖ της με την Αίγυπτο και την Κύπρο. Ιδού η Στρογγύλη ιδού και το πήδημα. 
Να αναλάβουμε, επιτέλους, την πρωτοβουλία των κινήσεων στις σχέσεις μας με την Τουρκία. Ο Ερντογάν σάστισε το 2004 με την ευφυή κίνηση του Τάσσου Παπαδόπουλου. Ας τον κάνουμε και εμείς να σαστίσει ακόμα μια φορά. Ο Αλέξης Τσίπρας, φυσικά δεν είναι Τάσσος, αλλά ας αφήσει ως παρακαταθήκη κάτι για να τον θυμούνται οι επόμενες γενιές, διαφορετικά η ιστορία δεν θα είναι τόσο ήπια για αυτόν.

πηγή
Posted: 23 Apr 2018 11:30 AM PDT
Γράφει ο Ανδρέας Θεοφάνους
Όταν στις 23 Απριλίου 2003 οι κατοχικές αρχές προχώρησαν μονομερώς στη μερική άρση των απαγορεύσεων και επέτρεψαν την ελεύθερη διακίνηση στην «πράσινη γραμμή», δημιουργήθηκε ένα πανηγυρικό κλίμα και πολλοί έσπευσαν να το παραλληλίσουν με την πτώση του τείχους του Βερολίνου. Η σύγκριση όμως ήταν άστοχη. Ενώ στην περίπτωση της Γερμανίας η πτώση του τείχους σηματοδοτούσε την αποκατάσταση της ενότητας της χώρας, στην Κύπρο εκ των πραγμάτων ισχυροποιήθηκε το κατοχικό καθεστώς οικονομικά, κοινωνικά αλλά και πολιτικά.
Η κίνηση Ντενκτάς, σε συνεργασία με την Άγκυρα, αποσκοπούσε αφ’ ενός στην εκτόνωση της πίεσης έναντι του κατοχικού καθεστώτος και αφ’ ετέρου στη δημιουργία θετικών εντυπώσεων διεθνώς. Ταυτόχρονα κατέρρευσε και το αφήγημα της τουρκικής πολιτικής ότι Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι δεν μπορούν να συμβιώσουν και ως εκ τούτου η θέση ότι «η αυστηρή διζωνικότητα ή και ακόμα ο οριστικός διαχωρισμός είναι απαραίτητος».

Είναι προφανές ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δεν αξιοποίησε επαρκώς τα δεδομένα. Η πολιτική ηγεσία ακολουθούσε αμήχανα τις εξελίξεις. Το κυριότερο όμως σφάλμα ήταν ότι δεν αξιοποίησε τη δυναμική για να υποβάλει πλαίσιο αρχών για λύση με μια ενοποιητική ομοσπονδιακή φιλοσοφία καθώς και εισηγήσεις για περαιτέρω μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης με αμοιβαία οφέλη. Το τι ακολούθησε είναι γνωστό.

Αναμφίβολα οι κινήσεις και τα μονομερή μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης έγιναν με τρόπο που οδήγησαν σε πολύ μεγαλύτερα οφέλη για την τουρκική πλευρά. Υπήρξε η οικονομική ένεση, το άνοιγμα των Τουρκοκυπρίων προς τον έξω κόσμο (παρά το γεγονός ότι εξακολουθεί να γίνεται λόγος περί απομόνωσης) και η αναβάθμιση του κατοχικού καθεστώτος. Και όλα αυτά χωρίς να υπάρξουν χειροπιαστά οφέλη για τους Ελληνοκύπριους. Δεν είναι υπερβολή να λεχθεί ότι μετά τις 23 Απριλίου του 2003 οι Τουρκοκύπριοι απολαμβάνουν αρκετά από τα αγαθά της Κυπριακής Δημοκρατίας και της ΕΕ (μετά την 1 Μαΐου 2004) χωρίς όμως υποχρεώσεις.

Εάν οι κινήσεις για αναβάθμιση του κοινωνικοοικονομικού επιπέδου των Τουρκοκυπρίων συνοδεύονταν με κάποιες παραχωρήσεις προς την ελληνοκυπριακή πλευρά (π.χ. επιστροφή της κλειστής πόλης της Αμμοχώστου) αυτό θα ήταν ένα ουσιαστικό και βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Αντί τούτου, συνεχίσθηκε η εκμετάλλευση ελληνοκυπριακών περιουσιών με αμείωτο ρυθμό καθώς και η αμφισβήτηση της κρατικής υπόστασης της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Προσηλωμένη στους στόχους της

