ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

Μυκηναϊκός Πολιτισμός   Ο Μυκηναϊκός Πολιτισμός αναπτύχθηκε στην Ελλάδα κατά την περίοδο 1.600 - 1.100 π.Χ. Η ονομασία «Μυκηναϊκός» προέρχεται από το σπουδαιότερο κέντρο του, τις Μυκήνες. Στην Ελλάδα κατά τη Μυκηναϊκή Εποχή υπάρχουν μικρά αυτόνομα κράτη. Τα κυριότερα κέντρα του Μυκηναϊκού Πολιτισμού εκτός από τις Μυκήνες είναι η Τίρυνθα, η Πύλος, το Άργος, η Θήβα, η Σπάρτη και η Αθήνα. Ο Μυκηναϊκός Πολιτισμός αναπτύχθηκε και σε νησιά όπως η Ιθάκη αλλά και σε παραθαλάσσιες θέσεις της Ασίας όπως η Τροία. Οι ηγεμόνες των μυκηναϊκών κέντρων απέκτησαν τη δύναμή τους μέσω των επεκτατικών πολέμων και του εμπορίου. Με τις άμαξές και τα πλοία τους ταξίδευαν στην Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική. Ο Μυκηναϊκός Πολιτισμός στην πρώτη φάση του επηρεάστηκε από τη Μινωική Κρήτη, σταδιακά όμως απέκτησε τη δική του φυσιογνωμία. Στις Μυκήνες και στα άλλα κέντρα του Μυκηναϊκού Πολιτισμού έχουν βρεθεί ανάκτορα με υπέροχες τοιχογραφίες. Κτισμένα σε υψώματα με απόκρημνα βράχια, τα ανάκτορα δεν ήταν ευάλωτα σε εχθρικές επιθέσεις. Τα ανάκτορα περιβάλλονταν από τείχη, οικοδομημένα από τεράστιους ογκόλιθους. Πολλά χρόνια μετά την οικοδόμηση των τειχών οι άνθρωποι θεώρησαν ότι τα τείχη αυτά δε θα μπορούσε να είναι ανθρώπινο έργο, επειδή κανένας άνθρωπος δε θα μπορούσε να έχει σηκώσει αυτούς τους τεράστιους ογκόλιθους. Έτσι, απέδωσαν την κατασκευή τους σε όντα με υπερφυσικές δυνάμεις, του Κύκλωπες. Για το λόγο αυτό, τα τείχη ονομάζονται «Κυκλώπεια». Οι Κύκλωπες, σύμφωνα με τη μυθολογία, ήταν ένας άγριος λαός μεγαλόσωμων τερατόμορφων ανθρώπων με ένα μόνο μάτι στο μέτωπό τους. Στις ανασκαφές των μυκηναϊκών κέντρων έχουν βρεθεί πήλινες πινακίδες, οι οποίες φέρουν τα σύμβολα μίας πολύπλοκης γραφής. Τη γραφή αυτή ονόμασαν οι αρχαιολόγοι Γραμμική Β, επειδή τα σύμβολα της προέρχονται από τα σύμβολα της Γραμμικής Α, της γραφής της Μινωικής Κρήτης. Το 1952 οι M.Ventris και J.Chadwick κατάφεραν να διαβάσουν τις πινακίδες της Γραμμικής Β και να αποδείξουν ότι η γλώσσα που αποδίδουν είναι η ελληνική. Περισσότερα ...

