Τετάρτη, 30 Μαΐου 2018

ΘΑΝΟΣ ΕΥΗ koukfamily

ΘΑΝΟΣ ΕΥΗ koukfamily



Posted: 30 May 2018 11:00 AM PDT
Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Η ιταλική περίπτωση δείχνει πιά ανοιχτά πως το πράμα με τίτλο "Ευρωπαϊκή Ένωση" δεν είναι παρά μία εξωθεσμική αντιδημοκρατική, οιονεί φασιστική πανευρωπαϊκή οργάνωση, που το ίδιο το διευθυντήριό της, οι αξιωματούχοι της, η νομενκλατούρα της, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να δείξουν περί τίνος ακριβώς πρόκειται.

Και αυτό που πρόκειται δεν είναι παρά μία δικτατορία των τραπεζών και των επιχειρήσεων, που κυριαρχεί και καταδυναστεύει επί των λαών της ηπείρου με τρόπο προκλητικό και επαίσχυντο, στηριζόμενη στους κατά χώρα εκπροσώπους της, δηλαδή τις κυβερνήσεις-τοποτηρητές και φερέφωνα, κι έχοντας χτίσει δεκαετίες τώρα, σιωπηρά, ύπουλα και βρώμικα, ένα νομικό πλαίσιο τόσο σε κάθε χώρα, όσο και στο κέντρο της, νομικό πλαίσιο που ψευδεπίγραφα υποστηρίζει τις δημοκρατικές δομές και τους λαούς της Ευρώπης.

Είναι τέτοιο αυτό το νομικό πλαίσιο που οι εκλογές και η ψήφος των λαών δεν έχουν πιά καμία αξία και καμία ισχύ.

Πρόκειται για μιά "δημοκρατία" τόσο καραμπινάτα ψεύτικη, εικονική, χάρτινη, που φτάνει μόνον μέχρι εκεί που αρχίζουν τα "θέλω" του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου και τα συμφέροντα των τραπεζών.

Είναι καλή η περίπτωση της Ιταλίας γιατί ξεκαθαρίζει σε όλους μας με τον πιό σαφή τρόπο πως πραγματική δημοκρατία δεν υπάρχει στον χώρο της Ευρωπαϊκής "Ένωσης".

Ο ευρωπαίος πολίτης, κάθε λαός αυτής της "Ένωσης", δεν έχει πιά τίποτα να περιμένει από τις "δημοκρατικές διαδικασίες", τις εκλογές, τα δημοψηφίσματα, και όλα τα άλλα κόλπα καταστολής των όποιων αντιδράσεων μπορεί να υπάρξουν.

Οι εκλογές και η ψήφος των λαών ισχύουν μέχρι εκεί που θα αναδείξουν κάποιον μή αρεστό στο φασιστικό ευρωπαϊκό σύστημα.

Όποιοι προτρέπουν στην παραμονή, στην πίστη και στην υπακοή σ' αυτό το σύστημα, ως τάχα αγαθό και "απαραίτητο για την χώρα και τους πολίτες", όσες κυβερνήσεις και πολιτικοί (συμπεριλαμβανομένης της "αριστερής" κυβέρνησης της χώρας μας μαζί με την συστημική-μνημονιακή αντιπολίτευση) εκβιάζουν τους λαούς προς τον "μονόδρομο" του ευρωπαϊκου νεοφασισμού, δεν είναι παρά προδότες της δημοκρατίας, πληρωμένοι με εξουσία και καρέκλες εγκληματίες κατά των πολιτών τους.

Οι δημοκρατικές διαδικασίες, οι εκλογές, η συμμετοχή σε συλλογικότητες κάτω απ' αυτήν την "ομπρέλλα", κάτω απ' αυτή την ηθική και κάτω απ' αυτούς τους θεσμούς, αυτής της Ευρωπαϊκής "Ένωσης", έχουν πεθάνει.

Είναι ανύπαρκτες και άχρηστες.
Πρέπει να βρούμε κάτι άλλο!.. 

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ 
Posted: 30 May 2018 10:30 AM PDT
Ποτέ δεν χάθηκε ένα έθνος, ένας λαός, ένεκα οικονομικών λόγων. Το αίτιο είναι η σήψη της κοινωνίας. Και τα σπέρματα αυτής σήψης, τα βιώνουμε ήδη.

Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται. Το είπε και ο Μαρξ, ότι επαναλαμβάνεται ως φάρσα. Υπάρχουν όμως κοινά σημεία σε γεγονότα που απέχουν χρονικά μεταξύ τους, και που αξίζει να τα προσέξει κάποιος, ιδιαίτερα αν θέλει να μελετήσει τα συμβάντα και στον πρόναο της πολιτικής.

Επέτειος σήμερα της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης και οι ομιλητές θα αναφερθούν στον ηρωισμό των υπερασπιστών της και θα αναδείξουν σκηνές που θα συγκινήσουν το ακροατήριο. Καλό θα ήταν όμως, να γίνει αναφορά και στο πώς έφθασε η Πόλη να γίνει έρμαιο των διαθέσεων των εχθρών της.

Και πρώτα απ’ όλα να ειπωθεί, ότι η Κωνσταντινούπολη δεν ήταν τότε πρωτεύουσα κάποιας Αυτοκρατορίας, διότι αυτή είχε ήδη είχε καταλυθεί προ πολλού χρόνου. Την εποχή της Άλωσης, η άλλοτε κραταιά Αυτοκρατορία είχε περιορισθεί εδαφικά, στην Πόλη και σε πέριξ αυτής εδάφη της ανατολικής Θράκης, σε λίγα νησιά του Αιγαίου, και είχε την εποπτεία στα δύο Δεσποτάτα, της Ηπείρου και του Μυστρά. Αυτήν την "αυτοκρατορία" κατέλυσε ο Μωάμεθ.

Αιώνες πριν, στη μάχη του Ματζικέρτ (1071), δόθηκε μια καθοριστική μάχη, που σμίκρυνε την Αυτοκρατορία, λόγω πολιτικών ραδιουργιών. Δεν είναι σημερινό το φαινόμενο της υπηρέτησης ιδιοτελών συμφερόντων σε βάρος των κοινών. Δεν εφευρέθηκε σήμερα η παροχή υπηρεσιών στον "εχθρό" και σε βάρος του λαού, προκειμένου κάποιοι να αυξήσουν τις καταθέσεις τους ή να αναρριχηθούν στην εξουσία (που για κάποιους το ένα φέρνει το άλλο).

Μια νίκη των ελληνικών στρατευμάτων υπό τον Αυτοκράτορα Ρωμανό τον Διογένη, μεταβλήθηκε αστραπιαία σε καταστροφή, επειδή τον θρόνο εποφθαλμιούσε ο Ανδρόνικος Δούκας. Και με υποχθόνιο τέχνασμα, πρόσφερε τη νίκη στον αντίπαλο, Αλπ Αρσλάν. Πόσο "γλυκιά" είναι επί τέλους αυτή η εξουσία, που οδηγεί τους ανθρώπους σε τόσο ανέντιμη συμπεριφορά; Πόσο πιο "ψηλός" νομίζει ότι είναι κάποιος, όταν ζει με κλεμμένα χρήματα, παρμένα από τα πορτοφόλια ανθρώπων που ίσα-ίσα διαθέτουν τα απαραίτητα προς το ζην;

Οι μωαμεθανοί σιγά-σιγά αφαιρούσαν εδάφη. Ό,τι κάνει η Τουρκία σήμερα, αφαιρώντας τμήματα της εθνικής μας κυριαρχίας. Ώσπου ήρθαν οι "σύμμαχοι", οι Σταυροφόροι, για να αποκρούσουν τους μωαμεθανούς και για να ανακουφιστεί η χριστιανική Αυτοκρατορία από την ασφυκτική τους πίεση. Έτσι ακριβώς, όπως έρχονται και σήμερα οι "σύμμαχοί" μας της Ευρώπης για να μας σώσουν από το οικονομικό άγος, και οι "σύμμαχοί" μας στο ΝΑΤΟ για να μας προστατεύσουν από όσους επιβουλεύονται την εδαφική μας ακεραιότητα. Τα αποτελέσματα της "βοήθειάς τους" είναι γνωστά.

Οι Σταυροφόροι, ίσως να μη κατάλαβαν καλά το σχέδιο και προτίμησαν να κατακτήσουν την Κωνσταντινούπολη. Κοντά 60 χρόνια (1204-1261) κράτησε η κατοχή των ομόδοξων "αδελφών". Πώς συμπεριφέρθηκαν κατ’ αυτό το διάστημα; Οι χρονικογράφοι αναφέρουν ότι όσα έκανε ο Μωάμεθ το 1453 ήσαν ελάχιστα εμπρός σ’ αυτά που υπέστησαν οι Βυζαντινοί από τους Σταυροφόρους.

Όλα τα επόμενα χρόνια, στην Πόλη συζητούσαν αν έπρεπε να υποταχθούν στον Πάπα ή στον μωαμεθανό. Καμιά συζήτηση επί της ουσίας, πώς να ξαναδυναμώσουν την Αυτοκρατορία. Δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτές οι εικόνες έρχονται στο νου μου, παρακολουθώντας τις τηλεοπτικές συζητήσεις, όπου τίποτε επί της ουσίας δεν ακούγεται, αλλ’ απεναντίας αναλίσκονται οι "συζητητές" στην προβολή του εαυτού τους με άναρθρες κραυγές.

Ο Μωάμεθ βρήκε μια Πόλη αδύναμη να προστατεύσει τον εαυτό της. Οι κάτοικοί της, πλην ελάχιστων (3.000 χιλιάδων) την εγκατέλειψαν. Το ίδιο και οι "σύμμαχοί" της. Βέβαια, οι δυτικοί έστειλαν και τρόφιμα στους λιμοκτονούντες πολιορκούμενους. Ένα φορτίο… καλαμπόκι!

Η Πόλη αλώθηκε. Οι Δυτικοί της έκαναν το μνημόσυνο. Χάρηκαν κιόλας που απαλλάχθηκαν από έναν βραχνά. Οι "σπουδαίοι" της Πόλης (πάντα πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) δεν είχαν μεγάλο πρόβλημα. Είχαν προσωπικούς φίλους στην Εσπερία και βολεύτηκαν. Ο απλός λαός, αμέτοχος στις ραδιουργίες των πολιτικών και των μεγαλοσχημόνων, έμεινε να υποφέρει για αιώνες.

Να μου επιτραπεί να επαναλάβω για πολλοστή φορά, και θα συνεχίσω να το επαναλαμβάνω σε κάθε ευκαιρία. Ποτέ, σε καμιά εποχή, σε καμιά χώρα, σε κανένα πολιτικό σύστημα δεν χάθηκε ένα έθνος, ένας λαός, ένεκα οικονομικών λόγων. Το αίτιο είναι η σήψη της κοινωνίας. Και τα σπέρματα αυτής σήψης, τα βιώνουμε ήδη.

Ο Μακεδών
Voria

το είδαμε ΕΔΩ
Posted: 30 May 2018 10:11 AM PDT
Είναι αναγκαίο να τιμωρηθούν οι ακροκεντρώες ελίτ της Ευρώπης 

Από τον δρα Απόστολο Κρητικόπουλο*

Με χαμόγελο διάβασα το άρθρο του έγκριτου πολιτικού αναλυτή Ντέιβιντ Αντλερ στους «New York Times» πριν από λίγες ημέρες με τίτλο «Οι κεντρώοι είναι οι πιο εχθρικοί προς τη δημοκρατία, και όχι οι ακραίοι». Ο κ. Αντλερ ανέλυσε πολλές έρευνες και στατιστικά δεδομένα από ευρωπαϊκές χώρες και τις ΗΠΑ, και κατέληξε στα συμπεράσματα ότι οι κεντρώοι είναι οι πιο σκεπτικιστές απέναντι στη δημοκρατία, αυτοί που εναντιώνονται στις ελεύθερες και δίκαιες εκλογές, εκείνοι που υποστηρίζουν απολυταρχικές λύσεις. Αυτή η έρευνα επιβεβαίωσε απόλυτα τις δικές μου εμπειρικές αντιλήψεις για τους Ελληνες ακροκεντρώους και «φιλελεύθερους», οι οποίοι θεωρούν εμάς, τους δεξιούς, ως εθνολαϊκή πλέμπα, ως λειτουργικά αναλφάβητους (κατά Χωμενίδη θεώρηση), ως άτομα μειωμένης αντίληψης που δεν θα έπρεπε να ψηφίζουμε ή ακόμα και να αναπαραγόμαστε (ναι, τα έχω ακούσει και αυτά).

Δύο ημέρες μετά τη δημοσίευση της παραπάνω έρευνας ήρθε και έδεσε η απόδειξή της: Στην Ιταλία ο κεντρώος, φιλοευρωπαϊστής πρόεδρος της Δημοκρατίας (ΠτΔ) κ. Ματαρέλα προχώρησε σε πολιτικό πραξικόπημα αφού αρνήθηκε σε δημοκρατικά εκλεγμένους αντιπροσώπους δυο ευρωσκεπτικιστικών κομμάτων (της Πατριωτικής Λέγκας του Βορρά και του αντισυστημικού Κινήματος 5 Αστέρων, που συνολικά έχουν το 50,03% [!] των ιταλικών ψήφων) να ορίσουν δικό τους υπουργό Οικονομικών, τον διεθνούς φήμης έμπειρο οικονομολόγο Πάολο Σαβόνα. Με ένα αστείο διάγγελμα προς τον ιταλικό λαό, ο κ. Ματαρέλα εξήγησε ότι αρνείται να δεχτεί έναν υπουργό Οικονομικών ο οποίος έχει αντίθετη άποψη με την Ε.Ε. όσον αφορά την «ορθή» λειτουργία του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος. 

Ο κ. Ματαρέλα δεν καθησυχάζεται από το γεγονός ότι ο επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Τράπεζας είναι ο Ιταλός Μάριο Ντράγκι. Οχι, επιθυμεί και ο υπουργός Οικονομικών να είναι κάποιος πλήρως συμβατός με την κεντρική ευρωπαϊκή διοίκηση, πειθήνιο όργανο των Βρυξελλών. Και ας σημαίνει αυτό ότι είναι αντίθετο με τη δημοκρατική βούληση του ιταλικού λαού. Ηδη τις ώρες που γράφω αυτό το άρθρο κινούνται διαδικασίες βάσει του άρθρου 90 του ιταλικού Συντάγματος για καθαίρεση του κ. Ματαρέλα λόγω εσχάτης προδοσίας. 

Πρέπει, επιτέλους, να τιμωρηθούν οι ακροκεντρώες ελίτ της Ευρώπης που πιστεύουν πως μπορούν να τιθασεύσουν με απολυταρχικές μεθόδους ολόκληρους λαούς και να παρακάμψουν δημοκρατικά αποτελέσματα και την επιθυμία των ευρωπαϊκών εθνών.

Μια ατιμωτική καθαίρεση του κ. Ματαρέλα θα ήταν ένα εξαίσιο παράδειγμα για κάθε ευρωπαϊστή κεντρώο επίδοξο τζιτζιφιόγκο, ο οποίος προσπαθεί να κάμψει τη βούληση του ίδιου του έθνους του προς όφελος μιας εθνομηδενιστικής ευρωπαϊκής ελίτ. 

*Διδάκτωρ πληροφορικής

δημοκρατία
Posted: 30 May 2018 09:30 AM PDT
Γραμμένο Από Τον Φώτη Κόντογλου Τον Κυδωνιέα 

… Κλάψετε πέτρες άψυχες. Μαρανθείτε δένδρα ανθισμένα, γιατί δεν είναι πλέον Μάιος δι’ εμάς από τότε που έκαψε τα φυλλοκάρδια μας εκείνος ο καταραμένος Μάιος. Ο πλέον καλός μήνας, ο μοσχοβολημένος μήνας της χαράς, γίνηκε για εμάς ο πλέον ασβολερός, ξέρακας χειρότερος από τον Δεκέμβρην. Εμαράνθη το άνθος της καρδιάς μας. Έπεσεν ο στέφανος από την κεφαλήν μας. 

Από τότε, ωσάν να μην εξημέρωσε ποτέ, γιατί οι ημέρες μας είναι ωσάν τες νύκτες. Αηδόνια δεν λαλούν πλέον επάνω εις τα δένδρα μας, αμή μονάχα κόρακες και κουρούνες κράζουν λυπητερά. Μεγάλη εβδομάδα εγίνηκεν όλη η ζωή μας. Το σήμερον κρεμάται επί ξύλου εγίνηκε το τραγούδι μας.

Ο Χριστός νεκρός και σταυροχεριασμένος μέσα εις το μνήμα γίνηκε το εικόνισμά μας. Τα τραγούδια μας εγίνηκαν ωσάν μοιρολόγια, το χρυσοκέρινον πρόσωπον της Παναγίας είναι φαρμακωμένον, οι άγιοί μας κοιτάζουν συλλογισμένοι και παραπονεμένοι.

Τα χωριά μας είναι ωσάν μοναστήρια, τα σπίτια μας ωσάν ερημοκλήσια, οι μανάδες και οι αδελφάδες μας είναι ωσάν καλογριές μαυροφορεμένες. Οι πατεράδες μας ομοιάζουνε ωσάν ασκητάδες, τα παληκάρια μας είναι καταπικραμένα…

(Από το τεύχος 17 -18 /1953 του περιοδικού «Κιβωτός») 
Πηγή: Διακόνημα 
Εικόνα από: paletaart – Χρώμα και Φώς
το είδαμε ΕΔΩ
Posted: 30 May 2018 08:30 AM PDT
Γράφει ο Αντώνιος Φώσκολος

Από τα τέλη του Παλαιοζωικού Αιώνα μέχρι σήμερα η περιοχή μεταξύ της Αφρικανικής Πλάκας και της Ευρασιατικής Πλάκας σημερινής γνώρισε δύο μεγάλες γεωλογικές περιόδους που είναι υπεύθυνες για τα αμύθητα αποθέματα σε υδρογονάνθρακες (ενεργειακό πλούτο) που έχει η ανθρωπότητα. Αυτές οι δύο περίοδοι είναι οι εξής:

Η πρώτη είναι η περίοδος της δημιουργίας του Ωκεανού της Τιθύος που κράτησε περίπου 245 εκατομμύρια χρόνια. Η δεύτερη είναι η περίοδος που αφορά την εξαφάνιση του Ωκεανού της Τιθύος και την δημιουργία του Περσικού Κόλπου και της Μεσογείου Θάλασσας. 
Εικόνα 1. Η Πανγαία και Πανθάλασσα πριν 265 εκατ. χρόνια.

Κατά τα τέλη του Παλαιοζωικού Αιώνα, ήτοι πριν 265 εκατομμύρια χρόνια, υπήρχε μία Ήπειρος, Η Πανγαία, και μία θάλασσα, Η Πανθάλασσα (εικόνα 1). Στην αρχή του Μεσοζωϊκού Αιώνα η Πανγαία διασπάται σε δύο Υπερηπείρους την Λαυρασία και την Γκοντβάνα ενώ στον ενδιάμεσο χώρο δημιουργείται ο μεγάλος ωκεανός της Τιθύος. Αυτός ο ωκεανός ξεκινούσε από τον σημερινό Ινδικό Ωκεανό περνούσε μεταξύ Ευρώπης και Αφρικής και έφθανε στον σημερινό Ατλαντικό Ωκεανο.

Ο ωκεανός της Τιθύος κράτησε για 235 εκατομμύρια χρόνια (εικόνα 2.), και γέμισε τον βυθό της θάλασσας με κολοσσιαίες ποσότητες ιζημάτων, τα οποία φιλοξενούσαν μεγάλες ποσότητες φυτοπλαγκτού αλλά ιδιαίτερα κάτω από την Κρήτη τα υπολείμματα/οργανική ουσία των σπόγγων που το σώμα τους αποτελείτο από χοληστάνες. Οι χοληστάνες είναι οι πρόδρομες ενώσεις του πετρελαίου. Άρα μέσα στα μεγάλα πάχη των ιζημάτων του Μεσοζωικού αιώνα και ολοκλήρου του Παλαιογενούς (Παλαιοώκαινο, Ηώκαινο, Ολιγοκαινο) που φθάνουν και τα 20 χιλιόμετρα, (εικόνα 3). 


Εικόνα 2. Οι Ήπειροι και ο Ωκεανός της Τιθύος κατά το τέλη του Ιουρασικού.

Ο ωκεανός της Τιθύος είναι η μητέρα γένεσης των τεραστίων κοιτασμάτων πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας, Ιράν, Ιράκ, Κουβέιτ, Κατάρ, Κουρδιστάν, Συρία, (εικόνα 4), αλλά και στον Περσικό κόλπο, (εικόνα 5). Επίσης τα κοιτάσματα στην Αίγυπτο, Λιβύη και Αλγερία οφείλουν την ύπαρξή τους στους οργανισμούς που έζησαν στη θάλασσα της Τιθύος. Επιπροσθέτως, κοιτάσματα πετρελαίου της ίδιας ηλικίας έχουν εντοπιστεί στην Κύπρο, 1.5 δισ. βαρέλια στο μπλόκ 10 της Κυπριακής ΑΟΖ, και 1.5 δισ. βαρέλια κάτω από το κοίτασμα φυσικού αερίου του Λεβιάθαν στην ΑΟΖ του Ισραήλ. 
Εικόνα 3. Πάχη των ιζημάτων στην υδρόγειο. Μεγάλα πάχη ιζημάτων, 10-22 χιλιόμετρα νότια της Κρήτης.

Η γεωλογική υπηρεσία του Ισραήλ σε επίσημη ανακοίνωσή της εκτιμά, με πιθανότητα 50%, τα κοιτάσματα του πετρελαίου που υπάρχουν σε ιζήματα/πετρώματα του Μεσοζωϊκού Αιώνα να πλησιάζουν τα 26 δισ. βαρέλια. Επίσης στην λεκάνη του Ηρόδοτου, πάνω από 13 δισ. βαρέλια σε ιζήματα του Μεσοζωϊκού Αιώνα, (εικόνα 6). Η λεκάνη του Ηρόδοτου είναι υπόλειμμα της Τιθύος. Τα 2/5 της λεκάνης ανήκουν στην Αίγυπτο τα 2/5 στην Ελλάδα και το 1/5 στην Κύπρο. Είναι αδήριτος ανάγκη να ανακηρυχθεί και να οριοθετηθούν οι ΑΟΖ Ελλάδας, Αιγύπτου και Κύπρου για να εκμεταλλευτούμε τα κοιτάσματα πετρελαίου. Εικόνα 
4. Κατανομή των υδρογονανθράκων (H/C) στα ιζήματα του Μεσοζωϊκού Αιώνα και του Παλαιογενούς 

Εικόνα 5. Κοιτάσματα υδρογονανθράκων (φυσικού αερίου με ερυθρό χρώμα και αργού πετρελαίου με πράσινο χρώμα) στον Περσικό Κόλπο.
 