Ταυτόχρονα, η τουρκική πολιτική έκτοτε όχι μόνο δεν παρουσιάζει οποιαδήποτε διάθεση για ένα έντιμο συμβιβασμό αλλά παραμένει προσηλωμένη στους στόχους της. Η τουρκοκυπριακή πλευρά, σε πλήρη σύμπλευση με την Άγκυρα, εξακολουθεί, μεταξύ άλλων, να προωθεί τέσσερις βασικούς στόχους:
1.       τη νομιμοποίηση της κατοχικής οντότητας 
2.       την ουσιαστική βελτίωση της κοινωνικοοικονομικής κατάστασης στην κατεχόμενη Κύπρο 
3.       τη δημιουργία νέων δημογραφικών δεδομένων στην Κύπρο 
4.       τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την αντικατάστασή της από μια ομοσπονδο-συνομοσπονδιακή οντότητα.
Τα τελευταία χρόνια η Κυπριακή Δημοκρατία προσπάθησε να αναπτύξει και μια ενεργειακή στρατηγική η οποία όμως έχει τους τελευταίους μήνες αμφισβητηθεί έντονα από την Άγκυρα. Η τουρκοκυπριακή ηγεσία έχει ακολουθήσει την Άγκυρα και σε αυτή την επιλογή της. Πέραν τούτου θα ήταν απρονοησία να παραγνωρίσουμε την Ισλαμοποίηση που λαμβάνει χώρα στα κατεχόμενα καθώς και τις δημογραφικές αλλαγές με τον συνεχιζόμενο εποικισμό.

Είναι προφανές ότι θα πρέπει να επαναξιολογηθεί η πολιτική μας. Ταυτόχρονα θα πρέπει να κατανοηθεί ότι η εκάστοτε τουρκοκυπριακή ηγεσία δεν μπορεί να κάνει οποιοδήποτε ουσιαστικό βήμα χωρίς την έγκριση της Άγκυρας. Υπογραμμίζεται συναφώς ότι οι διαπραγματεύσεις κατέρρευσαν τον περασμένο Ιούλιο παρά το γεγονός ότι εν πολλοίς εξυπηρετούντο οι τουρκικοί στόχοι με την υφιστάμενη βάση των συνομιλιών.

Ήταν ο τουρκικός μαξιμαλισμός που οδήγησε σε αυτό το αποτέλεσμα. Αναμφίβολα απαιτείται νηφαλιότητα, σοβαρότητα καθώς και πειστικό αφήγημα για μια νέα προσέγγιση στο Κυπριακό. Θα ήταν λάθος να συνεχισθεί μια πολιτική η οποία όχι μόνο δεν οδήγησε σε θετικά αποτελέσματα αλλά έχει επικίνδυνα διολισθήσει προς τις τουρκικές θέσεις.

πηγή
Posted: 23 Apr 2018 10:30 AM PDT
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΑΡΒΑΛΙΑ 

Γράφω και ξαναγράφω ότι η γεωμορφολογία στο Αιγαίο είναι τέτοια που καθιστά εξαιρετικά δύσκολη την αποστολή φύλαξης του ελληνικού αρχιπελάγους. Κανενός κράτους οι ένοπλες δυνάμεις δεν θα ήταν σε θέση να παίζουν «κλέφτες κι αστυνόμους» με επίδοξους εισβολείς σε χιλιάδες νησιά, μεγάλα, μικρά και λιλιπούτεια, στη συντριπτική τους πλειονότητα ακατοίκητα. 

Αυτό δίνει άλλωστε την ευκαιρία στους απέναντι να εκπονούν αμέτρητα σενάρια επιθετικών ενεργειών χαμηλής κλίμακας, εκβιάζοντας μια ελληνική απάντηση που μπορεί να οδηγήσει σε γενικευμένη σύρραξη. 

Η αντικειμενική αδυναμία όμως, δεν είναι δυνατόν να συνιστά ημιεπίσημη παραδοχή απώλειας εθνικής κυριαρχίας, ακόμη και σε περιοχές, που δεν φαίνονται…ούτε με κιάλια από τα παράλια της Τουρκίας. 

Μια ματιά στο χάρτη να ρίξετε θα καταλάβετε τι εννοώ. Δεν είμαι από αυτούς που ενθουσιάζονται με την ιδέα να σκορπάμε γαλανόλευκες σε κοντάρια και να τις αφήνουμε στην τύχη τους. Αλλά αν το ελληνικό πολιτικό σύστημα αδυνατεί (ή δεν θέλει να αναλάβει το κόστος) της υπεράσπισης του εθνικού σύμβολου στην καρδιά του Αιγαίου, ας μην τα ρίχνει στους «ιδιώτες». 

Η λύση είναι απλή. Να μαζευτούν οι «υπεύθυνοι» κοινοβουλευτικοί ταγοί του «συνταγματικού τόξου» και να νομοθετήσουν την απαγόρευση έπαρσης ή ανάρτησης σημαίας σε δημόσιο χώρο, χωρίς άδεια από τις κατά τόπους αρχές (αστυνομικές, λιμενικές, στρατιωτικές κλπ). Τολμούν να το κάνουν; Ασφαλώς και όχι γιατί θα τους πάρει ο κόσμος με τις ντομάτες και θα τρίζουν τα κόκαλα της μακαρίτισσας της Κυράς της Ρω. 