Τα αρχαία ελληνικά μυστήρια   Η λέξη Μυστήριο στην αρχαία Ελλάδα σήμαινε το απόρρητο, το μυστικό, το άρρητο μέρος μιας τελετής ή λατρείας οι οποίες δεν γινόταν φανερές σε άτομα που δεν είχαν μυηθεί. Όπως φαίνεται και ετυμολογικά η λέξη παράγεται από το ρήμα Μυείν δηλαδή κλείνω και αναφέρεται κυρίως στα μάτια και στα χείλη. Εκείνοι που μυούνται στα μυστήρια του υπερβατικού, απαγορεύεται να τα ανακοινώσουν σε άλλους μη μυημένους , πρέπει να κλείνουν το στόμα τους. Τα αρχαία Μυστήρια ήταν ίσως η ανώτερη πνευματική κληρονομιά στην αρχαία Ελλάδα. Ήταν κυρίως κρυφές λατρείες, όπου έπρεπε πρώτα κανείς να μυηθεί, κοινώς να εισαχθεί. Ο οπαδός αυτής της λατρείας ονομαζόταν Μύστης και το πρόσωπο που τον εισήγαγε σ' αυτή Μυσταγωγός. Κάθε μυστηριακή κοινότητα είχε τα κοινά γεύματα , τους κοινούς χορούς και τις ιεροτελεστίες , όπου άνθρωποι που έσμιξαν στο ίδιο χορό, που συμμετείχαν στα ίδια δρώμενα ένιωθαν για πάντα ενωμένοι.  Στην εσωτερική έννοιά τους παρουσίαζαν τις αιώνιες αλήθειες είτε ήταν φυσικές είτε ήταν πνευματικές που διατηρήθηκαν στο πέρασμα χιλιάδων ετών.Από τα λίγα που γνωρίζουμε για αυτά φαίνεται ότι παρουσίαζαν αλληγορικές αναπαραστάσεις που συμβολίζουν τα πεπρωμένα των ψυχών μετά θάνατον, το νόμο και την ενότητα που συνδέουν όλα τα όντα. Επίσης ήταν τελετουργίες για την ευκαρπία της γης , για την πολυπόθητη βροχή. Και υπήρχαν πάντα τοπικά μυστήρια ,αλλά και μυστήρια που απόκτησαν πανελλήνια εμβέλεια όπως τα Ελευσίνια, τα Ορφικά , τα Κρητικά και τα Καβείρια.. Όλα σχεδόν επηρεασμένα από αυτά της Αιγύπτου, αναδιοργανώθηκαν με την παρέμβαση μεγάλων μυστών και ιεροφαντών που θήτευσαν πριν στα Αιγυπτιακά ιερά όπως ο Κάδμος , ο Ορφέας, ο Φερεκύδης , ο Επιμενίδης , ο Πυθαγόρας.Στα μυστήρια όλων των εποχών και όλων των θρησκειών οι άνθρωποι επιδιώκουν τη βοήθεια του θεού ή των θεών. Και την επιδιώκουν από την στιγμή που μπόρεσαν να συλλάβουν την ιδέα των πανίσχυρων θεών και του υπερβατικού τους κόσμου. Τα μυστήρια εμφανίζονται σε ένα αρκετά αναπτυγμένο πολιτιστικό στάδιο του ανθρώπου . Η σύλληψη της έννοιας των θεών, των πνευμάτων και ενός υπερβατικού κόσμου που υπάρχει πέρα από τις αισθητές δυνατότητες του ανθρώπου , αποτελούν την αναγκαία προϋπόθεση για την ύπαρξη των μυστηρίων. Βασικό στοιχείο στην τέλεση των μυστηρίων ήταν ο κύκλος των μυημένων. Αλλά έως ένα βαθμό συμμετείχαν και μη μυημένοι διαφορετικά δεν θα υπήρχε συνέχεια στα μυστήρια αν δεν υπήρχαν μυημένοι. Εκεί μπορούσαν να λάβουν μέρος μόνο όσοι πετύχαιναν μετά από προετοιμασίες δοκιμασιών και υποσχέσεων (π.χ περί εχεμύθειας) και μόνο τότε γίνονταν δεκτοί στο χώρο των μυημένων. Στους χώρους εκείνους που υπήρχε εξωτερική και εσωτερική λειτουργία ιδιαίτερη έμφαση δινόταν στην ψυχική ανύψωση του ανθρώπου προς την πνευματική του ολοκλήρωση και τελειοποίηση μέσω του καθαρμού και του εξαγνισμού , για να κατακτήσει ο μυημένος με την ψυχή του την αγάπη και την πνευματική ελευθερία. Το κυριότερο μέρος από την εξωτερική μύηση ήταν οι καθαρμοί και οι εξαγνισμοί , όπου το μέρος αυτό των Μυστηρίων ονομαζόταν καθάρσια ή και καθαρμοί. Όλα τα μυστήρια του κόσμου έχουν για κέντρο τους τη Μητέρα-Γη που στους διάφορους λαούς παίρνει και ιδιαίτερα ονόματα. Στους Σουμέριους λέγεται Ιναννά, στους Βαβυλώνιους Ιστάρ, στη Συρία Αστάρτη, στη Φοινίκη Ανάθ, στην Αίγυπτο Ίσιδα, στη Μικρά Ασία λέγεται Μεγάλη Μητέρα, Κυβέλη, Δινδυμήνη, Μα , στους Έλληνες Δήμητρα ή Ρέα κ.λ.π. Περισσότερα ...

Οι Διόσκουροι, Κάστωρ και Πολυδεύκης      «Όταν οι μαύρες θύελλες σηκώνουν μαυρισμένα κύματα, οι άνθρωποι στέκουν όρθιοι στην πλώρη και προσεύχονται στα θεϊκά παιδιά του Δία και σφάζουν άσπρα αρνιά. Τότε αμέσως γαληνεύουν τα κύματα της αφρισμένης θάλασσας και ο διάπλους γίνεται εύκολος και ακίνδυνος». Ομηρικός ύμνος Σύμφωνα με τον μύθο, οι δίδυμοι ήρωες Διόσκουροι, Κάστορας και Πολυδεύκης, γεννηθήκαν στον Ταΰγετο, το μεγάλο βουνό της Σπάρτης και του Ταινάρου, έτσι είναι κατεξοχήν ήρωες δωρικής καταγωγής.Στην Σπάρτη, ο βασιλιάς Τυνδάρεως, είχε για γυναίκα του την πανέμορφη Λήδα, κόρη του βασιλιά τής Αιτωλίας, Θέστιου. Η Λήδα έσμιξε με τον Δία κι απέκτησε μαζί του δύο παιδιά, την Ελένη, πού ήταν ωραία σαν θεά και τον Πολυδεύκη τον τρανό ήρωα. Με τον βασιλιά Τυνδάρεω η Λήδα είχε άλλα δύο παιδιά, την Κλυταιμνήστρα, και τον Κάστορα. Ο Πολυδεύκης πήρε απ” τον πατέρα του θεό Δία την αθανασία, μα ο αδελφός του, ο Κάστορας, παρέμεινε θνητός, επειδή ήταν γιος του θνητού βασιλιά. Έγιναν και οι δύο τους μεγάλοι και τρανοί, κανένας δε μπορούσε να παραβγεί με τον Κάστορα, στη μαστοριά του να οδηγάει το άρμα, όπου κατάφερνε να δαμάσει και τα πιο ατίθασα άλογα. Ο δε Πολυδεύκης ήτανε γενναίος πρωταθλητής στην πυγμαχία. Οι δυο τους δεν αποχωρίστηκαν ποτέ μεταξύ τους γιατί τους ένωνε φλογερή αγάπη.  Περισσότερα ...