Τι ποσότητες αντιστοιχούν στην Ελλάδα; 

Αυτά τα γεωλογικά γεγονότα μας οδηγούν αβίαστα στην ύπαρξη κοιτασμάτων αργού πετρελαίου και στην νότια περιοχή της Ελληνικής ΑΟΖ με έκταση πάνω από 200000 Km2. Και αν η ΑΟΖ του Ισραήλ που έχει 50.000 Km2 υπολογίζεται να έχει 26 δισ. βαρέλια Μεσοζωϊκού αργού πετρελαίου εμείς τι ποσότητες θα περιμένουμε να έχουμε στα αντίστοιχα πετρώματα που είναι νότια της Κρήτης και νότια των Δωδεκανήσων; Ίσως και 55-60 δισ. βαρέλια με μια αξία των $ 3.85-$ 4.2 τρισ. Άρα αξίζει τον κόπο να ερευνήσουμε την Ελληνική ΑΟΖ και σε μεγαλύτερα βάθη όπου υπάρχουν ιζήματα του Μεσοζωϊκού Αιώνα. 
Εικόνα 6. Λεκάνη του Ηρόδοτου με αλληλοεπικαθήμενα κοιτάσματα (6 παγίδες) αργού πετρελαίου σε ιζήματα του Μεσοζωϊκού Αιώνα.

Η δεύτερη σημαντική γεωλογική εποχή αρχίζει πριν 20 περίπου εκατομμύρια χρόνια και οφείλεται στην αποκόλληση της Αραβικής πλάκας από την Αφρικανική Ήπειρο και την προσκόλληση της στην Ασιατική Ήπειρο κόβοντας την επικοινωνία που είχε ο Ωκεανός της Τιθύος τόσο με τον Ινδικό Ωκεανό όσο και με τον Ατλαντικό. Αυτή η εξέλιξη οδήγησε στην δημιουργία της Μεσογείου Θάλασσας, (εικόνα 7). 


Εικόνα 7. Βόρεια μετακίνηση της Αφρικανικής Ηπείρου κατά τα μέσα του Μιοκαίνου και πριν την προσκόλληση της Αραβικής Πλάκας στην Ασιατική Ήπειρο και το κλείσιμο του διαύλου επικοινωνίας της Τιθύος με τον Ατλαντικό Ωκεανό, Scotese, 2000

Η χρονική αλληλουχία των γεωλογικών εξελίξεων από τότε που δημιουργήθηκε η Μεσόγειος, το λεγόμενο, Timing Events, ήταν αυτό που δημιούργησε τις ιδανικές συνθήκες για την γένεση και αποθήκευση του φυσικού αερίου στην λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου και κατ’ επέκταση στην Ελληνοκυπριακή ΑΟΖ. Πρώτον, κατά τα μέσα του Μιοκαίνου, ήτοι μεταξύ 11 εκατ. και 6 εκατ. ετών, δημιουργήθηκαν στην Μεσόγειο οι κοραλλιογενείς ύφαλοι που αποτέλεσαν της τεράστιες αποθήκες στις οποίες αργότερα εγκλωβίστηκε το φυσικό αέριο, (εικόνα 8). 


Κατά το Μεσσήνιο, τέλη του Μιοκαίνου, ήτοι πριν 6 εκατομμύρια χρόνια η Μεσόγειος αποξηράνθηκε για περίπου 1000000 χρόνια, δημιουργώντας κατά τόπους τεράστιες λιμνοθάλασσες και τάφρους όπου αναπτύχθηκαν τεράστιες ποσότητες υδροχαρών φυτών, (εικόνα 9). 

Εικόνα 8. Ο κοραλλιογενής ύφαλος Ζορ στην Αιγυπτιακή ΑΟΖ Εικόνα 9. Παλαιολιμνοθάλασσες και παλαιοτάφροι όπου αναπτύχθηκαν τεράστιες ποσότητες υδροχαρών φυτών. Η αναερόβιος αποσύνθεσή τους δημιούργησε το βιογενές φυσικό αέριο το οποίο αποθηκεύτηκε στους κοραλλιογενείς υφάλους τύπου Ζορ.

Κατά την αναερόβιο αποσύνθεση αυτής της τεράστιας βιομάζας από τα μεθανοβακτήρια δημιουργήθηκαν αμύθητες ποσότητες βιογενούς φυσικού αερίου που αποθηκεύτηκαν στους ήδη προ-υπάρχοντες κοραλλιογενείς υφάλους. Όταν η Μεσόγειος αποξηράνθηκε τελείως οι κοραλλιογενείς ύφαλοι καλύφθηκαν/σφραγίστηκαν αρχικά με γύψο και κατόπιν με χλωριούχο νάτριο, (εικόνα 10).
Εικόνα 9. Παλαιολιμνοθάλασσες και παλαιοτάφροι όπου αναπτύχθηκαν τεράστιες ποσότητες υδροχαρών φυτών. Η αναερόβιος αποσύνθεσή τους δημιούργησε το βιογενές φυσικό αέριο το οποίο αποθηκεύτηκε στους κοραλλιογενείς υφάλους τύπου Ζορ.
Έτσι το φυσικό αέριο παρέμεινε μέχρι σήμερα εγκλωβισμένο στους κοραλλιογενείς υφάλους. Αυτοί οι ύφαλοι που έχουν στοχοποιηθεί από την ΕΔΕΥ, (εικόνα 11), περιμένουν τώρα την εκμετάλλευση του βιογενούς φυσικού αερίου όπως ακριβώς το Ζορ στην Αίγυπτο, (εικόνα 12), και το κοίτασμα της Καλυψώς στην Κύπρο. 

Εικόνα 10. Κατανομή των διαφόρων τύπων αλάτων (εβαποριτών) όταν αποξηράνθηκε τελείως η Μεσόγειος. Τοποθεσίες γεωτρήσεων που έγιναν από ωκεανογραφικά σκάφη κατά την διάρκεια των ερευνητικών προγραμμάτων DSDP-ODP. Επίσης εμφανείς είναι και οι τοποθεσίες των ανοξικών παλαιολιμνών που βρίσκονται στις κορυφές της Μεσογειακής Ράχης οι οποίες δημιούργησαν το βιογενές φυσικό αέριο.

Συμπερασματικά, οι γεωλογικές εξελίξεις δια μέσου των γεωλογικών αιώνων ευνόησαν πάρα πολύ την δημιουργία υδρογονανθράκων στην λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου ιδιαίτερα όμως στην παράκτιο νότια Κρήτη. 
Εικόνα 11. Δεκαέξι κοραλλιογενείς ύφαλοι τύπου Ζορ κάτω από την Κρήτη με αποθέματα φυσικού αερίου που κυμαίνονται, ο κάθε ένας, από 3 τρις κυβικά πόδια (ισοδύναμα με 547 εκατ. βαρέλια πετρελαίου) έως 30 τρις κυβικά πόδια (ισοδύναμα με 5.47 δις εκατ. βαρέλια πετρελαίου). 
Εικόνα 12. Το κοίτασμα Ζορ σε τρισδιάστατη απεικόνιση με απόθεμα 30 τρις κυβικά πόδια ( ενεργειακό ισοδύναμο 5.47 δις βαρέλια αργού πετρελαίου που αντιστοιχούν σε 36 ισοδύναμα κοιτάσματα Πρίνου).

Έχουμε υδρίτες στον πυθμένα της θάλασσας, αμέσως βαθύτερα βιογενές φυσικό αέριο, και ποιο βαθειά πυρολιτικό φυσικό αέριο, υγρούς αέριους υδρογονάνθρακες και ακόμα βαθύτερα αργό πετρέλαιο, (εικόνα 13). 


Εικόνα 13. Η αλληλουχία των διαφόρων τύπων υδρογονανθράκων που θα πρέπει να υπάρχουν σε συνάρτηση με το βάθος των πετρωμάτων που απαντώνται νότια της Κρήτης.

Μόλις προ 2 ετών συνειδητοποιήσαμε το μέγεθος των αποθεμάτων του βιογενούς φυσικού αερίου. Δεν έχουμε όμως καταλάβει τι τεράστιο πλούτο έχουμε ακόμα ποιο βαθειά. Αν όλα αυτά συνεκτιμηθούν τότε και μόνο τότε θα καταλάβουμε την δύναμη της Ελλάδας. Οικονομία, γεωπολιτική θέση, εξωτερική πολιτική είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τον ενεργειακό μας πλούτο.

πηγή
Posted: 30 May 2018 07:30 AM PDT
Γράφει ο Νίκος Λυγερός

Οι ΗΠΑ, η Βόρεια Κορέα και η ακύρωση

Η Βόρεια Κορέα αποδέχτηκε ν’ ανατινάξει τις εγκαταστάσεις, όπου έκανε έξι πυρηνικές δοκιμές και μάλιστα μονομερώς, διότι επί της ουσίας δεν μπορούσε να τις ξαναχρησιμοποιήσει. Επίσης ανά πάσα ώρα και στιγμή μπορεί να ξανακατασκευάσει τις ανάλογες. Το θέμα λοιπόν της ακύρωσης της συνάντησης ΗΠΑ και Βόρειας Κορέας είναι πρακτικά ανεξάρτητο και έχει περισσότερο σχέση με την ιδεολογική προπαγάνδα παρά με την πραγματικότητα του πεδίου δράσης. 

Η Βόρεια Κορέα γνωρίζοντας ότι έχει την άμεση και έμμεση υποστήριξη της Κίνας, θέλει να παρουσιαστεί ως ισάξια των ΗΠΑ τουλάχιστον σε επίπεδο των εντυπώσεων και βέβαια για εσωτερική κατανάλωση δίχως αυτό βέβαια να αλλάζει τα αληθινά δεδομένα. Είναι ένας τρόπος επίσης να λέει ότι έχει το πάνω χέρι με τη Νότια Κορέα. Η απόφαση του Αμερικανού Προέδρου να βάλει ένα τέλος σε αυτή την ψευδοδιαδικασία, είναι θέμα πρωτοβουλίας σε ένα ανταγωνιστικό πλαίσιο. 

Οι ΗΠΑ έχουν κρατηθεί όλες αυτές τις ημέρες για να μην τορπιλίσουν την όλη προσπάθεια, αλλά οι κινήσεις της Βόρειας Κορέας έγιναν σταδιακά όλο και πιο επιθετικές ακολουθώντας την κλασική προπαγάνδα μιας δικτατορίας που θεωρεί ότι μια δημοκρατία δεν έχει τα κότσια να της αντισταθεί, τουλάχιστον αυτό θέλει να πιστεύουν όσοι ασχολούνται με αυτή. Όμως η βαρβαρότητα που χαρακτηρίζει αυτό το καθεστώς δύσκολα κρύβεται και οι ΗΠΑ έδωσαν τέλος σε μια υποκρισία που δεν μπορούσε να αναμετρηθεί με την στρατηγική πραγματικότητα.

πηγή

Η Βόρεια Κορέα δεν είναι Κίνα

Η Βόρεια Κορέα έχει τη συμπεριφορά των μικρών σκύλων που κρατούν από το λουρί οι ιδιοκτήτες τους. Γαβγίζουν όσο μπορούν και μόνο όσο νιώθουν ότι υπάρχει κάποιος άλλος που κρατά με το χέρι του το λουρί. Κι αν αυτός το αφήσει τότε σταματούν απότομα την παράλογη συμπεριφορά τους. Έτσι γίνεται με τη Βόρεια Κορέα όσο την κρατά από το λουρί η Κίνα και μόλις χαλαρώνει την ένταση η Κίνα, ξαναμαζεύεται μέσα στο καβούκι της. Το παιχνίδι που παίζει με τις ΗΠΑ είναι μια τραγική κωμωδία. Θέλει να δώσει την εντύπωση ότι έχει το ίδιο επίπεδο με τις ΗΠΑ ενώ δεν το πιστεύει ούτε η ίδια η Κίνα. 

Η Βόρεια Κορέα βλέπει τον εαυτό της σαν Κίνα ενώ δεν έχει καν το επίπεδο της Νότιας Κορέας ούτε της Ιαπωνίας κι ούτε της Ταϊβάν. Ας μη γελιόμαστε λοιπόν με τις παράλογες δηλώσεις της όσον αφορά στην αναμέτρηση με τις ΗΠΑ σε πυρηνικό επίπεδο. Ακόμα δεν έχει καταλάβει πως κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση που ήθελε ν’ ανταγωνιστεί την Αμερική ούτε πόσο μαζεμένη είναι η Κίνα όταν βλέπει τις στρατηγικές κινήσεις των ΗΠΑ. 

Η Βόρεια Κορέα ζει και επιζεί μόνο λόγω βαρβαρότητας μέσα στη ζώνη επιρροής της Κίνας. Έχει μια άγρια συμπεριφορά μόνο εντός μιας κινέζικης παιδικής χαράς για καθυστερημένους δικτάτορες που δεν ξέρουν καν να εκφράζονται. Φοβάται τόσο πολύ τον προστάτη της που γαβγίζει για να φανεί αλλά όλες οι δημοκρατίες του κόσμου βλέπουν την αμελητέα της αξία. 

πηγή 

Η πρωτοβουλία της Νότιας Κορέας

Μετά από την αλλαγή φάσης στη συμπεριφορά της Βόρειας Κορέας, σε σχέση με τη διεξαγωγή των στρατιωτικών ασκήσεων στη Νότια Κορέα σε συνδυασμό με τις αμερικανικές δυνάμεις και την απόρριψη από τις ΗΠΑ της περίφημης συνόδου, η Νότια Κορέα πήρε την αυθόρμητη πρωτοβουλία του ενδιάμεσου. Βέβαια όλοι βλέπουμε ότι υπάρχει πρώτον συντονισμός με τις ΗΠΑ, που παρουσιάζονται έντεχνα ως αδιάλλακτες για να μην υποστούν οι ίδιες την απόρριψη μιας Συνόδου εκ μέρους της Βόρειας Κορέας αλλά ταυτόχρονα συνεχίζουν τις έμμεσες διαπραγματεύσεις μέσω της Νότιας Κορέας. Κάτι που είναι επίσης σημαντικό είναι ότι η Βόρεια Κορέα επανήλθε ουσιαστικά στο επίπεδο της Νότιας Κορέας ενώ από πίσω παίζουν η Κίνα και οι ΗΠΑ. 

Έτσι έχουμε το κλασσικό παίγνιο με δύο μικρούς παίκτες που αποτελούν τους επίσημους εχθρούς και δύο μεγάλους είναι στην ουσία οι ανεπίσημοι εχθροί. Σε αυτό το παίγνιο που υπάρχει ήδη από τον πόλεμο της Κορέας, τα πράγματα είναι πιο σταθερά και μάλιστα πιο ανθεκτικά όσον αφορά στις στρατηγικές συμπεριφορές. Έτσι το πυρηνικό θέμα εντάχθηκε πια εντελώς στο κλασικό στρατηγικό θέμα και αυτό είναι ένα θετικό βήμα για τις ΗΠΑ που παίζουν με έναν υποτίθεται απρόβλεπτο παίκτη ενώ τώρα φαίνεται ότι η Βόρεια Κορέα είναι παράλογη και παίζει εντός θεωρίας εξουσίας αλλά εκτός θεωρίας παιγνίων. 

πηγή  

Ο Νίκος Λυγερός είναι καθηγητής Γεωστρατηγικής

Δείτε επίσης: 

Διάλεξη του Νίκου Λυγερού με θέμα: "Η αγάπη και τα Ευαγγέλια". Ιερός Ναός της Παναγίας Σταυροφόρων, Δικταίου Άνδρου, Ηράκλειο Κρήτης. Πέμπτη 24 Μαΐου 2018 ΕΔΩ 

Συνέντευξη του Ν. Λυγερού στην Κ. Πολύζου. Ερτ Χανίων, 25/05/2018 ΕΔΩ

Ν. Λυγερός - Τα επαγγέλματα του μέλλοντος και η Κρητική ΑΟΖ, Επιμελητήριο Ρεθύμνης, Κρήτη, 28/05/2018 ΕΔΩ
Posted: 30 May 2018 06:30 AM PDT
Γράφει ο Πέτρος Χασάπης

Το πολίτευμα που έχουμε δεν είναι φυσικά δημοκρατία. Μόνο λίγοι πολιτικά αφελείς πιστεύουν πλέον σήμερα το αντίθετο. Στην πραγματικότητα έχουμε ένα αγελαίο σύστημα με τον μανδύα του κοινοβουλευτισμού.

Το αγελαίο σύστημα δεν απευθύνεται στη λογική. Δεν θέλει μια οργανωμένη κοινωνία ελεύθερων και υπεύθυνων πολιτών που συμμετέχουν στη λήψη των αποφάσεων. Θέλει ασύνδετες μάζες και απευθύνεται στα ένστικτα και κυρίως στο αγελαίο ένστικτο. Εργαλεία που χρησιμοποιεί (χαρακτηριστικά του αγελαίου μοντέλου) είναι ο υπερσυγκεντρωτισμός, ο αρχηγισμός, ο ηγετισμός, η τεχνητή πολιτική πόλωση, τα κομματικά μαντριά, το διαίρει και βασίλευε, η τρομοκρατία, η βία και ο κοινωνικός αυτοματισμός.

Η Δημοκρατία, αντίθετα δεν απευθύνεται στα ένστικτα. Είναι μια ανώτερη λογική διεργασία που απευθύνεται στη λογική. Γι’ αυτό και είναι ένα ευαίσθητο και εύθραυστο πολίτευμα, σε αντίθεση με τη δυναμική ροπή προς την ενστικτώδη αγελαία συμπεριφορά.

Η δημοκρατία στην πραγματικότητα είναι μία σύμβαση, μεταξύ ελεύθερων και υπεύθυνων πολιτών, με πλήρη συναίσθηση της ευθύνης τους για την τήρηση των συμπεφωνημένων. Αυτή η σύμβαση υλοποιείται σε ένα γραπτό κείμενο που ονομάζεται Σύνταγμα. Ένα Σύνταγμα που φυσικά θα πρέπει να το συντάξουν οι ίδιοι οι πολίτες και όχι οι εξουσιαστές τους, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα.

Στην περίπτωση που το Σύνταγμα το συντάσσουν οι εξουσιαστές, είναι φυσικό να διαμορφώνουν πάντα ένα αγελαίο σύστημα, κρατώντας για τους εαυτούς τους το ρόλο των ανεύθυνων ηγετών της αγέλης. 

πηγή 
Posted: 30 May 2018 05:30 AM PDT
Η Αννα Νοταρά δαπανούσε σεβαστά ποσά της πατρικής περιουσίας προκειμένου να αγοράζει ελληνικά χειρόγραφα.

Από τον Νίκο Παπουτσόπουλο 

Κορυφαία στιγμή των δραματικών γεγονότων της Αλώσεως ο μαρτυρικός θάνατος του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, που σηματοδότησε το τέλος μιας εποχής και ενός κόσμου, ο οποίος όμως εξακολουθεί να μετακινείται και να μεταφέρει την αίγλη του βυζαντινού πολιτισμού, να μεταγγίζει το κλασικό πνεύμα στη Δύση και να δημιουργεί σε άλλον χώρο και χρόνο τις προϋποθέσεις εκείνες που οδήγησαν, στα αμέσως επόμενα χρόνια, στην Αναγέννηση.

«Τα όνειρά του ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος δεν τα πήρε μαζί του στον τάφο. Εγιναν όνειρα του Γένους, κληρονομιά για τους αυριανούς σκλάβους που τους εξαγόραζε τη δουλεία. Εδωσε στους Ελληνες καθαρή γραμμή πορείας. Ο θάνατός του στερνή λάμψη, που όμως μετατράπηκε σε δυνατό φως, και το έθνος μ' ευλάβεια το κράτησε άσβεστο επί αιώνες» γράφει ο Χρ. Ζαλοκώστας.

Η Αννα Νοταρά, θυγατέρα του Μεγάλου Δουκός Λουκά Νοταρά, με την οποία είχε συνδεθεί ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος, είχε φυγαδευθεί στην Ιταλία λίγο πριν την Αλωση, και εκεί είχε προσπαθήσει να συγκεντρώσει τους Βυζαντινούς λογίους και διανοουμένους, αξιωματικούς και αξιωματούχους της Βασιλεύουσας,για να οργανώσει μια νέα βυζαντινή κοινωνία.

Στα 1472 η Αννα Παλαιολογίνα, κόρη του Μεγάλου Δουκός, όπως συνήθιζε να υπογράφει, ζήτησε από το Συμβούλιο της Σιένα να παραχωρηθεί έκταση γης για να εγκατασταθούν οι Ελληνες πρόσφυγες, που είχαν καταφύγει στην Ιταλία. Λίγο αργότερα, στα 1475, η Αννα Παλαιολόγου, από την Κωνσταντινούπολη, άλλοτε μνηστή του αυτοκράτορα των Ελλήνων της Ρωμανίας και της Κωνσταντινούπολης και άλλοτε κόρη του επιφανούς πρίγκιπα, μεγάλου δουκός της Ρωμανίας, όπως συνήθιζαν να την προσφωνούν επίσημα, εγκαταστάθηκε οριστικά στη Βενετία και συνδέθηκε με τους Κρήτες Νικόλαο Βλαστό και Ζαχαρία Καλλιέργη, επιφανείς λογίους, τυπογράφους και καλλιτέχνες, σε μια προσπάθεια ίδρυσης ενός πρότυπου τυπογραφείου για την έκδοση ελληνικών συγγραμμάτων, με σκοπό τη διάδοση των ελληνικών γραμμάτων και τον διαφωτισμό των Ελλήνων.

Ο Νικόλαος Βλαστός αντέγραψε πιστά τα σχέδια βυζαντινών κεντημάτων, που προσέδιδαν δόξα και μεγαλοπρέπεια στις λαμπρές ενδυμασίες που είχε φέρει από την Κωνσταντινούπολη η Νοταρά, και κατασκεύασε νέους, περίτεχνους τυπογραφικούς χαρακτήρες και στοιχεία καθώς και κοσμήματα, επίτιτλα και πρωτογράμματα. 

Η Αννα Νοταρά δαπανούσε σεβαστά ποσά της πατρικής περιουσίας προκειμένου να αγοράζει ελληνικά χειρόγραφα για να εκδοθούν και να γίνουν κτήμα των Ελλήνων της διασποράς αλλά και των λογίων της εποχής. Από το ελληνικό τυπογραφείο της Βενετίας, εφάμιλλο εκείνου του Αλδου Μανούτιου, εκδόθηκε ύστερα από σχολαστική προετοιμασία έξι ετών, στα 1499, το Ετυμολογικόν Μέγα κατά αλφάβητον, το παν ωφέλιμον λεξικό, το οποίο ο Βυζαντινός λόγιος και ελληνιστής Μάρκος Μουσούρος συμπλήρωσε με το επίγραμμα «το Μέγα Ετυμολογικόν πέρας είληφεν ήδη συν Θεώ εν Ενετία αναλώμασι μεν του ευγενούς και δοκίμου ανδρός κυρίου Nικολάου Bλαστού του Kρητός, παραινέσει δε της λαμπροτάτης τε και σωφρονεστάτης κυρίας Αννης θυγατρός του πανσεβάστου και ενδοξοτάτου κυρίου Λουκά του Nοταρά, πότε Mεγάλου Δουκός Kωνσταντινουπόλεως, πόνω δε και δεξιότητι Zαχαρίου Kαλλιέργου του Kρητός». 