Ντε φάκτο βέβαια, αυτό έχει επιβληθεί στα Ιμια και σε κάποιες άλλες παραμεθόριες στρατιωτικοποιημένες περιοχές. Από πού κι ως πού όμως οι Φούρνοι και το νησιωτικό τους σύμπλεγμα, μία ανάσα από την Ικαρία, ιδιαίτερη πατρίδα του σημερινού υπουργού άμυνας, έγιναν… παραμεθόριος περιοχή; 

Τα παιδιά που έκαναν την υποτιθέμενη «απερισκεψία» έχουν μεγαλώσει εκεί. Θεωρούν τα νησάκια αυτά σπίτι τους. Κι ούτε ποτέ είδαν κάποιον από τις τουρκικές ακτές, 22 ναυτικά μίλια μακριά, να τους κοιτάει στραβά επειδή κάνουν βουτιές στα γαλανά νερά του «Ανθρωποφά». Γι αυτό και δεν πίστεψαν ότι θα έρθει κάποιος από απέναντι να τους πάρει τη σημαία. Λάθος τους; Ωραία, αλλά τότε να ετοιμαζόμαστε για νυκτερινές αποβάσεις απρόσκλητων και στις …Κυκλάδες. 

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν οι Τουρκαλάδες που σήμερα κομπάζουν, άρπαξαν ένα ωραίο βράδυ τη σημαία από το μικρότερο νησάκι του συμπλέγματος. Δεν παίρνω κι όρκο ότι αυτό δεν έγινε, γιατί δεν θέλω μεθαύριο να δω κανένα βίντεο από κάμερα νυκτερινής λήψης που να επιβεβαιώνει τους ισχυρισμούς τους. 

Όμως είπαμε. Κλέφτες κι Αστυνόμους δεν μπορούμε να παίζουμε γιατί το Αιγαίο είναι απέραντο. Και δεν αποτελεί πολεμικό κατόρθωμα των απέναντι μία τέτοια επιχείρηση που θυμίζει «ντου κλεφτοκοτάδων» σε αφύλαχτο μαντρί. 

Πλήν όμως η περίπτωση των Φούρνων δεν είναι ανάλογη με αυτή των Ιμίων, επιτρέψτε μου να επιμείνω. Αν αρχίσει η αμφισβήτηση με καταδρομικές επιχειρήσεις θαλασσοδαρμένων βράχων που δεσπόζουν στην καρδιά του Αιγαίου, όπως π.χ. οι Καλόγεροι, ζήτω που καήκαμε. 

Οι διατάξεις της Λωζάνης δεν επιδέχονται καμία παρερμηνεία. Κατονομάζεται, δεν κατονομάζεται, οποιαδήποτε λωρίδα στεριάς βρίσκεται έξω από μία νοητή περίμετρο 3 μιλίων των τουρκικών ακτών ανήκει στην Ελλάδα. Τελεία και παύλα. 

Στα Ιμια, με το θράσος που τους διακρίνει, θα μπορούσαν να πουν συγνώμη δεν μετρήσαμε σωστά, ελάτε να ξαναμετρήσουμε. Τι δουλειά όμως έχουν οι Φούρνοι με την μεθόριο; 

Εγραφα τις προάλλες ότι ο Σουλτάνος μπορεί να είναι τρελός, αλλά σίγουρα δεν είναι αυτό που στην Ελλάδα περιγράφεται με μία λέξη που αρχίζει από «μι» και τελειώνει σε σίγμα τελικό. Δεν θα διακινδυνεύσει, σε αρχική φάση τουλάχιστον, ντου σε κατοικημένο ελληνικό νησί, αφού υπάρχουν άλλες 4 χιλιάδες ακατοίκητα. Θα μας τηγανίζει όμως με τέτοιου είδους «αμφισβητήσεις», μέχρι εμείς να χάσουμε πρώτοι την ψυχραιμία μας. 

Οσο βλέπει την πολιτική ηγεσία της χώρας μας μπόσικη, τόσο θα απλώνει την χερούκλα του μακρύτερα από τις ακτές που πλένουν τα πόδια τους οι Οθωμανοί υπήκοοι του. Και αυτό το καλαμπούρι δεν θα σταματήσει μέχρι να βρεθεί κάποιος που θα του κόψει το χέρι. Εως τότε οι πολιτικοί μας θα μπορούν να αυτοεξευτελίζονται μεταθέτοντας τις ευθύνες για την δική τους συλλογική ανεπάρκεια στους… άφρονες πολίτες που βάζουν την ελληνική σημαία, ακόμη και στο μπαλκόνι του σπιτιού τους…

πηγή



Αναρτήθηκε από στις

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε: Σχόλια ανάρτησης (Atom)