Η Αννα Παλαιολογίνα Νοταρά έφυγε από τη ζωή στα 1507 και η περιουσία της περιήλθε στην κοινότητα των Ελλήνων της Βενετίας, ενώ στον Ζαχαρία Καλλιέργη είχε δώσει την άδεια και το προνόμιο να χρησιμοποιεί ως έμβλημα του τυπογραφείου τον δικέφαλο αετό, το σύμβολο που συνδέεται με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και την οικοσημολογία, το οποίο έφερε εκείνη δικαιωματικά, ως «χήρα του αυτοκράτορος των Ρωμαίων». Αργότερα, στα 1577, όταν ολοκληρώθηκαν οι εργασίες οικοδόμησης του Ναού του Αγίου Γεωργίου στη Βενετία, αριστερά της Ωραίας Πύλης τοποθέτησαν τη θαυμάσια εικόνα του Χριστού Παντοκράτορος, που έφερε μαζί της από την Κωνσταντινούπολη η κόρη του Μεγάλου Δουκός της Βασιλεύουσας.

Μητέρα του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, η Ελένη Δραγάτση (1372-1450), θυγατέρα του Σέρβου δεσπότη Κωνσταντίνου Δραγάτση, απογόνου του Μιχαήλ Η' (1223-1282), ιδρυτή της δυναστείας των Παλαιολόγων, αυτοκράτειρα του Βυζαντίου, ως σύζυγος του Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγου, είχε αποκτήσει επίσης τον Ιωάννη (Η'), προτελευταίο αυτοκράτορα του Βυζαντίου, τον Ανδρόνικο και τους δεσπότες του Μωρέως Θεόδωρο Β', Δημήτριο και Θωμά.

Ο Μανουήλ Β' έφυγε από τη ζωή στα 1425, αφού προηγουμένως είχε καρεί μοναχός με το όνομα Ματθαίος. Τον μοναστικό βίο ακολούθησε επίσης η Ελένη Δραγάτση - Παλαιολογίνα, η οποία είχε ήδη διακριθεί για την αρετή και τη σύνεση, όπως αναφέρει ο Γεννάδιος Σχολάριος, ο πρώτος Οικουμενικός Πατριάρχης μετά την Αλωση, στον Παραμυθητικό Λόγο προς τον Βασιλέα Κωνσταντίνο ΙΑ', «επί τη κοιμήσει της μητρός Αυτού αγίας Υπομονής».

Η «πολύπαις και καλλίπαις» μητέρα του τελευταίου αυτοκράτορα των Ρωμαίων εκάρη μοναχή με το όνομα Υπομονή στη μονή της «κυράς Μάρθας», άσκησε το έργο της φιλανθρωπίας και επειδή είχε συνδεθεί με τη Μονή του Τιμίου Προδρόμου της Πέτρας, όπου εφύλασσαν το ιερό λείψανο του οσίου Παταπίου, ίδρυσε γηροκομείο, το καθίδρυμα της «ελπίδος των απηλπισμένων». Η αγία Υπομονή έφυγε από τη ζωή στα 1450 και, σύμφωνα με την παράδοση, ο Αγγελής Νοταράς, συγγενής των Παλαιολόγων, μετέφερε αμέσως μετά την Αλωση το σκήνωμα του οσίου Παταπίου στα Γεράνεια όρη, στην περιοχή της αρχαίας κώμης Θέρμαι, όπου για μεγαλύτερη ασφάλεια τοποθέτησε το ιερό λείψανο μέσα σε σπήλαιο, κοντά σε παλαιό ασκητήριο. Το σπήλαιο, που περιβάλλει η σύγχρονη Μονή του Αγίου Παταπίου (στο Λουτράκι), κοσμεί τοιχογραφία της αγίας Υπομονής, και τη μονή, η πολύτιμη και πολυσέβαστη κάρα της.

Σε μιαν άλλη μονή της Αιγιαλείας, στη Μονή Ταξιαρχών, τα τέκνα της Ελένης Δραγάτση - Παλαιολογίνας, Θωμάς και Δημήτριος, μετέφεραν, σύμφωνα με την παράδοση, τα Αχραντα Πάθη του Σωτήρος Χριστού (τεμάχια από το Τίμιο Ξύλο, τον ακάνθινο Στέφανο, τη Χλαμύδα, τον Κάλαμο, τον Ιερό Σπόγγο, τους Ηλους και τον Λίθο του Μνημείου), προκειμένου να τιμήσουν τον συγγενή τους και ιδρυτή της μονής, όσιο Λεόντιο Μαμωνά.

Ο όσιος Λεόντιος γεννήθηκε στα 1377 και ήταν γιος του Ανδρέου Μαμωνά, δουκός της Μονεμβασίας, και της Θεοδώρας Παλαιολογίνας, θυγατέρας του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Δ' Παλαιολόγου. Ο Θωμάς Παλαιολόγος, ο νεότερος από τα έξι τέκνα του αυτοκράτορα Μανουήλ Β' και της Ελένης Δραγάτση, νυμφεύθηκε την Κατερίνα Ζακκαρία (κόρη του πρίγκιπα Centurione II Zaccaria), τελευταίου ηγεμόνα του πριγκιπάτου της Αχαΐας, με την οποία απέκτησε τέσσερα τέκνα, την ανατροφή των οποίων -μετά τον πρόωρο θάνατο των γονέων τους- ανέλαβε ο επιφανής λόγιος (και αργότερα καρδινάλιος) Βησσαρίων, φίλος της οικογένειας των Παλαιολόγων. Ο Βησσαρίων, στενός συνεργάτης των Παπών, μερίμνησε ώστε τα τέκνα του Θωμά να ευθυγραμμισθούν με τις απαιτήσεις και τα δόγματα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, προκειμένου να διατηρούν προνόμια και απολαβές.

Μεταξύ των πρωτοβουλιών που είχε αναλάβει την περίοδο εκείνη ο Πάπας Παύλος Β' (1464-1471), προκειμένου να καθυποτάξει στην Αγία Εδρα τη Ρωσία και να προσεταιρισθεί τους Ορθόδοξους Ρώσους, ήταν ύστερα από επίπονες διαπραγματεύσεις η ευόδωση του συνοικεσίου της κόρης του Θωμά Παλαιολόγου, Ζωής, με τον ηγεμόνα της Μόσχας Ιβάν Γ'. Ο Ιβάν απέκτησε 11 τέκνα, από τα οποία ο πρωτότοκος Βασίλι (ο Γ') επρόκειτο να τον διαδεχθεί, ύστερα από σκληρούς αγώνες της Σοφίας προκειμένου να αποκλείσει από τον θρόνο τον εγγονό του συζύγου της Ντμίτρι, από προηγούμενο γάμο του με τη Μαρία του Τβερ. Γιος του Βασίλι Γ', ο Ιβάν Δ' ο Τρομερός (εγγονός της Σοφίας Παλαιολογίνας), ο οποίος βασίλευσε μετά τον πατέρα του (1547-1584).

Θετή κόρη του Μιχαήλ Η', ιδρυτή της δυναστείας των Παλαιολόγων, ο οποίος κατόρθωσε να ανακαταλάβει την Πόλη από τους σταυροφόρους και να περάσει θριαμβευτής από τη Χρυσή Πύλη στα 1261, η Μαρία Παλαιολογίνα, την οποία ο αυτοκράτορας είχε δώσει ως σύζυγο στον Χάνο των Μογγόλων Απαγάν.

Οταν η Μαρία έφτασε στη Μογγολία, δεν άντεξε να παραμείνει επί πολύν χρόνο μακριά από τον τόπο της και τις παραδόσεις της, επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και αγόρασε μεγάλη έκταση γης, όπου υπήρχε ήδη από τον 10ο αιώνα μικρός ναός «της Παναγιώτισσας». Η Μαρία Παλαιολογίνα επανίδρυσε τον ναό και αφιέρωσε πολλά κειμήλια και πολύτιμα σκεύη και, επειδή η ίδια θεωρούνταν «Δέσποινα των Μογγόλων», ο ναός ονομάστηκε Παναγία των Μογγόλων ή -με την παραφθορά της ονομασίας αυτή που έφθασε ως τη σύγχρονη εποχή- Παναγία του Μουχλίου ή Μουχλιώτισσα.

Η Παναγία η Μουχλιώτισσα διέφυγε τη μετατροπή της σε τέμενος, παρέμεινε ναός χριστιανικός, που λειτουργεί από την ορθόδοξη κοινότητα και διατήρησε αμυδρά, έστω, τα ίχνη της αίγλης της εποχής που κάλυψαν «αι αράχναι», καθώς με την Αλωση «εξύφανον τα υφάσματά των εν τοις των Καισάρων Παλατίοις, εκ δε των νυκτερινών κραυγών των γλαυκών αντήχησαν οι θόλοι του Εφρασιγιάπ». 

δημοκρατία
Posted: 30 May 2018 04:30 AM PDT
Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος
Θεωρείται βέβαιο πως εάν οι Η.Π.Α. συνεχίσουν να αυξάνουν τα επιτόκια τους και το δολάριο παραμείνει ισχυρό, τότε οι αναπτυσσόμενες χώρες θα αντιμετωπίσουν μεγάλα προβλήματα – με αποτέλεσμα να πυροδοτήσουν κρίσεις σε άλλα κράτη, τα οποία θα μπορούσαν να προκαλέσουν το αναμενόμενο παγκόσμιο κραχ. 
Ανάλυση

Πριν από δύο περίπου εβδομάδες η Αργεντινή κατέφυγε ξανά στο ΔΝΤ, αδυνατώντας να σταματήσει την κατάρρευση του νομίσματος της (ανάλυση) – με αποτέλεσμα να παραλύσουν οι Πολίτες της, αφού αναβίωσε ο εφιάλτης του παρελθόντος. Σε μία ανάλογα μεγάλη νομισματική περιπέτεια έχει βυθιστεί και η Τουρκία, η οικονομική κατάσταση της οποίας είναι κατά πολύ χειρότερη από αυτήν της Αργεντινής – κυρίως λόγω του θηριώδους εξωτερικού χρέους και των ελλειμμάτων του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της που διπλασιάστηκαν στα 16 δις $ το πρώτο τρίμηνο του 2018, σε σχέση με το αντίστοιχο του 2017.

Ακολουθεί τώρα η Βραζιλία οι Πολίτες της οποίας πριν από κάποιο χρονικό διάστημα, βλέποντας το εισόδημα τους να μειώνεται και τις θέσεις εργασίας τους να εξαφανίζονται, αποδέχθηκαν την αυστηρή πολιτική λιτότητας που επέβαλε η νέα κυβέρνηση τους, χωρίς καμία διαμαρτυρία – μετά την πραξικοπηματική ανατροπή της προηγούμενης. Ήδη πάντως από το 2015 είχαμε αναρωτηθεί εάν η χώρα θα κατέληγε ξανά στο ΔΝΤ (άρθρο) – μεταξύ άλλων επειδή το Ταμείο θυμίζει τον υδραυλικό που επιδιορθώνει μία βρύση με έναν τέτοιο τρόπο, ώστε να χρειαστεί ξανά να τον καλέσει ο ιδιοκτήτης μετά από κάποιο χρονικό διάστημα (οπότε να εισπράξει ακόμη περισσότερα, για την ίδια βλάβη).

Ειδικότερα, εκατοντάδες χιλιάδες φορτηγατζήδες, μετά από την αύξηση των τιμών των καυσίμων κατά 50% μέσα σε ένα χρόνο, παρέλυσαν μεγάλο μέρος της χώρας – αναγκάζοντας τόσο την κυβέρνηση, όσο και την κρατική εταιρεία πετρελαίου να προβούν σε δαπανηρές παραχωρήσεις, για να σταματήσουν την απεργία (πηγή). Πρόκειται όμως μάλλον για το ξεκίνημα μίας ευρύτερης διαμαρτυρίας, αφού οι Πολίτες της χώρας είναι κάτι περισσότερο από οργισμένοι – όχι μόνο για τις αυξήσεις στις τιμές των καυσίμων αλλά, κυρίως, λόγω της απογοήτευσης τους από τις δημόσιες υπηρεσίες, καθώς επίσης εξαιτίας της πολιτικής διαφθοράς και της διαπλοκής.

Πιθανολογούμε πάντως ότι θα αρχίσουν να απομακρύνονται οι διεθνείς επενδυτές, όπως συνήθως συμβαίνει, οπότε θα ακολουθούσε μία εντονότερη πτώση του νομίσματος της Βραζιλίας – με όλα όσα δεινά κάτι τέτοιο συνεπάγεται. Σε κάθε περίπτωση, ο συνδυασμός των ανοδικών αμερικανικών επιτοκίων με το ισχυρό δολάριο, καθώς επίσης με τις υψηλές τιμές πετρελαίου στις αναπτυσσόμενες χώρες που δεν διαθέτουν ενεργειακά αποθέματα, αποτελεί ένα εξαιρετικά εκρηκτικό μείγμα – ενώ φαίνεται από παντού πως οι επενδυτές ανησυχούν, διαπιστώνοντας μεταξύ άλλων τη ραγδαία υποτίμηση των νομισμάτων αρκετών χωρών.

Σύμφωνα τώρα με το Ινστιτούτο Διεθνών Χρηματοοικονομικών (IIF), έχουν διαφύγει ήδη από τις αναπτυσσόμενες χώρες περί τα 6 δις $ μόνο από τα μέσα Απριλίου έως τις αρχές Μαΐου – ενώ δεν έχει βοηθήσει καθόλου η άνοδος των βασικών τους επιτοκίων για να εμποδίσουν τις εκροές, όπως πρόσφατα της Τουρκίας κατά 3%. Θεμελιωδώς πάντως ισχύει το ότι, η ισχύς του δολαρίου οδηγεί στην πτώση της πιστοληπτικής ικανότητας των αναπτυσσομένων χωρών – επειδή σχεδόν όλες είναι υπερχρεωμένες σε δολάρια.

Μπορεί δε η υποτίμηση των νομισμάτων τους να βοηθάει βραχυπρόθεσμα την άνοδο των εξαγωγών τους, αλλά ταυτόχρονα ακριβαίνουν οι εισαγωγές τους – οπότε μεσοπρόθεσμα εμποδίζεται ο ρυθμός ανάπτυξης, αυξάνουν τα ελλείμματα στα ισοζύγια τους, άρα τα χρέη σε ξένο συνάλλαγμα που κοστίζουν ακριβότερα κοκ. Δεν είναι πολλές βέβαια οι χώρες με ελλείμματα άνω του 3% στα ισοζύγια τρεχουσών συναλλαγών τους. Εν τούτοις, τα εξωτερικά χρέη των αναπτυσσομένων χωρών έχουν τετραπλασιαστεί τα τελευταία χρόνια, από τα 5 τρις $ στα 19 τρις $ – ή από το 25% του ΑΕΠ τους το 2008 σε πάνω από το 50% που θεωρείται ως κίνδυνος χρεοκοπίας, ειδικά επειδή τα επιτόκια δανεισμού τους είναι υψηλά σε σχέση με τα σχεδόν μηδενικά των ανεπτυγμένων χωρών.
Συνεχίζοντας, δεν είναι όλες οι αναπτυσσόμενες οικονομίες στην ίδια κατάσταση – ενώ αξιολογούνται αφενός μεν με κριτήριο τα ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών τους, αφετέρου με τους δείκτες αποτελεσματικότητας των κυβερνήσεων τους που δημοσιεύει η Παγκόσμια Τράπεζα. Η τελευταία αξιολογεί πόσο καλά λειτουργούν οι πολιτικές αρχές, επιτρέποντας μία αποτελεσματική οικονομική πολιτική – όπως στο παράδειγμα της Τουρκίας που θεωρείται πως ο πρόεδρος της επεμβαίνει στη νομισματική πολιτική της κεντρικής τράπεζας, επιδεινώνοντας την οικονομία της χώρας του. Στα πλαίσια αυτά, εκτός από την Τουρκία και την Αργεντινή, το Περού, η Βραζιλία, η Ινδονησία και η Ν. Αφρική φαίνονται ως οι πλέον επικίνδυνες χώρες – με τα ως άνω δύο κριτήρια (γράφημα).
Ένα επόμενο κριτήριο είναι το ύψος των συναλλαγματικών τους αποθεμάτων – όπου όσο μεγαλύτερο, τόσο καλύτερα μπορούν να επεμβαίνουν στις αγορές συναλλάγματος, στηρίζοντας το νόμισμα τους. Στο γράφημα φαίνεται για πόσους μήνες μπορεί να πληρώνει τις εισαγωγές της η κάθε χώρα, με τα αποθέματα της – όπου ως κατώτερο όριο θεωρούνται οι τρεις μήνες, αν και η Αργεντινή επιβεβαιώνει πως το κριτήριο δεν είναι ασφαλές. Σε καλύτερη θέση εδώ είναι η Βραζιλία με πάνω από 25 μήνες – ακολουθούμενη από τις Ρωσία, Κίνα, Περού, Ινδία, Ταϊλάνδη, Αργεντινή, Ινδονησία, Αίγυπτο, Χιλή, Ν. Αφρική, Τουρκία, Μεξικό, Ουκρανία και Εκουαδόρ
Πολύ καλύτερο κριτήριο είναι το σύνολο των ελλειμμάτων και των εξωτερικών χρεών που λήγουν εντός των επομένων δώδεκα μηνών – όπως στο γράφημα, όπου προηγείται η Τουρκία, ακολουθούμενη από την Αργεντινή, την Ουκρανία, τη Βενεζουέλα, της Ν. Αφρική, τη Χιλή, την Ινδονησία, την Αίγυπτο, το Μεξικό, την Ινδία, την Κίνα, τη Βραζιλία, το Εκουαδόρ, την Ταϊλάνδη και τη Ρωσία. Ειδικά όσον αφορά την ποιότητα των θεσμών, οι πλέον επικίνδυνες είναι η Ουκρανία, η Κίνα, η Αργεντινή, η Ν. Αφρική και η Τουρκία κατά την IIF – ενώ με κριτήριο τις ανάγκες αναχρηματοδότησης τους, οι πλέον επικίνδυνες είναι η Τουρκία, η Ρωσία και η Βραζιλία, επειδή τα ομόλογα τους έχουν μέσο όρο αποπληρωμής τα 6-7 έτη, όταν σε πολλές από τις υπόλοιπες χώρες λήγουν μετά από 9-10 έτη.

Επίλογος 

Ολοκληρώνοντας, θεωρείται σχεδόν βέβαιο πως εάν οι Η.Π.Α. συνεχίσουν να αυξάνουν τα επιτόκια τους και το δολάριο παραμείνει ισχυρό, τότε αρκετές από τις χώρες που αναφέραμε θα αντιμετωπίσουν μεγάλα προβλήματα – με αποτέλεσμα να πυροδοτήσουν κρίσεις σε άλλα κράτη, τα οποία θα μπορούσαν με τη σειρά τους να προκαλέσουν την παγκόσμια καταιγίδα των καταιγίδων που αναμένεται το επόμενο έτος. Ως εκ τούτου όλες οι χώρες πρέπει να είναι πολύ προσεκτικές – ειδικά η Ελλάδα, η οποία σχεδιάζει να βγει στις αγορές, κυριολεκτικά ξυπόλητη στα αγκάθια.  

https://analyst.gr
Posted: 30 May 2018 03:30 AM PDT
Η Αγία Σοφία είναι μεγαλείο και θαύμα και λόγος για τον Θεό, δηλαδή θεολογία, δηλαδή πλήρης ανθρωπολογία, που μιλά στην αίσθηση και στον νου και στο σώμα.

Από τον Γιώργο Κόρδη* 

29 Μαΐου. Μνήμη της Αλωσης της Πόλης και ο νους ρωτά και απορεί. Πάντα απορούσα τι ήταν αυτό που έκανε την Αλωση αυτή φοβερή και τις συνέπειές της θλιβερές για όλη την ανθρωπότητα. Τι χάθηκε με την πτώση αυτή; Χάθηκαν μονάχα χώματα, ισχύς, πλούτος, κτίσματα ή μήπως κάτι λιγότερο χειροπιαστό αλλά περισσότερο ουσιαστικό;
Απορούσα μέχρι που επισκέφτηκα την Πόλη και μπήκα στην Αγία Σοφία. Τότε θαρρώ πως κατάλαβα. Θαρρώ...


«Δειλά δειλά εισήλθαμε. Κόσμος πολύς, διάφορος. Φωτογραφίες, μουρμουρητά, η επαγγελματική φλυαρία των τσιτσερόνι. Κι ένας κόσμος να προβάλλει έξαφνα από εκεί που δεν το προσμένεις. Φως μέγα κι όλα να γίνονται ένα όλον.

Εισήλθαμε και αφεθήκαμε με τες αισθήσεις και με τον νου να ζήσουμε το θαύμα της χριστιανικής αρχιτεκτονικής, τον επίγειο ουρανό, την Αγια Σοφιά. Δύσκολο να καταγράψεις επακριβώς. Ισως και άχρηστο, ίσως και επικίνδυνο. Εξάλλου, προς τι; Αυτό που μετρά είναι η αίσθηση που κουβαλάς με την είσοδο και τη διαμονή στο "Θαβώρ" αυτό της χριστιανικής αρχιτεκτονικής της περιόδου του Ιουστινιανού που οριοθέτησε μια για πάντα το τι ζητάει ο αρχιτέκτονας. ο μάστορας της πέτρας και της κεράμου όταν χτίζει έναν ναό, όταν δομεί μια εκκλησιά. Μετά την Αγία Σοφία ποτέ ξανά κανείς δεν σκέφτηκε να κάνει κάτι λιγότερο ή και περισσότερο. Το κτίσμα αυτό έγινε μέτρο όχι διότι είναι τέλειο, αλλά γιατί είναι άριστο. Και επειδή "μέτρον άριστον" γι’ αυτό και η Αγία Σοφία έγινε σημείο αναφοράς και κριτήριο για τον χριστιανικό ναό.

Η πρώτη εμπειρία που η διψασμένη αίσθηση δέχεται είναι η κατάργηση της βεβαιότητας με τη ρευστότητα να κυριαρχεί παντού. Ολα είναι κινούμενα εδώ μέσα, σε αντίθεση με τη βαριά και στατική κατασκευή του εξωτερικού του κτίσματος. Ολα μοιάζουν να κινούνται. Η καμπύλη νικά ελαφρά την ευθεία και κυριαρχεί στον χώρο δημιουργώντας μια δίνη που ζητά και επιτυγχάνει τελικώς να ενώσει τα πάντα. Να φέρει σε θαυμαστή αλληλοπεριχώρηση και ενότητα το ημισφαίριο του τρούλου και το στοιβαρό τετράγωνο του κυρίως ναού. Η δίνη αυτή περιστρέφει τις φόρμες που χάνουν τη στατικότητα και τη μονοσήμαντη αναφορά τους σε κάποιο σημείο και γίνονται πολυαναφορικές.

Ολα κινούνται και αναφέρονται ταυτόχρονα παντού. Ολα είναι τα πάντα τοις πάσι. Και το άκτιστο του τρούλου ενώνεται θαυμαστά, ανεξήγητα για τα μάτια του αμύητου, με το στατικό βαρύ του κτιστού, της γης. Αυτή η αλληλοπεριχώρηση που δεν καταλήγει στην κατάργηση της ιδιαιτερότητας των επιμέρους είναι ένα επίτευγμα μοναδικό αν αναλογιστεί κανείς και τις διαστάσεις του κτίσματος. Ολος αυτός ο γιγάντιος κόσμος με την περιδίνηση και τη ρυθμική του αγωγή ενώνει τα μέρη του και έτσι ελαφραίνει και γίνεται μέσα στην αέναη κινούμενη σταθερότητά του, μέσα στην αέναη ακίνητη κινητικότητα του φως. 

Το φως αυτό βασιλεύει στον ειρηνικά μεγαλόπρεπο χωρόχρονο. Το φως που εισέρχεται ήσυχα από την οροφή από το στεφάνι των παραθύρων του τρούλου και δοξάζει το κτίσμα, δοξάζει τη ύλη και φέρνει τον Ουρανό στη Γη. Γιατί ετούτο, θαρρώ, είναι το επίτευγμα το μοναδικό και μέγα. Με τη σοφή διαχείριση του Ανθεμίου και του Ισίδωρου, ο ναός της Αγίας Σοφιάς δεν δείχνει στον προσκυνητή -γιατί μόνον ως προσκυνητής μπορεί κανείς να εισέλθει στο κτίσμα αυτό ακόμη κι άθεος να ’ναι- πως η ύλη απογειώνεται, αλλά πως ο ουρανός γειώνεται για να απογειώσει την ύλη με τη σειρά του. Η κίνηση δηλαδή δεν είναι μονής αλλά διπλής κατεύθυνσης, και είναι αυτό που κάνει τον ναό ετούτο αληθινά χριστιανικό κι ορθόδοξο. Γιατί αν με την αρχιτεκτονική εκφραζόταν μονάχα η απογείωση της ύλης, τότε το κτίσμα θα ήταν ένας ύμνος στην έκσταση και στο ασώματο πνεύμα· θα ’ταν ένα κάλεσμα για να καταργηθεί η ύλη και να εκστασιαστεί ο άνθρωπος προς τον χώρο του πνεύματος που θα λογιζόταν αντίθετο της ύλης.

Ομως η Αγία Σοφία διακηρύσσει κάτι πιο μεγάλο και σπουδαίο. Πως ο Ουρανός, δηλαδή, το άκτιστο, ο Λόγος του Θεού, κατέρχεται ήσυχα ειρηνικά σεμνά και ανέρχεται πάλι παίρνοντας μαζί του για πάντα το κτιστό, το γήινο, το ανθρώπινο.

Ο Ανθέμιος και ο Ισίδωρος δεν ήταν τίποτα μάγοι που έτσι ξαφνικά σε μια νύχτα σκέφτηκαν το επίτευγμα αυτό και το πραγματοποίησαν εκ του μη όντος. Ηταν φορείς του ελληνικού πολιτισμού, που είχε αιώνες ασκηθεί στην απόπειρα να σμίγει τα διεστώτα και να επιχειρεί να φτιάξει έργα που να μοιάζουν στην αληθινή της φύσης ουσία. Εργα που φέρουν πάνω τους, στη δομή τους, τη ρευστότητα του κόσμου και τη σταθερότητα της αιωνιότητάς του. Κι αυτό με τον ρυθμό το επιχείρησαν οι αρχαίοι και το πέτυχαν, αναγνωρίζοντας πως κάθε έργο πρέπει να φέρνει πάνω του τα χαρακτηριστικά της συνθετότητας, της κίνησης και της σταθερότητας. Ετσι και οι ευλογημένοι αυτοί αρχιτέκτονες κατάφεραν αυτήν την παράδοση να συνεχίσουν και να την κάνουν χριστιανικό ναό και κατόρθωσαν να εικονίσουν με τον τρόπο αυτό το πώς της ασύγχυτης και άτρεπτης και αδιαίρετης ένωσης του κτιστού με το άκτιστο και πώς το κτιστό προσλήφθηκε στο άκτιστο και απαθανατίστηκε προς τη μεριά του φωτός αναλαμβανόμενο.

Οταν παρατηρεί κανείς από μέσα την Αγία Σοφία, βλέπει τον τρούλο να κατέρχεται μέσα από ένα σύστημα τόξων και αψίδων μέχρι το έδαφος. Το άκτιστο φτάνει μέχρι κατωτάτων της γης. Και ύστερα ανεβαίνει πάλι μέσα από το φως που πλημμυρίζει τον χώρο και ενεργοποιεί τα πάντα και κάνει τα πάντα φως. Κι αυτό το πετυχαίνει και με τις φόρμες τις αρχιτεκτονικές αλλά και μέσα από το σύστημα της ορθομαρμάρωσης που είναι περίτεχνα δομημένο σαν ένα ρίγος που διαπερνά τους τοίχους και δίνει ενέργεια παντού, σε κάθε σημείο. Τα μάρμαρα δεν είναι διακόσμηση εδώ. Είναι δομή χρωματική που κι ο ίδιος ο Σεζάν θα ζήλευε. 

Αντίστιξη θερμών και ψυχρών χρωμάτων, αντίστιξη σταθερών και κινούμενων επιφανειών. Τα νεύρα των μαρμάρων γίνονται χέρια που κυματίζουν και ανυψώνονται και ικετεύουν και χειροκροτούν και εκλιπαρούν και δοξάζουν και ενώνουν. Προπάντων ενώνουν τα διεστώτα στοιχεία του κόσμου τούτου, έτσι ώστε τίποτα από όσα είναι μέσα στην Εκκλησία να μη μένει απέξω, να μη μετέχει στην παραδείσια πανήγυρη, στη Βασιλεία του Θεού, στη λαμπρότητα της Αγίας Σοφίας. Το επίτευγμα, μέγα. Το επίτευγμα πιο μεγάλο γιατί έλλογο και για τούτο και είναι μάθημα και παράδειγμα. Δεν είναι επίτευγμα της στιγμής ατομικό κάτι σαν ένα παραμιλητό. Δεν είναι απλά μια κραυγή, μια άλογη εκστατική γλωσσολαλιά. Είναι λόγος για το πώς ο Λόγος έγινε άνθρωπος.

Η Αγία Σοφία είναι θεολογία, λέει με τη γλώσσα της πέτρας πώς προσελήφθη και σώθηκε ο άνθρωπος, λέει με τα χέρια των μαρμάρων πώς το μέγα ζητούμενο, αυτό που μπορεί να σώσει τον κόσμο, δεν είναι κάποια αφηρημένη, ρομαντική ωραιότητα, κάποια ατομική ευτυχία, μια καλοπέραση, το όνειρο της καλοζωίας, αλλά η των πάντων ενότης. Αυτό είναι που διακηρύσσει η Αγία Σοφία και για τούτο είναι μεγαλείο και θαύμα και λόγος για τον Θεό, δηλαδή θεολογία, δηλαδή πλήρης ανθρωπολογία που μιλά στην αίσθηση και στον νου και στο σώμα». 

*Ζωγράφος

πηγή
Posted: 30 May 2018 02:30 AM PDT
Γράφει ο ΣΤΑΘΗΣ

Θα έλεγα προς «Φιλισταίους επιστολή», αλλά θα ήταν μάλλον κάπως πομπώδες, ας το περιορίσουμε λοιπόν σε «επιστολή προς Φιρφιρίκους».

Αν ο κ. Μπουτάρης είχε πει «χέστηκα αν ο Κεμάλ καθάρισε 6.000.000 Εβραίους» θα είχε γίνει της μουρλής. 

Αν ο κ. Μπουτάρης είχε πει «χέστηκα αν ο Χίτλερ εξολόθρευσε τη μισή Ευρώπη» θα είχε πάλι γίνει της «πουτάνας του Νότου», αν και αυτή είναι κάπως πιο ήπιων τόνων. Όσο για τους Πόντιους ή τους Αρμενίους, «χέστηκε» ο κ. Μπουτάρης. Θα μου πείτε: υπάρχει διαβάθμιση των λαών κατ’ αξίαν; Ναι! όσον πιο πολύ μουρλαινόμαστε, υπάρχει! Δέκα χιλιάδες Παλαιστίνιοι, ας πούμε, δεν αξίζουν όσο ένας Ισραηλινός; Ένας Δανός, δεν αξίζει όσον είκοσι χιλιάδες Ρώσοι; 

Τρελαινόμαστε; Βεβαίως! Όταν ο κ. Μπουτάρης έλεγε ότι «ο Τάδε θέλει ξύλο», δεν παρωθούσε σε βία; Δεν θα έπρεπε λοιπόν να δικασθεί με βάση τον νόμο για εγκλήματα γνώμης που οι ανεγκέφαλοι, δεξιοί και «αριστεροί», καθιέρωσαν; Όταν ο Τσίπρας
δηλώνει ότι «ή θα τους τελειώσουμε ή θα μας τελειώσουν» δεν προτρέπει σε βία; δεν θα έπρεπε κι αυτός να δικασθεί με βάση τον ανεγκέφαλο νόμο που καθιέρωσαν οι ανεγκέφαλοι; 


Ζούμε στιγμές αηδιαστικής ευτέλειας και ψιλοψήνονται εμφυλιοπολεμικές καταστάσεις. Μέρες τώρα η χώρα άδει τον παιάνα του Μπουτάρη και το εμβατήριο του Ρουβίκωνα. Με ολίγην από τρίκυκλα και Γκοτζαμάνη, ενώ οργιάζουν οι πλειστηριασμοί, σφάζονται οι συντάξεις και οι προεκλογικές υποσχέσεις για γιοφύρια στα ποτάμια δίνουν και παίρνουν.

Αίφνης χεσμένος, ξεχεσμένος ο κ. Μπουτάρης αναγορεύεται σε ιερό πρόσωπο και συγκρίνεται με τον… Γρηγόρη Λαμπράκη! αυτή είναι η εποχή μας, στιγματισμένη από την αμετροέπεια των Φιρφιρίκων, τη γαϊδουριά των Φιλισταίων και την υποκρισία των Φαρισαίων. 

Το άγριο ξύλο που έφαγε ο κ. Μπουτάρης οφείλεται στον χρήσιμο φανατισμό που καλλιεργούν οι κοκορομάχοι. Η πόλωση που επιδιώκει ο Τσίπρας και
βρίσκει ευήκωα ώτα στην Ακροδεξιά, εντός και εκτός Νέας Δημοκρατίας, μπορεί να οδηγήσει τα πράγματα σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Έως τώρα βλέπαμε την Αριστερά που Γονάτισε, αυτά τα απομεινάρια μιας εποπτείας, να επικαλείται τα ιερά και τα όσια μιας στάσης ζωής και μιας ιδεολογίας για να κάνει κατασχέσεις, να κόβει μισθούς, να εξορίζει τους νέους και να εξοστρακίζει τη λογική και την ηθική απ’ την πολιτική ζωή. Τώρα, αυτά τα απομεινάρια (και απολειφάδια τύπου Ιγκλέσιας) έφθασαν, φθάνουν, στο τέλος της διαδρομής – βγάζουν την Ελλάδα απ’ τα Μνημόνια και την παραδίνουν στη μακρόχρονη βαριά σκλαβιά της Εποπτείας, στην «αιχμαλωσία της Βαβυλώνος» – σε μια διαρκή καταλήστευση του λαού αλλά και έναν ατέλειωτο εξευτελισμό. 


Τα Καυδιανά Δίκρανα του Τσίπρα φθάνουν σε τρομακτικό βάθος χρόνου, που μόνον μια νέα κρίση ή ένας πόλεμος θα μπορέσει να επαναπροσδιορίσει. Ο δικομματισμός, παλιός και νέος, έχει σταυρώσειτους Έλληνες και οι επικεφαλής μαριονέτες των κομμάτων της Ξενοκρατίας υπόσχονται να τους… ξεσταυρώσουν. 

Τέτοιοι Ποκοπίκοι! και σας βρίζουν και από πάνω, «ετερόκλητους όχλους» και λαϊκιστές, ακραίους, φασίστες και εθνικιστές – 10.000.000 Έλληνες, 11.000.000 ρετσινιές. Οι Αγανακτισμένοι φταίνε για το χρέος, και αν ξαναγανακτήσει κανείς, πού τον πονεί και πού τον σφάζει. Θα τον απειλήσει ο Σταύρος (Θεοδωράκης), θα τον μαλώσει η Φώφη, θα τον φτύσει ο Κούλης, θα τον εξαπατήσει εκ νέου ο Τσίπρας! Αυτή είναι και θα είναι η πολιτική μας ζωή; Οι Λεβεντοκαμμένοι και οι Καρανικομπάφοι; Πρώτα ξεπέφτει κανείς κι ύστερα πέφτει – να συνέλθουμε.

Όχι μόνον δεν πρέπει να αλληλοσκοτωθούμε, αλλά αντιθέτως πρέπει να βρούμε λύσεις. Ας αφήσουμε την κούραση (παραλύει), την απογοήτευση (αποδυναμώνει), την απελπισία (χαντακώνει) και αςσκεφθούμε. Κατ’ αρχάς μιλώντας ο ένας με τον άλλον...

ΠΗΓΗ
το είδαμε ΕΔΩ
Posted: 30 May 2018 02:00 AM PDT
Με χαρά είδαμε ότι το εξαιρετικό πατριωτικό ελληνορθόδοξο ιστολόγιο "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους" έπεστρεψε στις επάλξεις του αγώνα για την Πατρίδα και την Πίστη μας.

Ας διαβάσουμε την ανακοίνωση του διαχειριστή του Κώστα Τερζή.

Δεχτήκαμε επιθέσεις αλλά μείναμε «όρθιοι» και επιστρέψαμε…

Ήταν αρχές αυτού του μήνα όταν άρχισε μια προσπάθεια υφαρπαγής αυτού του ιστολογίου μέσω «σπασίματος» των κωδικών. Θεωρήσαμε πως ήταν μια ακόμη από τις πολλές επιθέσεις που δέχτηκε το ιστολόγιό μας στη διάρκεια των 12 χρόνων της λειτουργίας του. Δυστυχώς, αυτές οι επιθέσεις συνεχίστηκαν με αυξανόμενη ένταση. Οι πιθανότητες άλωσής του αυξάνονταν κατακόρυφα αν και γινόταν συνεχείς αλλαγές των κωδικών πρόσβασης και ελέγχου του μέσω τρίτου σέρβερ που παρείχε υποστήριξη στον κώδικα του ιστολογίου. Η απόφαση για διακοπή της λειτουργίας παρείχε χρόνο για νέα ασφαλή αμυντική τακτική, αλλαγή του κώδικα και δοκιμή της λειτουργίας της νέας εμφάνισης του ιστολογίου.

Ευχαριστούμε πολύ όλους αυτούς που έστειλαν μηνύματα ανησυχίας και που ζητούσαν να συνεχιστεί η ενημέρωσή τους από εμάς. Ευχαριστούμε και όλους εκείνους που ανησύχησαν και έστειλαν τα δικά τους διαδικτυακά μηνύματα αγωνίας. Κυρίως, όμως, ευχαριστούμε εκείνους που μας επιτέθηκαν και μας «ανάγκασαν» να γίνουμε καλύτεροι. Και αυτό θα αποδειχθεί το επόμενο ιδιαίτερα κρίσιμο για την πατρίδα μας διάστημα.

Επιστρέψαμε αποφασισμένοι να συνεχίσουμε να υπάρχουμε και να ενοχλούμε τους συστημικούς και τις καλοπληρωμένες (σε διάφορες θέσεις) παραφυάδες τους. Όσο και αν κάποιοι επιθυμούν την σιωπή μας, εμείς είμαστε εδώ, για να μιλήσουμε, να επικοινωνήσουμε, να καταθέσουμε την αλήθεια και να βάλουμε το δικό μας (ψηφιακό) λιθαράκι σε έναν αγώνα που δεν δόθηκε ακόμη, που περιμένουν όσοι αγαπούν την Ελλάδα και πιστεύουν σε αξίες που πολεμούν αλλά και τρέμουν όλοι εκείνοι που προσπάθησαν το προηγούμενο διάστημα να μας σωπάσουν, αλλά κυρίως εκείνοι που ξεδιάντροπα επιχειρούν να διαγράψουν όλα τα στοιχεία που δημιούργησαν και κράτησαν στο πέρασμα της ιστορίας αυτή την μικρή και ταυτόχρονα τεράστια πατρίδα, την Ελλάδα.

Εμείς είμαστε εδώ για να παλέψουμε με τη «φωνή» μας για τις αξίες, τα ιδανικά και την πίστη μας και για να στείλουμε στον απόπατο της ιστορίας εκείνους που ζούνε από και στο σκοτάδι, που θέλουν να βάλουν στη ζωή μας. Και αν χαίρονται με όσα έχουν μέχρι σήμερα καταφέρει, είμαστε αναγκασμένοι να τους πούμε πως είναι ελεύθεροι να μας χτυπήσουν όσο θέλουν, όσο μπορούν και όσο αντέχουν για να αποφύγουν τη νομοτελειακή τους συνάντηση με τις δικές μας αξίες και την δική μας πίστη.

Ήρθαμε για να μείνουμε, μέχρι αυτοί να φύγουν τρέχοντας για να γλιτώσουν από την φωνή αυτού του λαού και την οργή του… Το μόνο που πρέπει να θυμούνται είναι το «φωνή λαού οργή Θεού»…

Δεχτήκαμε επιθέσεις αλλά μείναμε «όρθιοι»… γιατί εμείς δεν μάθαμε να προσκυνάμε ανθρώπους και χρήμα, παρά μόνο τον Θεό που πιστεύουμε…

ΥΓ: Και για να το πούμε και στη γλώσσα των «άσπονδων φίλων» μας… Γατάκια το τυρί τελείωσε. Ήρθε η ώρα να δείτε την «φάκα»...

Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Διαβάστε την προηγούμενη ανάρτησή μας ΕΔΩ 
Posted: 30 May 2018 01:30 AM PDT
Διαβάζοντας αυτά τα πολύ ωραία κι ενδιαφέροντα που αναφέρονται εδώ στην ιστοσελίδα «ο παππούλης Μάρκος όπως τον ζούμε σήμερα» αισθάνθηκα την ανάγκη να γράψω κι εγώ δυο λόγια για τον πνευματικό μου πατέρα που από μικρό παιδάκι είχα την ευτυχία να έχω στη ζωή μου.

Ο πατέρας Μάρκος δύο πράγματα έκανε πράξη. Πρώτον αγάπησε το Θεό με όλη του την ψυχή και τη διάνοιά του και δεύτερον αγάπησε τον πλησίον του όπως τον εαυτό του κι αυτό το απέδειξε με το βίο του.

Ο πατέρας Μάρκος όχι μόνο προσευχόταν όπως όλοι οι μοναχοί κάνουν αλλά καθώς ζούσε στον κόσμο αυτό, αντιμετώπιζε τα καθημερινά προβλήματα με αγωνιστικό τρόπο. Αυτό σημαίνει πως εκτός από ένας σπάνιος για τους συνανθρώπους του ιερομόναχος και πνευματικός πατέρας εργάστηκε ταπεινά κι αθόρυβα για το σχολείο. Πάνω σε αυτό θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάποιες εμπειρίες μου έτσι όπως τον έζησα από κοντά. 

Το 1984 ήρθε να αναλάβει την ενορία του Αγ. Γεωργίου Διονύσου ένας νέος ιερέας. Η περιοχή είχε πολύ λίγους κατοίκους τότε και ήταν εντελώς απομονωμένη από τον πολιτισμό. Υπήρχε λοιπόν ένα διθέσιο δημοτικό σχολείο με 22 μόνο μαθητές. Όπως καταλαβαίνετε τα κτιριακά κι εκπαιδευτικά προβλήματα που αντιμετώπιζε το καθιστούσαν φτωχό και δυσλειτουργικό. Τότε εμείς ήμασταν καινούριοι κάτοικοι και ο πατέρας μου με τη μητέρα μου ανέλαβαν να βοηθήσουν το σύλλογο γονέων και κηδεμόνων για να μην κλείσει το μοναδικό σχολείο της περιοχής μας. Εκείνη τη χρονικά δύσκολη στιγμή ήρθε να μας βοηθήσει η ευλογημένη παρουσία του πατρός Μάρκου που με τις ιδέες του κατατόπισε και φώτισε το σύλλογο ώστε να παίρνει τις σωστές αποφάσεις.

Όλα ξεκίνησαν όπως είπε ο ίδιος στους γονείς μου μόλις μπήκε στο εκκλησάκι του Αγ. Γεωργίου κι αντίκρισε την εικόνα του. Τότε γονάτισε μπροστά της και συγκινημένος υποσχέθηκε μεγάλη αφοσίωση μέχρι τέλους όπως κι έπραξε. Μαζί με τα προβλήματα της ενορίας και τους ελάχιστους μετρημένους στα δάχτυλα πιστούς επειδή είχε ευαισθησίες για τον συνάνθρωπο και τα κοινά, ζήτησε συγκέντρωση γονέων στον προαύλιο χώρο της εκκλησίας προκειμένου να μιλήσουν για τα θέματα του σχολείου. Αφού άκουσε προσεκτικά ότι είχαν να του πουν οι γονείς, τους διαβεβαίωσε πως θα ήταν στο πλευρό τους. 

Το ενδιαφέρον του ήταν τόσο μεγάλο που αμέσως άρχισε να ενεργεί και να πρωτοστατεί σε όλες τις κινήσεις που ακολούθησαν. Στις συναντήσεις που είχαν στο Υπουργείο Παιδείας ήταν πάντα παρών κι έδινε μεγάλη βαρύτητα στις επισκέψεις τους εκεί. Ότι οργάνωνε το μικρό σχολείο από εκδηλώσεις η΄ γεγονότα τα προέβαλλε πάντα στην εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος» κι εκεί όλα έπαιρναν τη δημοσιότητα που χρειάζονταν. Επίσης πρότεινε να γίνει επερώτηση στη Βουλή με ένα γράμμα το οποίο οι μαθητές έγραψαν και υπέγραψαν με τα δίκαια αιτήματά τους. Το γράμμα διαβάστηκε και φάνηκε πολύ χρήσιμο αφού ευαισθητοποίησε τους βουλευτές κι ενήργησαν. 

Οι γονείς μου θυμούνται κι ένα περιστατικό με ένα ετήσιο ημερολόγιο που με τη δική του προτροπή είχε γίνει προκειμένου να μαζευτούν χρήματα για τις ανάγκες του σχολείου μας. Μόλις βγήκε το ημερολόγιο ο πατέρας Μάρκος το έβαλε δίπλα στο παγκάρι της εκκλησίας έτσι ώστε να αγοραστεί άμεσα από τους πιστούς. Παρόλο που το ημερολόγιο δεν προκάλεσε το αγοραστικό ενδιαφέρον των πιστών αφού το παρακολουθούσε προσωπικά η μητέρα μου το καλαθάκι ήταν γεμάτο χρήματα. Κανείς δεν ξέρει πως γινόταν αυτό. Ίσως μόνο ο πατερούλης Μάρκος ήξερε… 

Με τόσο γλυκό κι αθόρυβο τρόπο πλαισίωνε τον αγώνα του μικρού μας σχολείου. Το ενεργό ενδιαφέρον του τελικά ενδυνάμωσε τον κόσμο και με την ευλογία του σε λίγα χρόνια αυτό το σχολείο έγινε εξαθέσιο, δημιουργήθηκε και δεύτερο, ακολούθησε γυμνάσιο και λύκειο και ο κόσμος από εκεί που το απαξιούσε έφτασε σε σημείο να μπαίνει σε λίστα αναμονής. Ο πατέρας Μάρκος με τη δράση του συνέβαλε έτσι στην ανάπτυξη της περιοχής μας. Το παράδειγμά του αυτό μου δίδαξε το μάθημα της υπομονής, της αγωνιστικότητας, της προσφοράς χωρίς ανταπόδοση. Κυρίως όμως μου έδειξε τον τρόπο με τον οποίο ένας χριστιανός μπορεί να εφαρμόσει την πνευματικότητά του στην καθημερινή ζωή. Την ευχή του να έχουμε όλοι.

Παρασκευή, πνευματικό του παιδί.
Posted: 30 May 2018 01:00 AM PDT
Στρατηγέ ήρθε η ώρα σου να βγεις μπροστά 
όλοι εμείς οι πατριώτες το απαιτούμε 
η Μακεδονία μας ξεπουλιέται στα μουλωχτά 
σε λίγο το διαμελισμό της θα συζητούμε 

Όλοι οι μεσίτες συνεργάτες του εχθρού 
του λαού εχθροί και από το Έθνος εξορκισμένοι 
αν τώρα δεν κινηθούμε με κάθε μέσο που το Σύνταγμα προβλέπει 
εσαεί θα είμαστε δειλοί και ελευθερία δεν μας πρέπει

Καιρός να αφήσουμε τον καναπέ 
και να βγούμε στις πλατείες 
ολονυκτίες να κάνουμε έξω από τη Βουλή 
του καθεστώτος να ανατρέψουμε τις προδοσίες

Χτυπάτε σήμαντρα βοάτε ιστοσελίδες 
το διαδίκτυο να ξεσηκώσει και πάλι καταιγίδες 
από στόμα σε στόμα πανεθνικός να γίνει ξεσηκωμός 
ο στρατηγός είναι μαζί μας και πάλι ενεργός 
δίπλα στον κυρίαρχο λαό 

Δημοψήφισμα το ελάχιστο που απαιτούμε 
την παρούσα Βουλή παράνομη τη θεωρούμε 
χωρίς δημοψήφισμα δεν πρόκειται να συμβιβαστούμε 
και στην προδοσία ενεργά θα αντισταθούμε

Το όνομα όχημα των Σκοπιανών 
στο Αιγαίο για να βγούνε 
μία η Μακεδονία και είναι Ελληνική 
ακόμη και με τη ζωή μας 
θα την υπερασπιστούμε 

*Αμφικτύων 
29/5/2018 

*Αμφικτύων είναι ο Υποστράτηγος ε.α Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης, 
Συγγραφεύς, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων λογοτεχνών  
http://amphiktyon.blogspot.com/
Posted: 30 May 2018 12:30 AM PDT
Άρης Βελουχιώχης «κατά κόσμον Θανάσης Κλά­ρας» γεννήθηκε στη Λαμία το 1905 από ευκατάστα­τη οικογένεια, «Ο πατέρας του Δημήτριος Κλάρας ήταν δικηγόρος, χρημάτισε μάλιστα και πρόεδρος του Δι­κηγορικού Συλλόγου Λαμίας και η μητέρα του, το γένος Ζέρβα ανήκε επίσης σε οικογένεια συμβολαιογράφου. 

Από τη Σχολή απεφοίτησε μετά τριετία ως γεωργοτεχνί­της με επίδοση «καλώς» και διαγωγή «καλώς» Έπειτα από ένα σύντομο πέρασμα από την Γεωργική Υπηρεσία παραι­τήθηκε και κατέβηκε στην Αθήνα (1923) όπου μυήθηκε στο κομμουνιστικό κόμμα.

Από την ηλικία των 20 ετών, δηλ. από το 1925, είχε επι­δοθεί και σε άλλου είδους δραστηριότητες, δηλαδή ασχο­λήθηκε με κλοπές, πλαστογραφίες, ψευδορκίες!

Ο δεύτερος στην ιεραρχική τάξη του ΚΚΕ, Γιάννης Ιωαννίδης, παραδέχεται ότι ο Άρης Βελουχιώτης ήταν πράγμα­τι «πορτοφολάς»! 

Γράφει ο Ιωαννίδης: «Από το 1923 έως το 1925 μπήκε (ο Θανάσης Κλάρας) στην νεολαία, στην Ο.Κ.Ν.Ε. Είχε μπλέ­ξει παλιά με «πορτοφολάδες» Γιάννης Ιωαννίδης: «Αναμνή­σεις», σελ. 158

Αλλά και στο υπ’ αριθμόν 21.722 πιστοποιητικό ποινικού μητρώου του, της Διευθύνσεως Εγκληματικών Υπηρεσιών περιλαμβάνονται 11 καταδίκες του σε φυλακίσεις μέχρι και τεσσάρων ετών.

Η πρώτη καταδίκη του έγινε την 24η Ιουλίου 1925, οπό­τε καταδικάστηκε από το Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης σε φυλάκιση 2 ετών, για κλοπή. Μετά από μία τετραετία, στις 25 Σεπτ. 1929, καταδικάστηκε εκ νέου για κλοπή από το Πλημμελειοδικείο Αθηνών, σε φυλάκιση 20 ημερών.

Κατά την περίοδο της δικτατορίας του Μεταξά, ο Κλά­ρας συνελήφθη κατηγορούμενος για ανατρεπτική δράση, καταδικάστηκε σε 4ετή φυλάκιση και εγκλείστηκε στις φυ­λακές Αιγίνης το 1938 και από εκεί στις φυλακές Κερκύρας το 1939, όπου υπέγραψε «δήλωση αποκηρύξεως του κομ­μουνισμού κι αφέθηκε ελεύθερος. Έκτοτε διαγράφεται από το Κόμμα και συγκαταλέγεται, από τους «συντρό­φους» του, μεταξύ των ανεπιθυμήτων χαρακτηριζόμενος με το ατιμωτικό στίγμα του «δηλωσία»! Ο χαρακτηρισμός του «δηλωσία» εθεωρείτο για τους κομμουνιστές ως ανε­ξίτηλο ηθικό στίγμα προδοσίας, ως ατίμωση και ως δειλία.

Ο Νίκος Ζαχαριάδης, ο αρχηγός του ΚΚΕ, που εκρατείτο την εποχή εκείνη (1939) κι αυτός στις φυλακές της Κέρ­κυρας και, ως εκ τούτου, είχε προσωπική αντίληψη για την συμπεριφορά του Θανάση Κλάρα, κατά την διάρκεια της τε­λικής ομιλίας του, της 14ης Οκτωβρίου 1950, ενώπιον της 3ης Συνδιασκέψεως του ΚΚΕ, λέγει τα εξής: «Ο Βελουχιώ­της (Κλάρας), εκτός από τα άλλα, ήταν και δηλωσίας. Ο Κλάρας που είχε στρατιωτικές ικανότητες κατσαπλιαδισμού, σαν κομματική φυσιογνωμία ήταν ένας άνθρωπος που μόνο να χαντακώσει το Κόμμα μπορούσε. Καθόταν και έτρεφε ψείρες, μεθούσε, έκανε όργια, δούλευε διαλυτικά και χαντάκωνε το κίνημα και τον ΕΛΑΣ. Ήταν ένας μικροα­στός τυχοδιώκτης. Όταν σφίχτηκε λιγάκι στην Κέρκυρα, ού­τε έναν μπάτσο δεν έφαγε και λύγισε. Και έπειτα είχε αξιώ­σεις ηγέτη και καθοδηγητή.

Εκτός από λωποδύτης, είχε και άλλα τρία άλλα σοβαρά ελαττώματα, για τα οποία μιλούν πολλοί γνωστοί του, ακό­μα και «σύντροφοι» του και στενοί συνεργάτες του: υπήρ­ξε μέθυσος, σαδιστής και κίναιδος.

Ο Βρετανός λοχαγός Ντένις Χάμσον, μέλος της Βρετα­νικής ομάδος καταδρομέων, που ρίχτηκε με αλεξίπτωτα την νύκτα της 30ης Σεπτ. 1942 στην Ελλάδα, με αποστολή την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου, γράφει στο βιβλίο του «Με τους Έλληνες στον Γοργοπόταμο» τα εξής: «Η πρώτη μου εντύπωση από τον Άρη – ο οποίος αργότε­ρα θα ήταν τόσο φιλικός μαζί μου, όσο δεν ήταν ποτέ με οποιονδήποτε ξένο- ήταν δυσάρεστη.

Μέσα σ’ εκείνες τις στιγμές κατάλαβα κάπως το ποιόν του, ήταν κάποιος που δεν σεβόταν τους ανθρώπους, ένας σκληρός και ψυχρός. Είχε καταδικαστεί στην Ελλάδα για ομοφυλοφιλικά αδική­ματα. Αργότερα, όταν τον γνώρισα καλύτερα, δεν είχα κα­μία αμφιβολία πως μετά από οινοποσία μαζί μου μιας ολό­κληρης μέρας, μέσα στην πιο φιλική ατμόσφαιρα, θα με είχε κυριολεκτικά γδάρει ζωντανό, αν νόμιζε ότι αυτό τον συνέφερε. Εξακολουθούσε να είναι παιδεραστής…».

 Ο ίδιος ο Άγγλος λοχαγός υπαινίσσεται καθαρά στην αγγλι­κή έκδοση του βιβλίου του «We Fell Among Greeks» πως ο Άρης Βελουχιώτης ήταν ομοφυλόφιλος: «Εξακολουθούσε να είναι παιδεραστής και ήτο αξιοσημείωτο ότι είχε πάντο­τε ως έμπιστον ακόλουθο έναν όμορφον νεαρόν, με ρόδι­να μάγουλα.» Τα ίδια επαναλαμβάνει και ο αριστερός συγγραφέας Ανδρέας Κέδρος στο βιβλίο του «Η Ελληνική Αντίσταση», τόμος Α’: «Κυκλοφορούσε για αυτόν η φήμη πως ήταν ομοφυλόφιλος. Βασιζόταν η φήμη στο ότι τον συ­νόδευε πάντοτε ένας υπασπιστής, «όμορφο παλληκάρι με ρόδινα μάγουλα».

Ο Βρετανός συνταγματάρχης Νικόλας Χάρμοντ, ο σύν­δεσμος με τον ΕΛΑΣ, που γνώρισε προσωπικά τον Άρη, γράφει γι’ αυτόν στο βιβλίο του «Με τους αντάρτες 1943 – 44» τα εξής: «Ο Άρης.. αιμοβόρος και σαδιστής, διεκπεραίωνε τη «βρώμικη δουλειά» του κομμουνιστικού αγώνα. Είχε δολοφονήσει πολλούς συμπατριώτες του. Αντιπροσώ­πευε τον βασικά τουρκικό τύπο του τραμπούκου στην ελ­ληνική του εκδοχή».

Ο Νεοζηλανδός λοχαγός Ουίλιαμ Τζόρνταν στο βιβλίο του «Η Αλήθεια για την Ελλάδα» αποκαλεί τον Βελουχιώτη σαν τον «κόκκινο φύρερ της Ελλάδος». Υποστηρίζει ότι «διώχτηκε νέος από το πατρικό του σπίτι που το είχε ατιμά­σει με τις αποτρόπαιες και αναίσχυντες εκδηλώσεις της σε­ξουαλικής του διαστροφής». Γράφει επίσης ότι ο Άρης «έφτασε στην ομοφυλοφιλία και ήταν εκ γενετής διεστραμ­μένος και σαδιστής, προ παντός όμως εγκληματίας. 

Ένας από τους απαισιότερους εγκληματίες που γέννησε ποτέ, σε ώρα συμφοράς για τους ανθρώπους η φύση. Ήταν κάτι χει­ρότερο από εγκληματίας. Ήταν κακούργος σαδιστής. Και πρέπει να ομολογήσουμε πως ο Αθανάσιος Κλάρας ήταν αναντίρρητα κορυφή στην επιστήμη των βασανιστηρίων. Το μαστίγωμα ήταν η αβρότερη από τις εκδηλώσεις του προς εκείνους που είχαν την δυστυχία να τον δυσαρεστήσουν. Το αγαπημένο μαρτύριο του Άρη, η μεγαλύτερή του διασκέ­δαση, ήταν να χαράζει βαθιά το κορμί των θυμάτων του και να χύνει καυτό λάδι μέσα στις πληγές. Συχνά για ποικιλία προτιμούσε να παραγεμίζει τις τομές με αλάτι. Ένα άλλο ήταν να κόβει τους μαστούς των γυναικών ή να ξεριζώνει τα αυτιά των δημάρχων και των προέδρων κοινοτήτων, των χωριών που δεν είχαν εκδηλώσει μεγάλο εαμικό ενθουσια­σμό».

Ο Ναπολέων Ζέρβας στα «Απομνημονεύματά» του γρά­φει ότι ο Βελουχιώτης έσφαξε με τα χέρια του σε ορεινό χωριό της Φθιώτιδος ένα 12χρονο κοριτσάκι, επειδή σύμ­φωνα με το αρρωστημένο του μυαλό ήταν πράκτορας των Γερμανών!

Ο κομμουνιστής καθηγητής Κων/νος Δεσποτόπουλος που διετέλεσε και βουλευτής της ΕΔΑ, παραδέχτηκε σε συ­νέντευξή του στην «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» (5 Μαρτ. 1980) ότι: «άσχετα προς τα αίτια της παθήσεως, συνάγεται πως ο ελαττωματικός «πρωτοκαπετάνιος» θανάτωνε για να επιδει­κνύει τον ανδρισμό του ή για να εκδικείται το ελάττωμά του». «Σαν τελικό συμπέρασμα που μπορώ να πω, συνεχί­ζει ο Δεσποτόπουλος, είναι ότι ο αρχικαπετάνιος του ΕΛΑΣ ήταν μία δυνατή, αλλά διχασμένη προσωπικότητα. Υπέφε­ρε από ψυχικά τραύματα, π.χ από ισχυρό πλέγμα μειονε­ξίας, λόγω της διαγραφής του από το Κ.Κ.Ε, εξ αιτίας μιας «δηλώσεως μετανοίας» που είχε κάνει στο απώτερο παρελθόν».
Στο πρώτο μέρος μιλήσαμε για τις σεξουαλικές προτιμήσεις και το πόσο παράφρων ήταν ο Θανάσης Μιζέριας, πού πολλοί , οι περισσότεροι για «καλαμπούρι» τον αποκαλούσαν και «»Αρη Βελουχιώτη», σε αυτό το μέρος θα μιλήσουμε για τις δολοφονίες που διέπραξε στο όνομα του κομμουνισμού και του σφυροδρέπανου: 

Η δολοφονία του 13χρονου αγοριού Γιώργου Μαραθέα από το Νέο Μοναστήρι Φθιώτιδας, δολοφονία για την οποία αγανάκτησε εναντίον του όλη η Ρούμελη. Αφού σκότωσε τον πατέρα του, πήρε αιχμάλωτο το παιδί για δύο μήνες και παρ’ ότι πήρε λύτρα από την μητέρα του για την απελευθέρωσή του, σκότωσε τελικά το παιδί με έναν τρομερά απάνθρωπο, εγκληματικό και σαδιστικό τρόπο που δεν το χωράει ανθρώπου νους, αποδεικνύοντας ακόμα και από αυτό και μόνο το βάναυσο και ανήθικο έγκλημά του τη νοσηρή σαδιστική ψυχοπαθολογία του: Ο Βελουχιώτης σε κατάσταση πλήρους μέθης είχε σκοτώσει το παιδί με τα ίδια του τα χέρια, στις 20 Αυγ. 1942. Είχε βασανισθεί απάνθρωπα κι αυτοί τότε που το βρήκαν το έθαψαν πρόχειρα, καταμέτρησαν στο βασανισμένο κορμί του μικρού παιδιού 36 μαχαιριές! Το άψυχο κορμάκι του μικρού το είχαν εύρει σε μια χαράδρα κοντά στο χωριό Κολοκυθιά, που βρίσκεται στους πρόποδες των Βαρδουσίων. Η μάνα του και η μικρότερη αδελφή του δεν μπόρεσαν να το δουν ούτε νεκρό και κατακομματιασμένο. Η περιγραφή περιλαμβάνεται και στο βιβλίο του δημοσιογράφου Γιώργου Καράγιωργα Η ΟΠΛΑ χωρίς θρύλο των εκδόσεων «Δωδώνη». Λέγεται πως, όταν έμαθε ο Σιάντος τα καθέκαστα, εξοργίστηκε πάρα πολύ.

Ο αντισυνταγματάρχης Νικόλαος Μουτούσης μιλάει στο βιβλίο του Και Διηγώντας τα να κλαις…, Αθήνα 1959, Β’ Έκδοσις για τους έξι μήνες που έμεινε αιχμάλωτος (1943) στα χέρια του Άρη και για τις «θηριωδίες των σύγχρονων ιεροεξεταστών». Αναφέρει επίσης τα λόγια του Άρη στη διάρκεια των βασανιστηρίων που υπέστη στα χέρια του: Ζω τη δικτατορία του προλεταριάτου και θα την επιβάλω. Δεν κάνω απελευθερωτικό αγώνα, χωνέψτε το. Ή θα μου παραδώσετε την Ελλάδα, ή θα τη σπείρω αλάτι και θα την αφανίσω». 

Στο ίδιο βιβλίο περιγράφεται πως ο Βελουχιώτης έσκισε με μαχαίρι τον μηρό της κρατούμενής του Ζωής Κουμανιώτου, για να την αναγκάσει να μιλήσει, ενώ της έλεγε Μου αρέσει η φωνή σου σοπράνα, γι’αυτό θα σε κεντάω κάθε μέρα για να σ’ ακούω! (σελ. 67). Κι όταν ο Μουτούσης με τους συγκρατουμένους του, απελπισμένοι από τα φρικτά βασανιστήρια των μαυροσκούφηδων του Άρη αναφωνούσαν; Θεέ μας, λυπήσου μας, πάρε την ψυχή μας, να τελειώνουμε!», όσο οι αντίχριστοι άκουγαν θεό, τόσο ερεθίζονταν και τους βασάνιζαν περισσότερο λέγοντας: Ε, λοιπόν, ο Θεός σας δεν σας λυπάται, γιατί εμείς είμαστε δυνατότεροι του!!. 

Κι όμως μέσα από τα μαρτύρια προς τους συνανθρώπους του ο Βελουχιώτης αναφωνούσε:
Απ’ εδώ θα ξεπηδήσει το Κράτος μας! 

Ο εθνικόφρων αντάρτης Γιάννης Αγουρίδης, από το χωριό Δύο Βουνά, έλαβε οικιοθελώς μέρος στην ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου. Ο Άρης συνέλαβε με δόλο 14 αντάρτες της ομάδας Τζιβάρα – Αγουρίδη, τους βασάνισε και τους εκτέλεσε στο χωριό Μαυρολιθάρι.

Ο λόγος ήταν ότι δεν θέλησαν να υπαχθούν υπό τις διαταγές του. Ουσιαστικά τους κάλεσε στο Μαυρολιθάρι για δήθεν συνεργασία και συνεννόηση και τη νύκτα τους έβαλε σε διάφορα σπίτια για διανυκτέρευση. Τα μεσάνυχτα διέταξε τη σύλληψή τους και τον αφοπλισμό τους. Το επόμενο πρωί τους υποχρέωσε, παρουσία των κατοίκων του χωριού, να σκάψουν πρώτα τους τάφους τους στο νεκροταφείο του χωριού και στη συνέχεια οι αντάρτες του τους έδειραν μέχρις αίματος με συρμάτινα μαστίγια και τους διαπόμπευσαν στα μάτια των κατοίκων, κατηγορώντας τους ως προδότες και όργανα των Ιταλών.

Τέλος έσπασαν με μαχαίρια τα οστά των βραχιόνων τους και έκοψαν με θηριώδη τρόπο τα άκρα των περισσοτέρων, μέχρις ότου τα θύματα υποκύψουν στα φρικτά αυτά βασανιστήρια. Παρά τις γοερές κραυγές αυτών των ανδρών, κανένας από τους υποχρεωτικά παριστάμενους χωρικούς δεν ετόλμησε να επέμβει ή να διαμαρτυρηθεί. Όλα αυτά εκτελέστηκαν σύμφωνα με τις διαταγές του Βελουχιώτη, ο οποίος πρωτοστάτησε μάλιστα στο απάνθρωπο αυτό έγκλημα. Τη γυναίκα του Τζιβάρα τη βασάνισε και εκτέλεσε με μαχαίρι ο ίδιος ο Άρης. Τα πτώματα των θυμάτων τάφηκαν στο νεκροταφείο του χωριού, μέσα στους φρεσκοσκαμένους από τους ίδιους προηγουμένως τάφους τους! 

Το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου 1942 εκτελέστηκαν με εντολή του Άρη οι δύο κόρες 12 και 13 ετών του Ι. Κόρδα από τους Κοχλιούς Ευρυτανίας, επειδή αυτός εγκατέλειψε τον ΕΛΑΣ, στον οποίο είχε καταταγεί για λίγες μέρες. Τα δύο κορίτσια σφαγιάστηκαν με μαχαίρι από δύο άντρες του ΕΛΑΣ, στους οποίους δεν είχε εμπιστοσύνη ο Άρης και τους οποίους ήθελε να αναμείξει στο έγκλημα. Οι δύο αυτοί αντάρτες έγιναν εκτελεστές παρά την θέληση τους κάτω από την απειλή της σφαγής τους από δύο καπεταναίους του Άρη ή θα τα σφάξετε ή θα σφάξουμε εμείς εσάς.

Κατά τα τέλη Οκτωβρίου 1942, ο Άρης συνέλαβε τον πρώην αντάρτη του ΕΛΑΣ Προβιά στο χωριό Τσούκα της Φθιώτιδας. Με εντολή του τον έδεσαν σε ένα κορμό δένδρου και τον εκτέλεσαν με μεσαιωνικά βασανιστήρια μαχαιριές, λάδι βραστό στις πληγές, κ.λ.π επειδή εγκατέλειψε τον ΕΛΑΣ.

Στις 20 Νοεμβρίου 1942 και ενώ γινόταν προετοιμασίες για την ανατίναξη τηςγέφυρας του Γοργοποτάμου, ο Άρης συνέλαβε στην περιοχή Μαυρολιθαρίου την Ιωάννα Γκόγγου από την Στρώμη της Παρνασσίδας, διότι δήθεν κατέδωσε τους Άγγλους της Γκιώνας στους Ιταλούς. Την σκότωσε με μαχαίρι, μετά από εντολή του, ένας αντάρτης του ΕΛΑς, επειδή θεωρήθηκε ύποπτος φυγής από τον Άρη.

Στις 23 Νοεμβρίου 1942 ο Άρης εκτέλεσε με τα χέρια του στην πλατεία του χωριού Καστριώτισσα Παρνασσίδας τον κτηνοτρόφο Νικόλαο Μασσαβέττα, απόγονο του Αθανάσιου Διάκου, από την Μουσούνιτσα, σαν ζωοκλέπτη, και αφαίρεσε από την οικογένειά του όλα τα πρόβατα.

Να μη συνεχίσουμε με άλλα εγκλήματα του αποτρόπαιου αυτού φονιά. Η μπαμπέσικη δολοφονία του Συνταγματάρχη Ψαρρού και των ανδρών του καθώς και οι αποτρόπαιες σφαγές στον Μελιγαλά είναι σε όλους γνωστές.

Αξίζει να σημειώσουμε πως ο μεγάλος λογοτέχνης μας ( και ακαδημαϊκός) Στρατής Μυριβήλης έγραψε για τον Άρη Βελουχιώτη ότι ήταν ένα κτήνος διεστραμμένο ερωτικά και διψασμένο από την σαδιστική λαγνεία του αίματος. Όπως αναφέρει ο Μυριβήλης, όσους Έλληνες δεν πρόφτασε να σφάξει ο Γερμανός, ο Βούλγαρος, ο Ιταλός και ο Αρβανίτης, βάλθηκε να τους σφάξει ο κομμουνιστής. Εφτάμιση εκατομμύρια Έλληνες είναι. Από αυτούς θα μείνουν τρία εκατομμύρια, και πολύ τους, έτσι είχε διακηρύξει και αποφασίσει ο Άρης Βελουχιώτης, ένας από τους εργολάβους του εξανδραποδισμού της ελληνικής φυλής [ Στρατή Μυριβήλη: Ο Κομμουνισμός και το Παιδομάζωμα, Καλαμάτα 1948] 

Όσον αφορά τις ανθελληνικές προθέσεις του Βελουχιώτη ας μην ξεχάσουμε την ομιλία του στην Δεσφίνα τον Σεμπτέμβριο του 1943: Σας φέρνω παράδειγμα πως μας επιβάλλανε στο 1912 και στο ’17 και μετά στα ’20 να πολεμήσουμε για να κατακτήσουμε την Μακεδονία και τη Θράκη και τη Μικρά Ασία και να υποδουλώσουμε λαούς σαν τους Βουλγάρους και τους Τούρκους και να ανοίξουμε έτσι ένα άσπονδο μίσος μεταξύ μας, ιδίως με τους Βουλγάρους, ενώ τα ΦΥΣΙΚΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΌΛΥΜΠΟ… 

Το κίνημα το Ζέρβα είναι κίνημα πουλημένο στους Εγγλέζους. Και αντιπροσωπεύει τα συμφέροντά τους. Είναι τελείως ξένο με τον Ελληνικό λαό, αλλά έχουμε και με αυτόν λογαριασμούς που πολύ γρήγορα θα τους ξεκαθαρίσουμε για να φύγει κάθε εμπόδιο από τον δρόμο μας. ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ ΑΠΌ ΕΝΑ ΣΥΝΘΗΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΧΥΘΟΥΜΕ ΣΤΑ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΑ ΚΑΙ στους ΔΡΟΜΟΥΣ, ΣΤΑ ΜΕΓΑΡΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΕΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΚΑΘΑΡΙΖΟΥΜΕ ΜΙΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥΣ ΜΑΣ. Αυτό ακριβώς έκαναν τον Δεκέμβρη του 1944.

Ο λαογράφος Ηλίας Πετρόπουλος παλιός ΕΠΟΝίτης, που απολύθηκε το 1949 από τον Δήμο Θεσσαλονίκης ως κομμουνιστής με αντεθνική δράση, και φυλακίσθηκε το 1965 για τα βιβλία του Ρεμπέτικα Τραγούδια» και Καλιαρντά (= άσχημα, κακά στην αργκό των ομοφυλοφίλων), στο βιβλίο του με τον δηκτικό τίτλο Ο κουραδοκόφτης γράφει πως η ιστοριογραφία για τον Άρη Βελουχιώτη εκφυλίστηκε σε μία νεφελώδη μυθολογία» καθώς και η προφορική μυθολογία περί Βελουχιώτη, αφήνει εκκρεμή σοβαρότατα προβλήματα.

Η εθελοτυφλία των ιστοριογράφων ισούται με την ανοησία του Λαού. Στήσαμε ανδριάντα του Άρη στην Λαμία και πάψαμε να σκεφτόμαστε. Το ερώτημα αναπάντητο: Ποιος είχε την φαεινή ιδέα των σφαγών; Και ποιος διέταξε να γίνουν αυτές οι σφαγές; Τώρα, πια, νομίζω ότι, ο άνθρωπος που ξεκίνησε την μακάβρια ιστορία των σφαγών είναι ο Άρης Βελουχιώτης» 

Λίγο παρακάτω, στην ίδια σελίδα, διαβάζουμε: Ο Βελουχιώτης ήτανε φονιάς. Η μπαμπέσικη δολοφονία του Ψαρρού δεν είναι το μοναδικό του έγκλημα. Καθήκον των ιστορικών παραμένει η εξιχνίαση και απαρίθμηση όλων των σφαγών του Άρη Και παρακάτω μας λέει ότι ο Ζαχαριάδης τον έβλεπε σαν κατσαπλιά που χαντάκωνε τον ΕΛΑΣ, σαν τύπο που μεθούσε και έκανε όργια. Ο Χαριτόπουλος έγραψε πως, στην Αθήνα έκανε ό, τι δουλειά τύχει, μη θέλοντας να πει ότι ήτανε ρεμάλι Α, όλα κι όλα, αυτά στην Ελλάδα τιμώνται.

Ναι, στην Ελλάδα αν είσαι πορτοφολάς, κατσαπλιάς, τραμπούκος, παιδεραστής, μέθυσος και ένα θηριώδες αποτρόπαιο και απάνθρωπο σαδιστικό κτήνος τιμάσαι σαν ήρωας και φέρνεις μάλιστα και πολλούς οπαδούς στο κόμμα, όταν καταφέρεις να κρύψεις πολύ καλά την πραγματική και ουσιαστική φύση του βρωμερού και υπανθρώπου ήρωά σου.

Ο καπετάνιος ΔΡΑΚΟΣ που ήταν στην ομάδα του Βελουχιώτη που καταδιωκόταν από τα στρατιωτικά αποσπάσματα τον Μάιο – Ιούνιο 1945 στην ληφθείσα την 18-6-45 κατάθεσή του συλληφθείς ως αιχμάλωτος αναφέρει: ως προς την ιδιαιτέραν ζωήν του ΑΡΗ καταθέτω ότι ούτος κατά την στιγμήν όπου ετραυματίσθη παρέδωσε εις τον ψυχογιόν του ονόματι ΛΕΩΝ εν Ρωσσικόν παράσημον, 5 χρυσάς λίρας και το ωρολόγιόν του και τον οποίον ψυχογιόν είχε και τον εχρησιμοποιούσε ως ΕΠΙΒΗΤΟΡΑ δια να ικανοποιεί τας παρα φύσιν σεξουαλικάς του ορμά [ Γενικό Επιτελείο Στρατού/ Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού: ΑΡΧΕΊΑ ΕΜΦΥΛΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ, τομ 2ος, Αθήνα 1998, σελ. 119]

Στην ίδια κατάθεση του ΔΡΑΚΟΥ (και στην ίδια προαναφερθείσα πηγή) αναφέρει ότι εξήλθε εις τα όρη την 12ην Ιουνίου 1942 και ετέθη υπό τας Διαταγάς του Στρατηγείου του ΕΛΑΣ διοικούμενου υπό τον ΣΑΡΑΦΗΝ – ΑΡΗΝ και ΤΖΗΜα( υπό το ψευδόνυμον ΣΑΜΑΡΙΝΙΩΤΗΣ). Κατά το χρονικόν διάστημα από 12 Ιουνίου 1942 μέχρι 4 Απριλίου 1943 εξετελέσθησαν εις την περιφέρειαν ΔΟΜΟΚΟΥ 17 άτομα (σελ 117). Από την 13η Μεραρχία του ΕΛΑΣ εγένοντο περίπου 80 εκτελέσεις κατά το ίδιο χρονικό διάστημα.

Και ενώ ο Βελουχιώτης κατεδιώκετο από τα στρατιωτικά αποσπάσματα, αποκηρυγμένος και από το ΚΚΕ, οι σφαγές του συνεχίζονταν (Ιούνιος 1945) λίγες μέρες πριν τραυματισθεί και αυτοκτονήσει.

Έτσι στον προαναφερθέντα τόμο του ΓΕΣ διαβάζουμε: 

Την 7ην Ιουνίου 1945 ο Βελουχιώτης εξετέλεσε δύο εθνικόφρονες πολίτας είς τα Στουρναρέικα, καταγόμενους από τα ΠΡΑΜΑΝΤΑ (εις διδάσκαλος και εις πολίτης) [σελ. 92] 

Την 6ην Ιουνίου 1945 εις χωρίον Κούρσοβον εφονεύθη ο Πρόεδρος των εθνικοφρόνων Θωμάς Σέλλας δια πελέκεως και πυροβόλου όπλου (σελ. 93)

Τον μήνα Μάρτιον 1945 ο Τζαβέλλας εξετέλεσεν εις Ευρυτανίαν δύο πολίτας δια μαχαίρας 

Από το βιβλίο ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΕΘΝΟΠΡΟΔΟΣΙΑΣ Έκδοσις Συλλόγου Επαναπατρισθέντων εκ του Παραπετάσματος, Αθήναι 1961 παραθέτουμε την σελίδα 59 και 72, 74, 75. Εις την σελίδα 59 (εικ._2) αποδεικνύεται η συνεργασία ΕΛΑΣ – Βουλγάρων., ο Ζαχαριάδης παραδέχεται ότι τα μέλη του Κόμματος του διέπραξαν αγριότητες με θύματα άνδρες, γυναίκες και παιδιά κατά τα Δεκεμβριανά του ’44. Τραγικό – ανάμεσα στα πάμπολλα- θύμα και η ηθοποιός Ελένη Παπαδάκη  

ΠΗΓΗ
το είδαμε ΕΔΩ 
Posted: 30 May 2018 12:00 AM PDT
Μα τέτοια αγάπη και καμάρι μπροστά στον περίτεχνο μαρμάρινο ανδριάντα του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου που βρίσκεται στην πλατεία της Μητρόπολης των Αθηνών που έδειξαν ανώτεροι αξιωματικοί του Ρωσικού πολεμικού ναυτικού δεν συναντήσαμε άλλη φορά.

Οι Ρώσοι είναι καλοί γνώστες των προφητειών και θέλουν να τις διαχειριστούν με τον δικό τους τρόπο. 

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Τον Νοέμβριο του 2016 μία μοίρα του πολεμικού ρωσικού ναυτικού κατέπλευσε στον Πειραιά.
Ανώτεροι και κατώτεροι αξιωματικοί πήραν τις φωτογραφικές μηχανές τους και βγήκαν να αποθανατίσουν τα μνημεία των Αθηνών. 

Έτσι ένα τυχαίο γεγονός τότε έγινε η αφορμή να γράψουμε πριν δυο χρόνια. 

«Ο Νοέμβριος μπήκε με Ρώσους αξιωματικούς μπροστά στον ανδριάντα του μαρμαρωμένου Βασιλιά στην Αθήνα»

«Για δουλείες στο κέντρο των Αθηνών και τα βήματα μου με οδήγησαν να προσκυνήσω την Κυρά των Αθηνών, την ΑΓΙΑ ΦΙΛΟΘΕΗ που το σεπτό της σκήνωμα βρίσκεται στη Μητρόπολη των Αθηνών που το καταβασανισμένο σώμα της από τους τότε τζιχαντιστές της εποχής της Τούρκους αναπέμπει χαριτόβρυτες δωρεές.

Όταν βγήκα μετά στην πλατεία της Μητρόπολης ένα σμάρι Ρώσων αξιωματικών του πολεμικού ναυτικού με προσπέρασε με γρήγορο στρατιωτικό βηματισμό.

Ο επικεφαλής διοικητής τους έδειχνε με το χέρι του στο βάθος της πλατείας τον ανδριάντα του τελευταίου αυτοκράτορα των Ρωμιών Κωνσταντίνο τον Παλαιολόγο που το τέλος του ενσαρκώνει την αρχή του θρύλου για τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά με όσες φυσικά εκδοχές κυκλοφορούν σήμερα.

Η ομάδα των Ρώσων ήταν χαρούμενοι και έλαμπαν τα ξανθά πρόσωπα τους.
Έκλεψα λίγο χρόνο και τους ακολούθησα μέχρι τον ανδριάντα.
Όταν πλησίασαν έμπροσθεν του ανδριάντα απέτισαν σεβαστικά την δέουσα τιμή.
Δεν μπορούσα να μην τους ρωτήσω για τα συναισθήματα τους εκείνη την στιγμή.

Με σπαστά Αγγλικά προσπάθησα να συνεννοηθώ με τον ανώτερο διοικητή τους, οποίος είχε την ευγενή διάθεση να μου απαντήσει.

- Σας παρακαλώ μπορείτε κ. διοικητά να μου πείτε τι σημαίνει για εσάς ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος; τον ρώτησα. 

Και αυτός μου απάντησε αφοπλιστικά 
- είναι κομμάτι της Ιστορίας μας γιατί δίχως Βυζάντιο δεν θα υπήρχαμε εμείς και συνέχισε… 

- και κάτι άλλο, είναι θρύλος για τον ηρωισμό του, την αυταπάρνηση και την μαχητικότητα που υπέδειξε αλλά και για την ΠΙΣΤΗ του και την αγάπη προς την ΠΑΤΡΙΔΑ απέναντι στον Τούρκο-πολιορκητή. 

- να γιατί κύριε μου τον θεωρούμε κομμάτι της ιστορίας μας. 
Μου είχε σηκωθεί η τρίχα από τα λεγόμενα του Ρώσου Διοικητή. 
Κόμπιασα αλλά κάτι μπόρεσα να ψελλίσω. 
Έτσι βγήκε από μέσα μου εκείνη την στιγμή αυθόρμητα 
- κ. Διοικητά και εσείς κατά τον ίδιο τρόπο να αποτελέσετε κομμάτι και συνέχεια αυτής της ιστορίας σύμφωνα με το ΑΓΙΟ ΣΧΕΔΙΟ του ΘΕΟΥ. 
Δεν μου απάντησε, μόνο χαμογέλασε και μου έκανε μια ελαφριά υπόκλιση.

Ασυναίσθητα έκανα και εγώ μια βαθύτερη υπόκλιση και του ζήτησα να τον βγάλω μια φωτογραφία μπροστά στο τελευταίο αυτοκράτορα για να θυμόμαστε την απροσδόκητη συνάντηση μας, αυτή που μπορεί να επαναληφθεί σε άλλο πιο σπουδαίο μέρος της Ρωμιοσύνης που δεν αντέχει άλλο τις ατιμίες των Τούρκων» 
Αυτά συνέβησαν τον Νοέμβριο του 2016 

Ο Σουλτάνος στις 29 Μαίου του 2018 και στην φιέστα που έκανε για την Άλωση της ΠΟΛΗΣ με άρωμα εκλογών έστησε μια εξέδρα στον Βόσπορο και με ολογράμματα έδειξε πως έριξε ο Μεχμέτ (δηλ. ο Μωάμεθ) τα τείχη στα οποία φρόντισε ο αθεόφοβος να σχηματίσει και την εικόνα της ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ την οποία και κατακρήμνισε εικονικά. 
Πλέον είναι έκδηλο ότι το μήνυμα της φετινής μνήμης της άλωσης είναι ότι «η ΠΑΝΑΓΙΑ θα πάρει την ΠΟΛΗ από τους Αγαρηνούς» 

Αρχές του 2018 ένα καλός πνευματικός φίλος μας είπε: 
Ένας Ρώσος ναύαρχος που δεν θα καταλαβαίνει από λυκοφιλίες αστραπιαία θα καταλάβει την Κωνσταντινούπολη και θα θεωρηθεί ήρωας από όλους. 
Όμως δεν θα την δίνει στους Έλληνες όπως θα τον πιέζουν οι Αμερικάνοι και οι δυτικοί.

Σημάδι ότι πρέπει να την δώσει στους Έλληνες θα είναι και τούτο.. «θα γίνει τρομαχτική – κατακλυσμιαία θαλασσοταραχή στην ΠΟΛΗ και ο Ρωσικός στόλος θα πάθει ζημιές, αλλά και πάλι δεν θα δίνει την ΠΟΛΗ.

Tότε θα μαζευτεί το χιλιάρμενο (στρατεύματα και στόλοι δυτικών) στην Άσπρη θάλασσα (ΑΙΓΑΙΟ) για να δοθεί μεγάλη μάχη πέριξ των ΣΤΕΝΩΝ και της Κωνσταντινούπολης» 
«στο τέλος των αιματηρών γεγονότων η ΠΟΛΗ θα δοθεί στους Έλληνες» 

Κρατήστε αυτή την μαρτυρία που μας δόθηκε από έναν αγνό πνευματικό άνθρωπο που αγωνίζεται για τα ιερά και τα όσια μας με όλες τις δυνάμεις του.

Φυσικά όποιος πίστεψε – πίστεψε αλλά όταν επιβεβαιωθεί η μαρτυρία αυτή ας ευχαριστήσουμε τον ΑΓΙΟ ΤΡΙΑΔΙΚΟ ΘΕΟ και τον ΑΓΙΟ ΠΑΙΣΙΟ που μας τα προείπε για να έχουμε περισσό κουράγιο σε αυτούς τους δαιμονικούς καιρούς που πολεμάτε η Ελληνική Ψυχή.

Με Πίστη και Ελπίδα 

Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας
Posted: 29 May 2018 11:30 PM PDT

Σκοπιανό: Εμείς οι ανόητοι

Γράφει ο Λεωνίδας Κουμάκης 

Δεν είναι "ανόητοι" οι Έλληνες που αντιτίθενται αποφασιστικά στο απλόχερο μοίρασμα πολύτιμης πολιτιστικής κληρονομιάς ολόκληρων χιλιετηρίδων, επειδή κάποιοι την καπηλεύονται για μερικές δεκαετίες.

Ο πρωθυπουργός της Ελλάδος από την Θεσσαλονίκη, έχοντας δίπλα του τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη (25 Μαΐου 2018), μίλησε για το Σκοπιανό. Είπε πολλά, μεταξύ των οποίων και τα εξής: «Και μιας και βρίσκομαι εδώ στη Θεσσαλονίκη, στη Μακεδονία, να το πω κι αυτό, διότι ακούω ορισμένους που λένε "μην παραδώσετε"... Εδώ εμείς επιδιώκουμε να πάρουμε πίσω κάτι, όχι να παραδώσουμε κάτι, το οποίο εδώ και 70 χρόνια έχει παραδοθεί από άλλους, όχι από εμάς» .....«Κάποιοι ανόητοι λένε "πάτε να δώσετε"... Πάμε να πάρουμε, δεν πάμε να δώσουμε!»

Θα μπορούσε κανείς να δείξει κατανόηση για την εξαιρετικά δεινή θέση του Έλληνα πρωθυπουργού. Είναι προφανές ότι βρίσκεται με τρία πιστόλια στον κρόταφο (Αμερικής, Ευρωπαϊκής Ένωσης και ΝΑΤΟ) προκειμένου να «λύσει» εδώ και τώρα, το πρόβλημα των Σκοπίων που δημιουργήθηκε από την δεκαετία του 1950. Πολύ βιαστικά, όπως-όπως. Πετώντας βορά σε ανιστόρητους, άπληστους και πονηρούς κλέφτες, ιστορική αλήθεια, πολιτιστική κληρονομιά και πραγματικότητα.

Δεν είναι όμως σωστό να αποκαλεί «ανόητους» τους Έλληνες που αντιτίθενται αποφασιστικά στο απλόχερο μοίρασμα πολύτιμης πολιτιστικής κληρονομιάς ολόκληρων χιλιετηρίδων, επειδή κάποιοι την καπηλεύονται για μερικές δεκαετίες.

Και η Ελλάδα χρησιμοποιεί για το εσωτερικό της δεκάδες ονόματα αλησμόνητων πατρίδων. Νέα Ιωνία, Νέα Σμύρνη, Νέα Χαλκηδόνα και πάει λέγοντας. Για δική της, εσωτερική χρήση. Δεν διανοήθηκε ποτέ να μετονομαστεί σε Μικρά Ασία ή Νέα Μικρά Ασία για να δείξει φανερά και με συνταγματική κατοχύρωση, αλυτρωτικές βλέψεις παρ΄ όλο που υπάρχουν πραγματικές και υπαρκτές αλησμόνητες πατρίδες! Δεν είναι ψεύτικες, ούτε δημιούργημα φαντασίας όπως εκείνες των Σκοπιανών!

Εμείς οι «ανόητοι» μελετάμε το κατά Αριστοτέλη «Το όνομα μας, η ψυχή μας». Όπως ακριβώς είπε η συντονίστρια των ΠαμμακεδονικώνΕνώσεων Υφηλίου στην Αμφίπολη πριν από λίγες μέρες: «Το όνομα είναι η αιχμή του δόρατος γιατί τα Σκόπια θα είναι Η ΧΩΡΑ Μακεδονία, ενώ στην Ελλάδα υπάρχει μόνον μια περιοχή που ονομάζεται Μακεδονία. Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί τα Σκόπια θέλουν το μονοπώλιο του ονόματος; Υπάρχει και στην Βουλγαρία μικρή περιοχή της αρχαίας Μακεδονίας, αλλά η χώρα ονομάζεται Βουλγαρία, όπως υπάρχει και η δική μας Μακεδονία που αποτελεί το μεγαλύτερο κομμάτι της αρχαίας Μακεδονίας, αλλά η χώρα ονομάζεται Ελλάδα. Γιατί αυτή η εμμονή στο μονοπώλιο του ονόματος από τα Σκόπια;»

Εμείς οι «ανόητοι» λοιπόν βλέπουμε πως οι Σκοπιανοί κλέφτες της ιστορίας, προφανώς με πάρα πολύ γερές «πλάτες», επιμένουν να τοποθετούν νάρκες στην μελλοντική ειρηνική συνύπαρξη των Βαλκανικών λαών δημιουργώντας αλυτρωτικέςυποθήκες με πλαστά οράματα προς μελλοντική χρήση.

Εμείς οι «ανόητοι» βλέπουμε πως μπορεί οι Σκοπιανοί να εξασφαλίζουν «αναγνώριση» από ολόκληρο τον κόσμο (είπαμε, έχουν πολύ "γερές πλάτες"), αλλά χωρίς την αναγνώριση της Ελλάδος, παραμένουν διάσημοι κλέφτες της ιστορίας για κάθε μορφωμένο άνθρωπο σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη μας!

Εμείς οι «ανόητοι» θεωρούμε πως κάθε εκλεγμένος πολιτικός είναι υποχρεωμένος να καταφεύγει σε δημοψήφισμα όταν τίθενται τόσο σοβαρά θέματα, όπως το μοίρασμα πολιτιστικής κληρονομιάς μερικών χιλιετηρίδων.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Είναι πραγματικά δύσκολο να πιστέψει κανείς πως ο δικός μας πρωθυπουργός, θεωρεί «ανόητους» τους περισσότερους Έλληνες οι οποίοι διαφωνούν με την «υποχρεωτική» λογική του. Αν φοβάται τους «πιστολέρο», απλά ας παραιτηθεί! Στην απίθανηπερίπτωση που πιστεύει ότι οι «ανόητοι» είναι ελάχιστοι, ας κάνει δημοψήφισμα! Δεν μπορεί όμως να μοιράζει με το ζόρι την Ελληνική πολιτιστική κληρονομιά ολόκληρων χιλιετηρίδων. Δεν είναι ούτε προσωπική, ούτε οικογενειακή του περιουσία!

Δυστυχώς για τον πρωθυπουργό μας, όλοι όσους αποκαλεί «ανόητους», τυχαίνει να είναι αυθεντικοί, γνήσιοι και πραγματικοί Έλληνες πατριώτες. Είτε προέρχονται από την ανά τον κόσμο διασπορά (Παμμακεδονικές Ενώσεις Υφηλίου), είτε προέρχονται από την Ελλάδα (Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων, Επιτροπή αγώνα για την Ελληνικότητα της Μακεδονίας). Με το συμφέρον της Ελλάδος πάνω από όλους και πάνω από όλα. Μακριά από κομματικές σειρήνες. Με συναίσθηση ευθύνηςαπέναντι σε πολιτιστική ιστορία ολόκληρων χιλιετηρίδων. Με σεβασμό απέναντι στην μοναδική πολιτισμική ταυτότητα που κληρονομήσαμε.

Οι «ανόητοι» δεν θα διστάσουν να ξαναβγούν αυθόρμητα στους δρόμους. Σε κάθε γωνιά της Μακεδονίας. Σε κάθε γωνιά της Ελλάδος. Είμαι και εγώ ένας από αυτούς. Και πιστεύω πως θα βγουντόσοι, όσους δεν κατάφερε να συγκεντρώσει για την Γάζα ούτε ο δικτάτορας της Τουρκίας στην Κωνσταντινούπολη – μια πόλη των 17 εκατομμυρίων κατοίκων! 

πηγή
Posted: 29 May 2018 11:00 PM PDT
Γράφει ο Χαράλαμπος Μηνάογλου

Τις τελευταίες μέρες ζούμε σε Ιταλία κυρίως και Ελλάδα το αποκόρυφωμα του ξεβρακώματος της αστικής ψευτοδημοκρατίας. Θα έλεγα και ευρύτερα όλων των ψευτοαξιών που επέβαλε η αστική τάξη πάνω στην ανθρωπότητα τους τρεις τελευταίους αιώνες (αν αναλογιστούμε τα όσα συμβαίνουν στην Συρία και την Παλαιστίνη, όπου εκεί τα ανθρώπινα δικαιώματα και το διεθνές δίκαιο είναι απλά κουρελόχαρτα στα χέρια των σιωνιστών).

Βεβαίως, για να είμαστε ειλικρινείς το πολίτευμα που επιβλήθηκε μέσα από τις αστικές επαναστάσεις του 18ου αιώνα και κυριάρχησε έκτοτε στον κόσμο ως το "καλύτερο" πολίτευμα δεν είχε ούτε και έχει καμία σχέση με την δημοκρατία, το πολίτευμα δηλαδή του αθηναϊκού δήμου, όπου την εκτελεστική εξουσία ασκούσαν εν εκκλησί όλοι οι πολίτες. Για να καλύψει η αστική τάξη την επιβολή της με το αντιπροσωπευτικό σύστημα το οποίο καθιέρωσε, του έδωσε το όνομα του ιδανικού ίσως πολιτεύματος, της δημοκρατίας. Αλλά στις μέρες μας, ακόμη και αυτή η αστική ψευτοδημοκρατία ξεβρακώθηκε.

Παρότι και παλαιότερα είχαν υπάρξει περιπτώσεις όπου η δια αντιπροσώπων έστω διεθλασμένη βούληση του λαού είχε αμφισβητηθεί ή καλύτερα είχαν επικρατήσει οι μυστικές συνεννοήσεις της αστικής ελίτ πάνω σε αυτήν, πάντα αυτό γινόταν με κάποια κάλυψη, τεχνηέντως και έμμεσα. Στις μέρες μας, όμως, υπάρχει πλέον μία ωμότητα στην καταπάτηση των αρχών της ψευτοδημοκρατίας. Ας θυμηθούμε το δικό μας δημοψήφισμα επί της σημερινής κυβέρνησης, όπου το περήφανο όχι του ελληνικού λαού έγινε την επομένη ναι σε νέο μνημόνιο! και σήμερα, όπου ο ΣΥΡΙΖΑ κατέληξε σε συμφωνία για το όνομα των Σκοπίων γράφοντας στα παλιά του τα παπούτσια τα εκατομμύρια του κόσμου που βγήκαν στα συλλαλητήρια και αρνούμενος κατηγορηματικά να προχωρήσει σε σχετικό δημοψήφισμα, καθώς γνωρίζει πολύ καλά ότι το αποτέλεσμά του θα είναι απαγορευτικό για κάθε αποδοχή του όρου Μακεδονία στο όνομα της γείτονος.

Αλλά, ακόμη ίσως πιο μεγάλο είναι το ξεβράκωμα της ψευτοδημοκρατίας στην Ιταλία. Εκεί, όπου δύο κόμματα με συντριπτική πλειοψηφία στις τελευταίες εκλογές σχηματίζουν κυβέρνηση, έχουν την δεδηλωμένη υποστήριξη της Βουλής, και έρχεται ο πρόεδρος της ψευτοδημοκρατίας και ασκεί βέτο στο όνομα του υπουργού Οικονομίας, επειδή ο τελευταίος θεωρείται εχθρός της Ευρωπαϊκής Ένωσης! Δηλαδή, πλέον δεν επαρκούν οι παρασκηνιακές πιέσεις, οι απειλές, οι εξαγορές και η προπαγάνδα των ΜΜΕ, αλλά ξεκάθαρα με τρόπους της πιο στυγερής απολυταρχίας απαγορεύεται οι λαοί να επιλέγουν -έστω και με τον έμμεσο τρόπο δια αντιπροσώπων της ψευτοδημοκρατίας- τους κυβερνήτες τους. Θα τους διορίζει πλέον ανοικτά μία ελίτ σιωνιστική, μία ελίτ πεφωτισμένων και οι λαοί θα πρέπει απλώς να τους αποδέχονται! Και τότε γιατί ανατράπηκε η μοναρχία;

Και δεν φτάνει μόνο αυτό το πραξικόπημα του "Ιταλού" προέδρου, αλλά είναι και η προκλητικά ξεδιάντροπη δήλωση του ευρωπαίου επιτρόπου Έτινγκερ, ότι "οι αγορές θα μάθουν στους Ιταλούς πώς να ψηφίζουν"! Το ακούμε αυτό ή έχουμε χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα; Σε ποια ψευτοδημοκρατία έστω, ο κύριος αυτός δεν θα είχε ήδη αποπεμφθεί; Ποια πολιτικά δικαιώματα και κουραφέξαλα, όταν εκπρόσωπος πολιτικός της ΕΕ υποστηρίζει όχι μόνο ότι οι μεγαλοεπιχειρηματίες, που κατευθύνουν τις αγορές, κυβερνούν αλλά και ότι αυτό είναι το σωστό να γίνεται; Και ότι θα τιμωρηθούν όσοι αντιστέκονται; 

Σήμερα τα πράγματα είναι ξεκάθαρα όσο ποτέ. Και το διακύβευμα πλέον είναι ένα και τελεσίδικο: ή ξεσηκωνόμαστε ή αν δεν μπορούμε πιά, τότε είμαστε ήδη στον νεο-μεσαίωνα της σιωνιστικής απολυταρχίας και αυτός μας αξίζει.
Posted: 29 May 2018 10:30 PM PDT
Το επόμενο βήμα στα ριάλιτι: οι παίκτες στο τέλος κάθε εκπομπής να αφήνουν το πενηντάευρο στο κομοδίνο 

Του Παναγιώτη Λιάκου

Κουτσή, στραβή, πολυέξοδη, κομματικά ελεγχόμενη μπορεί να είναι η ΕΡΤ αλλά ριάλιτι δεν έχει. Δεν υπάρχει περίπτωση να δεις εκεί ένα μάτσο μαντραχαλάδες και σουρλουλούδες να ξύνουν τα φρύδια τους με γκασμά, κουτσομπολεύοντας η μία τον άλλον και τον παρουσιαστή ή την παρουσιάστρια εν είδει σιτεμένης μανδάμας του οίκου να διευθετεί τις μικροδιαφορές τους.

Στην ΕΡΤ μπορεί να αντικρίσεις ντελάληδες της εκάστοτε κυβέρνησης να προσπαθούν με το νυσταλέο ύφος τους να λιβανίσουν αυτούς που τους διόρισαν (με φαξ ή όχι, αδιάφορο) και να δαιμονοποιήσουν την αντιπολίτευση, αλλά μέχρις εκεί. Δεν πρόκειται να αηδιάσεις με βίζιτες που θέλουν να αυξήσουν το κασέ τους ή με φανατικούς τεμπελχανάδες που τρέφουν την αυταπάτη ότι θα γίνουν διάσημοι σαν τον Eλβις επειδή χύνονται πιο επιδέξια στους καναπέδες από τους άλλους. Τόσο ξέρασμα ασημαντότητας δεν πρόκειται να υπάρξει σε κρατικό κανάλι - όποιοι κι αν είναι αυτοί που διαχειρίζονται το κράτος. Το πολύ πολύ να αμειφθούν σχετικά καλά άνθρωποι που θα έπρεπε να πληρώνουν για να βγαίνουν στο γυαλί, αλλά αυτή η αβαρία αντέχεται. Το άλλο δεν αντέχεται. Το θριαμβεύον τίποτα.

Και το ΕΣΡ καμώνεται ότι «τηρεί» τους νόμους. Και «μεριμνά» για την υπεράσπιση της ελληνικής γλώσσας, η οποία δεν κακοποιείται πλέον στους ιδιωτικούς σταθμούς, απλά εξαφανίζεται. Τη θέση της την παίρνει ένα ελληνοαγγλικό ιδίωμα του αισχίστου είδους.

Και το ΕΣΡ υποτίθεται ότι επιβλέπει την ποιότητα του προγράμματος των ιδιωτικών σταθμών και οι ιδιωτικοί σταθμοί υποτίθεται ότι προάγουν τον… πολιτισμό. Εκπομπές για την Ιστορία; Εκπομπές για την παράδοση, τη γλώσσα, τις διάφορες φάσεις του ελληνικού πολιτισμού, τις τέχνες, τη φιλοσοφία; Μπα, πού τέτοια τύχη σε χώρα όπου η λέξη «νταβατζήδες» ειπώθηκε μεταφορικά αλλά ισχύει κυριολεκτικά.

Στο τέλος του επόμενου επεισοδίου οι πρωταγωνιστές να μη λησμονήσουν να αφήσουν το πενηντάευρο στο κομοδίνο.

Αν δεν υπήρχε και η ΕΡΤ, κάθε τηλεοπτική συσκευή θα συνοδευόταν κι από ένα ολοκόκκινο γλομπάκι.

πηγή
Posted: 29 May 2018 01:00 PM PDT
Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου
Επικεφαλής Στρατηγικής Πολιτικής
της “Ελλήνων Πολιτείας”
egerssi@otenet.gr 
www.egerssi.gr 

Κωνσταντινούπολη, η Πόλη των πόλεων, η πόλη των δύο κόσμων.

Η Πόλη του Βυζαντίου, η Πόλη μας, που ξυπνά και ικανοποιεί τις αισθήσεις μας, η Πόλη που πάντοτε μας σαγηνεύει. Η Αυτοκρατόρισσα Κωνσταντινούπολη που γεννήθηκε επί Μεγάλου Κωνσταντίνου στο πλαίσιο των σχεδίων του για την ανανέωση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και έμελλε να γίνει η Βασιλεύουσα των Ελλήνων. Η δικιά μας Πόλη, με τις γειτονιές του Πέρα, που ακόμα ακούς Ελληνικά, το Ζάππειο Παρθεναγωγείο, το Ζωγράφειο Γυμνάσιο, τους επτά λόφους, τις ακτές του Βοσπόρου, την Αγιά Σοφιά.

Στην Πόλη, όπου και εάν σταθείς, νιώθεις ένα συναίσθημα, το ίδιο πάντα, να διαπερνά την ραχοκοκαλιά σου, το συναίσθημα της μεγαλοπρέπειας του Βυζαντίου. Εκεί όμως που σταματά ο νους σου, είναι όταν στέκεσαι μπροστά στην Αγιά Σοφιά και θαυμάζεις το μεγαλείο της. Εκεί τελειώνουν τα λόγια και πλημμυρίζεις όμορφα συναισθήματα. Εκεί η μηχανή του χρόνου σαν ανεμοστρόβιλος παίρνει το μυαλό σου και το γυρίζει πολύ πίσω, τότε στις 6 Ιανουαρίου του 1449.

Αυτή την ημέρα, στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου στο κάστρο του Μυστρά γίνεται η στέψη του τελευταίου Αυτοκράτορα της πόλεως, του Κωνσταντίνου ΙΑ Δραγάση. Αυτός έμελλε να είναι ο Αυτοκράτορας που θα σήκωνε όλη την ευθύνη και το βάρος των περιστάσεων μιας ήδη κατακρεουργημένης Κωνσταντινούπολης, από τους Φράγκους κατά την πρώτη Άλωση του 1204.

Χριστιανός Ορθόδοξος και Πατριώτης ο Παλαιολόγος...

Μετά τα ολέθρια αποτελέσματα λοιπόν της 4ης Σταυροφορίας ο προκάτοχος του Κωνσταντίνου, Ιωάννης Παλαιολόγος, στην προσπάθειά του να εξασφαλίσει κάποια ουσιαστική βοήθεια από την Δύση, με βάση την ένωση των εκκλησιών, δημιούργησε μεγάλο διχασμό στο λαό και οι άγριες διαμάχες αποδυνάμωσαν το φρόνημα και την αγωνιστική του ετοιμότητα, παραμελώντας την συντήρηση των τειχών. 

Αυτά τα απομεινάρια μιας άλλοτε κραταιάς Αυτοκρατορίας θα παραλάμβανε ο Παλαιολόγος γνωρίζοντας πόσο δύσκολο έως αδύνατο ήταν να ξαναζωντανέψει τη Βασιλεύουσα και να σωθεί η Αυτοκρατορία. Όμως, ο Παλαιολόγος είχε αξιοθαύμαστη αποφασιστικότητα, πίστη και συναίσθηση του χρέους του προς την Πατρίδα και αποφάσισε να εκτελέσει το θέλημα του Θεού, όποιο και εάν ήταν αυτό. Θέλημα που οδήγησε στη Δευτέρα 28 Μαΐου 1453. Μέσα στην κατάμεστη Αγιά Σοφία ο Κωνσταντίνος περιμένει καρτερικά να αφουγκραστούν οι συμμαχητές του την δική του ακλόνητη απόφαση για τον υπέρ πάντων αγώνα. Προσεύχεται στη Μεγαλόχαρη Παναγιά, την Υπέρμαχο Στρατηγό για συναπόφαση “Αποθάνωμεν υπέρ Χριστού Πίστεως και της Πατρίδος ημών”.

Και αφού η απόφαση επάρθη και αγαλλιάζει η καρδιά του, με αγέρωχο ύφος αγκαλιάζει έναν-έναν τους στρατιώτες του, ζητώντας ταυτόχρονα συγγνώμη και μεταλαμβάνει των Αχράντων Μυστηρίων. Είναι έτοιμος πλέον απέναντι Θεού και ανθρώπων για την τελειωτική μάχη.

Τρίτη 29 Μαΐου 1453, η αποφράδα ημέρα…

Οι υπερασπιστές της Πόλεως είναι 9.000 Έλληνες Βυζαντινοί και μερικοί ξένοι μισθοφόροι, με 26 πλοία, ενώ οι άπιστοι απαριθμούν 258.000 με 400 πλοία. Η μάχη είναι άνιση και η πολύμηνη τιτανομαχία μιας πολιορκίας λαμβάνει τέλος. Ο Κωνσταντίνος μάχεται γενναία, άλλοτε φροντίζοντας τους λαβωμένους συντρόφους του, άλλοτε επιβλέποντας την επιδιόρθωση των τειχών και άλλοτε κοιτώντας προς την θάλασσα, προσμένοντας την βοήθεια που του είχε υποσχεθεί ο Πάπας. Το τέλος πλησιάζει, αλλά ο Κωνσταντίνος μένει αγέρωχος και αναφωνεί προς τους συντρόφους του: «Εάν η Πόλις μου απωλεσθεί, θα απωλεσθώ μαζί της».

Λίγες ώρες αργότερα, πριν την τελική επίθεση, όταν ο πολιορκητής Μεχμέτ του μηνύει να παραδώσει την Πόλη, με αντάλλαγμα να φύγει ελεύθερος με όλα του τα υπάρχοντα και να γίνει αφέντης του Μοριά, εκείνος ως μεγάλος Έλληνας σηκώνει το ανάστημά του, ανάστημα ιερό και θεϊκό και λέει: “το δε την Πόλιν σοι δούναι, ουκ εμόν εστίν ούτ΄ άλλου των κατοικούντων εν ταύτη. Κοινή γαρ γνώμη, πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών”. 

Η κερκόπορτα ανοίγει. Η άμυνα καταρρέει και ο εχθρός ξεχύνεται ως πεινασμένο θηρίο και αρχίζει να καταστρέφει και να λεηλατεί. Ορμάει σε παλάτια και αρχοντικά, σε μοναστήρια και εκκλησιές. Σφαγιάζει και κακοποιεί άνδρες και γυναικόπαιδα. Αποκαθηλώνει κάθε σύμβολο της Χριστιανικής πίστεως μέχρι και τον Σταυρό που επί χίλια χρόνια δέσποζε στο ψηλότερο σημείο του κάστρου. Ο θόρυβος της πτώσης του Σταυρού αντηχεί παντού και κάνει όλη τη Δύση να ριγήσει. Μια Δύση που ποτέ δεν ανταποκρίθηκε στην υποσχεθείσα βοήθεια προς την Βασιλεύουσα. 

Η κερκόπορτα άνοιξε και έκρινε την τύχη του κόσμου και την Ιστορία της Βασιλεύουσας.

Η Πόλη αλώθηκε, δεν παραδόθηκε, μην το ξεχνάμε…

Η άλωση της Κωνσταντινουπόλεως είναι ιστορικό γεγονός με κοσμοϊστορική σημασία. Είναι ίσως από τις δραματικότερες στιγμές της ανθρώπινης ιστορίας. Είναι το τέλος μιας ιστορίας που οδήγησε την ανθρωπότητα, μέσα σε λίγες στιγμές από το φως στο σκοτάδι.

Αμέσως μετά την άλωση, ο σκλάβος δεν μπορεί να πιστέψει, ότι αυτός ο γίγαντας, ο πρωτοφανής στρατιώτης της ελευθερίας, σκοτώθηκε. Δεν σκοτώθηκε, αλλά υπάρχει, λέει, μαρμαρωμένος και μια μέρα θα αναστηθεί. Έτσι, γεμάτος θαυμασμό για τον αγώνα και την θυσία του Μεγάλου Αυτοκράτορα και προσπαθώντας να αναπτερώσει τις ελπίδες του πολύπαθου Έθνους μας, ο λαός συνθέτει το τραγούδι της Αγιά Σοφιάς. Ένα τραγούδι που αποτελεί σύνθημα ψυχής, ένα τραγούδι που επέζησε σε όλη τη Βαλκανική Χερσόνησο και τη Μ. Ασία και θεωρήθηκε βάση και ξεκίνημα πολλών απελευθερωτικών αγώνων και επαναστάσεων εναντίον του κατακτητή σ' ολόκληρη αυτή την περιοχή. Αυτό το δημοτικό τραγούδι συγκινεί ακόμη και μέχρι σήμερα τις γενεές Ελλήνων.

«Σημαίνει ο Θιος, σημαίνει η γης, σημαίνουν τα επουράνια,
σημαίνει κι η Αγιά Σοφιά, το μέγα μοναστήρι,
με τετρακόσια σήμαντρα κι εξήντα δύο καμπάνες, κάθε καμπάνα 
και παπάς, κάθε παπάς και διάκος.

Ψάλλει ζερβά ο βασιλιάς, δεξιά ο πατριάρχης 
κι απ’ την πολλή την ψαλμουδιά εσειόντανε οι κολόνες. 

Να μπούνε στο χερουβικό και να ‘βγει ο βασιλέας. 
φωνή τους ήρθε εξ ουρανού κι απ’ αρχαγγέλου στόμα: 

Πάψετε το χερουβικό κι ας χαμηλώσουν τα’ άγια, 
παπάδες πάρτε τα γιερά και σεις κεριά σβηστείτε,
γιατί είναι θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψει. 

Μον’ στείλτε λόγο στη φραγκιά, να ‘ρωτούνε τρία καράβια 
το να πάρει το σταυρό και τα’ άλλο το βαγγέλιο, 
το τρίτο, το καλύτερο, την άγια τράπεζά μας, 
μη μας την πάρουν τα σκυλιά και μας τη μαγαρίσουν. 

Η Δέσποινα ταράχθηκε κι εδάκρυσαν οι εικόνες.
«Σώπασε, κυρά Δέσποινα, και μη πολύ δακρύζεις,
Πάλι με χρόνους με καιρούς, πάλι δικά μας είναι».

Σημερινό δίδαγμα…

Ξύπνα Έλληνα, φόρεσε τα καλά σου, η Ελλάδα σε περιμένει! Εσένα και τη γενιά σου, για να εμφυσήσεις την ανδρεία και το φρόνημά σου στους νεοέλληνες, για να σωθεί η φαμίλια μας. Γιατί η Ελλάδα δεν πρέπει να πεθάνει! Δεν πρέπει να πούμε: Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΑΛΩ ! Δεν πρέπει να τους αφήσουμε να συνεχίσουν το άθλιο κατάντημα του ξεπουλήματος του τόπου μας!

Ξύπνα επιτέλους!!
Posted: 29 May 2018 12:30 PM PDT
Γράφει ο Ιωάννης Ελ. Σιδηράς 
Θεολόγος – Εκκλησιαστικός Ιστορικός – Νομικός

«Το δε την πόλιν σοι δοναι ούτ’ εμόν εστί, ούτ’ λλου τν κατοικούντων εν ταύτη. Κοινή γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ού φεισόμεθα τς ζως ημν» 
(Απόκριση Αυτοκράτορος Κωνσταντίνου ΙΑ΄ το Παλαιολόγου προς Μωάμεθ Β΄ τον Πορθητή). 

Οι κυριότεροι βυζαντινοί ιστορικοί χρονογράφοι, οι οποίοι κατέγραψαν και διέσωσαν αυθεντικά και τεκμηριωμένα τα γεγονότα, πριν, κατά και μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως είναι ο Δούκας, ο Λαόνικος Χαλκοκονδύλης, ο Γεώργιος Φραντζής και ο Μιχαήλ Κριτόβουλος. Με γνώμονα την ιστορική γραφή των παραπάνω χρονογράφων συντίθεται το «Χρονικόν της αλώσεως» μέχρι την 29ηΜαΐου του 1453, ημέρα που σφράγισε επί αινες την πορεία το ευσεβος Γένους μας.

Τον Οκτώβριο του 1448 εκοιμήθη ο βυζαντινός αυτοκράτωρ Ιωάννης Η΄ Παλαιολόγος και διάδοχος αυτο ορίσθηκε ο αδελφός του Κωνσταντίνος ΙΑ΄ ο Παλαιολόγος, ο οποίος εστέφθη στο Δεσποτάτο του Μυστρά και « εγένετο παρά πάντων δεκτός» στην Κωνσταντινούπολη. Από την άλλη πλευρά, κατά το έτος 1451, είχε πεθάνει ο Σουλτάνος των οθωμανν Μουράτ Β΄ και διάδοχός του ανεδείχθη στην Ανδριανούπολη ο υιός του, Μωάμεθ Β΄ ο μετέπειτα πορθητής της Κωνσταντινουπόλεως.

Από τον Μάρτιο μέχρι και τα τέλη Αυγούστου του 1452 οικοδομείται υπό την απόλυτη επίβλεψη του Μωάμεθ το νέο φρούριο των οθωμανν στο πιο στενό και δύσπλευτο σημείο το Βοσπόρου προκειμένου να ελέγχεται απολύτως υπό τους οθωμανούς η δίοδος του Βοσπόρου. Ταυτόχρονα οι οθωμανοί προβαίνουν σε σκληρές λεηλασίες στον ευρύτερο χώρο του νέου φρουρίου και δημιουργούν τα πρώτα σοβαρά πλήγματα στους βυζαντινούς. Τότε ακριβώς (Ιούλιος του 1453) ο αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος αναγκάζεται να σφραγίσει τις πύλες της Κωνσταντινουπόλεως.

Την ίδια περίοδο ο Σουλτάνος Μωάμεθ Β΄ αγωνι και υποφέρει βλέπει ότι οι Ρωμιοί είναι αποφασισμένοι να υπερασπισθούν τα ιερά και τα όσια του Γένους. Είναι δε χαρακτηριστική των τότε ιστορικών, οι οποίοι αναφέρουν ότι ο Μωάμεθ στην Ανδριανούπολη «οίκοι διάγων ουκ εδίδου ανάπαυσιν τος βλεφάροις, αλλά και εν νυκτί και ημέρα την πάσαν φροντίδαν της πόλεως είχε, πώς αυτήν καταλάβοι, πώς κύριος αυτής γένοιτο». Τότε συμβαίνει αναπάντεχα ακόμη ένα κακό. Κάποιος ικανότατος μηχανικός –πιθανότατα Ούγγρος- μεταπηδά από τους βυζαντινούς στους οθωμανούς έναντι αδράς αμοιβς και αναλαμβάνει να κατασκευάσει ένα τεράστιο σε μέγεθος κανόνι, του οποίου η αποτελεσματικότητα να καταστρέφει τα τείχη της Κωνσταντινουπόλεως, απεδείχθη εφιαλτική από την πρώτη στιγμή.

Από την πλευρά τους οι βυζαντινοί με την αποστολή πρέσβεων ζητούν βοήθεια από την Ιταλία και την Ουγγαρία, αλλά ο Ιωάννης Ουνυάδης για την παροχή στρατιωτικής ενισχύσεως υπέρ των βυζαντινών ζητεί ως αντάλλαγμα τουλάχιστον την πόλη της Μεσημβρίας στον Εύξεινο Πόντο.

Κατά τους μήνες Νοέμβριο-Δεκέμβριο του 1452 ενεργοποιούνται στοιχειωδώς και βαθμιαία η Βενετία και η Γένοβα ύστερα από σειρά σοβαρών εχθρικών επιθέσεων των οθωμανών εναντίον δικών τους υπηκόων. Υποβάλλουν αιτήσεις για παρέμβαση του Πάπα Νικολάου Ε΄ προς τους Δυτικούς ηγεμόνες και τελικώς αποφασίζουν την στρατιωτική ενίσχυση μόνον των δικών τους εγκαταστάσεων στον Εύξεινο Πόντο και στη συνοικία Πέραν της Κωνσταντινουπόλεως. Και όλα αυτά προς υπεράσπιση των οικονομικών τους συμφερόντων και όχι από ενδιαφέρον για την σωτηρία της Κωνσταντινουπόλεως.

Τον Δεκέμβριο του 1452 γίνονται στην Κωνσταντινούπολη δεκτοί από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο ο ελληνικής καταγωγής εξωμότης Επίσκοπος του Κιέβου Ισίδωρος ως απεσταλμένος του Πάπα και ο Λεονάρδος Χίος, Λατίνος Επίσκοπος Μυτιλήνης. Οι δύο αυτοί παπικοί απεσταλμένοι στις 12 Δεκεμβρίου 1452 με συναίνεση και παρουσία του αυτοκράτορος Κωνσταντίνου κηρύσσεται στην Αγία Σοφία η ένωση των δύο Εκκλησιών προκαλώντας την εντονότατη δημόσια αντίδραση της μερίδος των ορθοδόξων ανθενωτικών, οι οποίοι γνώριζαν ότι τίποτε δεν μπορούσαν να αναμένουν ως βοήθεια από τους Λατίνους. Γράφεται μάλιστα ότι το ανοσιούργημα της ψευδοενώσεως των Εκκλησιών εθεωρήθη από τους πνευματικούς ανθρώπους της Πόλεως ως πράξη ασυγχώρητη από τον Θεό, ο οποίος απέστρεψε το πρόσωπο αυτού από τους βυζαντινούς και η Πόλη έπεσε στα χέρια των αλλοθρήσκων οθωμανών.

Στα τέλη Δεκεμβρίου του 1452 αποφασίζεται να παραμείνουν στην Κωνσταντινούπολη και να συμμετάσχουν στην άμυνά της όσα πλοία είχαν ελλιμενισθεί για εμπορικούς λόγους, αλλά ένας αριθμός από αυτά –κυρίως βενετικά- δεν πειθαρχεί και αποχωρεί φυγαδεύοντας και εκατοντάδες ενόπλους άνδρες.

Στα τέλη Φεβρουαρίου με αρχές Μαρτίου του 1453 οι οθωμανοί μεταφέρουν το μεγάλο κανόνι από την Ανδριανούπολη στην Κωνσταντινούπολη και συγκεντρώνουν σταδιακά τα στρατιωτικά σώματα του Μωάμεθ. Λαμβάνουν θέσεις απέναντι από τα χερσαία τείχη της Κωνσταντινουπόλεως και σταδιακά αποκλείουν την Πόλη από ξηράς.

Οι βυζαντινοί ενισχύουν με κάθε μέσο τα τείχη, χερσαία και θαλάσσια, και στις 2 Απριλίου κλείουν με την μεγάλη αλυσίδα την είσοδο του Κερατίου κόλπου. Παρά την κρισιμότητα των στιγμών η αντιπαράθεση ενωτικών και ανθενωτικών είναι πάντοτε αισθητή. Γράφεται μάλιστα ότι ο Μέγας Δούκας Λουκάς Νοταράς, όταν είδε τον αναρίθμητο στρατό των οθωμανών, είπε: «κρειττότερον εστίν ειδέναι εν μέση τη Πόλει φακιόλιον βασιλεύον Τούρκων ή καλύπτραν Λατινικήν». (Είναι καλύτερο να δεί κάποιος στη μέση της Πόλεως να βασιλεύει τουρκικό φρακιόλιο παρά παπική τιάρα).

Ο αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος υπερασπίζει μάχιμες θέσεις και κυρίως την κεντρική χερσαία Πύλη, την γνωστή ως Πύλη του Αγίου Ρωμανού, ενώ σώμα ενόπλων κινείται σε διάφορα σημεία στο εσωτερικό της Πόλεως. Το σύνολο των τότε κατοίκων της Κωνσταντινουπόλεως ανέρχονταν στις 50.000 και από αυτούς, οι μεν ένοπλοι βυζαντινοί ήταν περίπου 7.000, ενώ 2.000 ήταν οι Βενετοί και οι Γενουάτες. Στο πεδίο της μάχης δηλαδή η αναλογία ήταν ένας Ρωμιός προς είκοσι οθωμανούς.

Στις 5-7 Απριλίου έχουμε την έναρξη της πολιορκίας της Πόλεως και στις 12 Απριλίου αρχίζουν συνεχείς κανονιοβολισμοί των χερσαίων τειχών, ημέρα και νύκτα, από τους οθωμανούς. Οι βυζαντινοί με επινοητικότητα προσπαθούν με ειδικές κατασκευές να εξουδετερώσουν τις βολές, να κλείσουν με κάθε μέσο τα ρήγματα στα τείχη και να δημιουργήσουν νέα προκαλύμματα και προμαχώνες. 

Στις 18 Απριλίου, κατά τα ξημερώματα, γίνεται η πρώτη επίθεση των οθωμανών στα τείχη, αλλά απωθούνται επιτυχώς από τους βυζαντινούς. Εξοργισμένος τότε ο Μωάμεθ από την μεγάλη του αλαζονεία ορμά στην θάλασσα και την ραβδίζει ως παρανοϊκός, ενώ αντικαθιστά και τον αρχηγό του στόλου του. Στις 22 Απριλίου ο Μωάμεθ τεχνάζεται ένα πρωτοφανές σόφισμα. Διατάζει την μεταφορά δια ξηράς των πολεμικών πλοίων του μέσα στον κεράτιο κόλπο. Η μεταφορά των πολεμικών πλοίων γίνεται πανηγυρικά και με τυμπανοκρουσίες μέσω ειδικά διαμορφωμένης διόδου στην περιοχή του Γαλατά από το Διπλοκιόνιον έως απέναντι στο Κοσμίδιον.

Στις 7 Μαΐου γίνεται αποτυχημένη επίθεση κατά των χερσαίων τειχών με 30.000 άνδρες και ισχυρές απώλειες για τους οθωμανούς. Στις 12 Μαΐου ο Μωάμεθ τυφλωμένος από το πάθος να κατακτήσει την Κωνσταντινούπολη διατάζει μεγάλη επίθεση με δύναμη 50.00 ανδρών κατά τα μεσάνυχτα. Σε μάχη επί των τειχών κοντά στα ανάκτορα σημειώνονται μεγάλες απώλειες και για τα δύο μέρη. Ο αυτοκράτωρ εκείνη τη νύκτα παρά τις πιέσεις και τις προτροπές από το στενό περιβάλλον του δεν εδέχθη να εγκαταλείψει την Πόλη.

Άξιο ιδιαίτερης μνείας είναι ότι κατά την ημέρα της ονομαστικής εορτής του Κωνσταντίνου (21 Μαΐου) η πρόταση του Μωάμεθ προς τον αυτοκράτορα να παραδώσει την Πόλη με αντάλλαγμα την περιουσία του ιδίου, της οικογένειας και των αρχόντων του. Τότε ο γενναίος και μαρτυρικός Ρωμιός αυτοκράτορας αποκρίνεται στο Μωάμεθ: «δε την πόλιν σοι δοναι ούτ’ εμόν εστί, ούτ’ λλου τν κατοικούντων εν ταύτη. Κοινή γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ού φεισόμεθα τς ζως ημν».

Μεταξύ 25ης και 26ης Μαΐου συμβαίνουν διάφορα εντυπωσιακά δυσοίωνα, όπως η πτώση της Ιεράς Εικόνος της Θεοτόκου κατά την λιτάνευσή της και «τοτο παρά δόξαν γεγονός φρίκην τε πολλήν και αγωνίαν μεγίστην και φόβον πάσιν ανέβαλεν». Παράλληλα, ισχυρή καταιγίδα με αστραπές και χαλάζι αναστατώνει τους βυζαντινούς, ενώ την επομένη «νέφος βαθύ την πόλιν πάσαν περιεκάλυψε από πρωίας βαθείας έως εσπέρας». Ορισμένοι μάλιστα ιστορικοί χρονογράφοι της εποχής εκείνης αναφέρουν ότι από την πρώτη ημέρα της πολιορκίας μέχρι και την 27η Μαΐου, τρείς δηλαδή ημέρες προ της αλώσεως, ολόκληρη την Πόλη εκάλυπτε περιφερόμενη ουράνια φωτεινή νεφέλη, η οποία όταν εξαφανίστηκε προκάλεσε τον τρόμο των Ρωμιών, επειδή θεωρήθηκε ότι η Θεοτόκος είχε πλέον αφήσει απροστάτευτη την Πόλη της στα χέρια των οθωμανών. 

Κατά τις δύο τελευταίες ημέρες (26/27 Μαΐου) προ της αλώσεως ο οθωμανικός στρατός προετοιμαζόταν με νηστεία και προσευχή. Φωτοχυσίες και θορυβώδεις νυκτερινοί εορτασμοί στο οθωμανικό στρατόπεδο έσπερναν τον πανικό στους πολιορκουμένους Ρωμιούς. Την παραμονή της μεγάλης επιθέσεως (28 Μαΐου) ο Μωάμεθ ανακοινώνει στα στρατεύματά του ότι την επομένη θα γίνει η μεγάλη και τελική επίθεση. Επακολουθεί γενική κινητοποίηση με υποσχέσεις ανταμοιβών στους στρατιώτες, προσευχές και ηθική ενίσχυση, ενεργοποίηση ποικίλων πολιορκητικών κατασκευών και αλλεπάλληλοι κανονιοβολισμοί.

Κατά τα ξημερώματα της 29ης Μαΐου, ημέρα της μάρτυρος Αγίας Θεοδοσίας, αρχίζει η επίθεση των Οθωμανών με κύριο στόχο την πύλη του Αγίου Ρωμανού. Γίνονται αλλεπάλληλες προσπάθειες εισόδου δια μέσου των τειχών, ενώ εξακολουθούν οι κανονιοβολισμοί. Παρά την σθεναρή αντίσταση των πολιορκουμένων σχεδόν ταυτόχρονα επιτυγχάνεται η διείσδυση των οθωμανών γενιτσάρων από την κερκόπορτα και από την πύλη του Χαρισίου. Η κερκόπορτα ήταν υπόγεια, κρυφή, παλαιά είσοδος, «παραπόρτιον», πλησίον του παλατίου που είχαν ανοίξει προσφάτως για τις δικές τους ανάγκες οι βυζαντινοί. Διαθρυλείται ότι την πύλη του Ρωμανού είχαν ανοίξει στους οθωμανούς γενιτσάρους για να εισέλθουν στην Πόλη ορισμένοι Εβραίοι, οι οποίοι συνεργάζονταν μαζί τους.

Επικρατεί παντού πανικός και όλοι, κατακτητές και μη, κατευθύνονται στο κέντρο της Πόλης. Θρίαμβος, λεηλασία, αγριότητα και βιαιοπραγίες για τους κατακτητές. Σφαγή, αιχμαλωσία και κάθε είδους ατίμωση για τους κατακτημένους. Τότε πεθαίνει μαχόμενος μέχρι τέλους επί των επάλξεων και ο αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος. 

Στο σημείο αυτό αξίζει να αναφέρουμε το επεισόδιο, το οποίο καταγράφει ο χρονογράφος Φραντζής και αφορά την πίστη και την ταπεινότητα του αυτοκράτορος. Η διήγησή του έχει ως εξής: 

«Ερχόμενος ο αυτοκράτορας στον πάνσεπτο ιερό ναό της Του Θεού Σοφίας για την τελευταία θεία Λειτουργία προσευχήθηκε κλαίγοντας και γονυπετής μετέλαβε τα Άχραντα και Θεία μυστήρια. Έπειτα μετέβη στα ανάκτορα, σταμάτησε για λίγο και ζήτησε συγχώρεση από τους πάντες. Ποιος να διηγηθεί τα κλάματα και τους θρήνους στο παλάτι εκείνη την ώρα; Ακόμη και αν υπήρχε άνθρωπος καμωμένος από ξύλο ή πέτρα ήταν αδύνατο να μη θρηνήσει». 

Οι χρονογράφοι αναφέρουν επίσης ότι ο Κωνσταντίνος βλέποντας την άλωση της Πόλεως είπε γοερά τις εξής φράσεις: «Δεν υπάρχει κανείς χριστιανός να πάρει το κεφάλι μου; Χίλιες φορές να πεθάνω παρά να ζήσω και να δώ την άλωση της Πόλης». 

Τέτοιες ήταν οι επί τρείς ημέρες σφαγές, καταστροφές και ιεροσυλίες, ώστε ο χρονογράφος Φραντζής δεν είναι υπερβολή όταν γράφει ότι: «σε ολόκληρη την Κωνσταντινούπολη δεν φαινόταν σπιθαμή χώμα από τις σωρούς των νεκρών». Μετά από τρείς ημέρες έπαυσε η λεηλασία και ο Μωάμεθ Β΄ ο πορθητής, αφού εισήλθε έφιππος στον ιερό ναό της Του Θεού Σοφίας για να προσευχηθεί για την νίκη του, μετέβαλε την «Μεγάλη Εκκλησία», όπως λέγεται σε τέμενος.

Η Πόλη εάλω και ήταν Μάϊος του 1453. Κατά μήνα Μάϊο είχαν γίνει τα εγκαίνια της Κωνσταντινουπόλεως και πάλι κατά μήνα Μάϊο «επάρθεν η Ρωμανία». Κωνσταντίνος ο Μέγας την έχτισε και επί Κωνσταντίνου εάλω. Η Κωνσταντινούπολη ήταν και παραμένει η πόλη της Θεοτόκου, η πόλη των θρύλων, των δακρύων και των στεναγμών του ευσεβούς Γένους μας. Τελικά, η Πόλη των πόλεων διαχρονικά αποτελεί την «κιβωτό της Ρωμιοσύνης και της Ορθοδοξίας».

πηγή
Posted: 29 May 2018 12:15 PM PDT
ΣΧΟΛΙΟ Γιώργος Θαλάσσης 

Η περιγραφή της θρυλικής μάχης - θυσίας στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού που κάθε Έλληνας πρέπει να γνωρίζει για να είναι έτοιμος να πράξει το ίδιο.

Ατενίζοντας τις φωτογραφίες από την Πύλη του Αγίου Ρωμανού σήμερα αλλά και την Πόλη των Ονείρων μας θα πρέπει να έχουμε την αίσθηση ότι η μάχη δεν τελείωσε το 1453. Συνεχίζεται σήμερα και ξεκινά από μέσα μας!
Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην Νέα Ρώμη...


(απόσπασμα από την ιστορία της Αλωσης του Σερ Στήβεν Ράνσιμαν) 
Ξαφνικά κάποιος κοίταξε ψηλά και είδε τουρκικές σημαίες να κυματίζουν στον πύργο επάνω από την Κερκόπορτα. Ακούστηκε η κραυγή: «η Πόλις εάλω!» 

Ενόσω παρακαλούσε τον Τζουστινιάνι, (να μην αποχωρίσει από την μάχη) ο Αυτοκράτορας πληροφορήθηκε την είσοδο των τούρκων μέσα από την Κερκόπορτα. Έσπευσε αμέσως εκεί, αλλά έφτασε πολύ αργά. Μερικοί από τους Γενοβέζους εκεί είχαν καταληφθεί από πανικό (λόγο αποχώρησης του Τζουστινιάνι). Μέσα στην σύγχυση ήταν αδύνατο να κλείσουν την πόρτα. Οι τούρκοι ξεχύθηκαν μέσα από αυτή, και τώρα οι άνδρες των Μποκκιάρντι ήταν πολύ λίγοι για να τους απωθήσουν. 
Ο Κωνσταντίνος έστρεψε το άλογο του πίσω στην κοιλάδα του Λύκου (Πύλη Αγίου Ρωμανού) και στα ανοίγματα στο φράχτη (διαλυμένα τείχη). Μαζί του βρισκόταν ο γενναίος Ισπανός που ισχυριζόταν ότι ήταν εξάδερφος του, ο Δον Φρανσίσκο από το Τολέδο, ο πραγματικός του εξάδελφος, Θεόφιλος Παλαιολόγος, και ένας πιστός συμπολεμιστής, ο Ιωάννης Δαλμάτης. Μαζί προσπάθησαν, αλλά μάταια, να συσπειρώσουν τους Έλληνες. Η σφαγή ήταν πολύ μεγάλη. Κατέβηκαν από τα άλογα τους και για μερικά λεπτά οι τέσσερις τους κράτησαν την πρόσβαση προς την Πύλη από την οποία είχε μεταφερθεί ο Τζουστινιάνι. Η Πύλη είχε φρακάρει από χριστιανούς στρατιώτες που προσπαθούσαν να διαφύγουν, καθώς έπεφταν επάνω τους όλο και περισσότεροι γενίτσαροι. 
Ο Θεόφιλος φώναξε ότι προτιμούσε να πεθάνει παρά να ζει και εξαφανίστηκε μέσα στις ορδές που κατέφθαναν. Ο ίδιος ο Κωνσταντίνος γνώριζε τώρα ότι η αυτοκρατορία ήταν χαμένη, και δεν επιθυμούσε να ζήσει περισσότερο από αυτήν. Πέταξε από πάνω του τα αυτοκρατορικά του εμβλήματα και με τον Δον Φρανσίσκο και τον Ιωάννη Δαλμάτη στο πλευρό του ακολούθησε το Θεόφιλο. Δεν τον ξαναείδαν πια. 
Steven Runciman 

πηγή
Posted: 29 May 2018 12:00 PM PDT
Τα λουλούδια φέτος στην ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ είναι ματωμένα, να τα μαζέψουμε και να τα βάλουμε στα εικονοστάσια μας.

Εμείς θα κάνουμε το χρέος μας στην ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ και αυτή θα κάνει το δικό της χρέος προς εμάς.

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Η Μακεδονία δεν είναι μόνο ιστορία και πολιτισμός, είναι και ΤΑΦΟΠΛΑΚΑ, είναι ο λίθος ο κυλιστείς όλων των μνημονιακών και των εν δυνάμει μεταμνημονικών επιλογών και γεωπολιτικών αποφάσεων που ελήφθησαν σε ανύποπτο χρόνο στο υψηλότερο πλανητικό επίπεδο διαβούλευσης.

Η ΜΑΚΕΔΟΝΊΑ είναι σαν τις βαριές πλάκες των περίφημων μακεδονικών τάφων.

Πάμε παρακάτω…

Αν εμείς ανησυχούμε μία το Περιβόλι της ΠΑΝΑΓΙΑΣ βρίσκεται σε συνεχόμενη μυστική προσευχή για το ίδιο θέμα.

Μερικές ώρες μετά την μεγαλειώδη συγκέντρωση της Αθήνας τον περασμένο Φεβρουάριο και της προηγηθείσης στην Θεσσαλονίκη τον Ιανουάριο ένας αγιορείτης ηγούμενος χαμηλών αλλά αγίων τόνων μας διαμήνυσε στα ξαφνικά…

-« στο επόμενο συλλαλητήριο θα πάρω τα καλογέρια μου και θα κατέβω και εγώ» 

- « δεν μπορεί στις πεδιάδες του Κιλκίς – Λαχανά να πέσαν τόσα κορμιά και τα λουλούδια σήμερα να μην ματώνουν» 

Δεν του είπα τίποτε, αλλά κατάλαβα ότι θα έχουμε και άλλη συνέχεια. 
Και πραγματικά έχουμε.. 

Σήμερα διαβάζουμε 
«Άλλωστε, ante portas, βρίσκονται και νέα συλλαλητήρια σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα.» http://www.capital.gr/ 28 ΜΑΙΟΥ 2018 

Είναι πλέον τοις πάσι γνωστό ότι ο Ιούνιος του 2018 θα είναι ο μήνας της Ελληνικοτάτης Μακεδονίας.

Όλα συγκλίνουν δραματικά μέσα στις επόμενες μέρες και αποκορυφώνονται μετά τις τουρκικές εκλογές. 

Αυτός ο περιβόητος TurkStream ρωσοτουρκικών συμφερόντων επιτάχυνε το πρώτο σκέλος του σχεδίου του Ουρανού. 

Κυρίως οι ΗΠΑ και η Γερμανία δευτερευόντως επιθυμούν να παγιώσουν την στρατιωτική κυριαρχία τους στα δυτικά Βαλκάνια και να αποτρέψουν την επέκταση του παραπάνω αγωγού προς την Ευρώπη για να μην ενισχυθεί η περαιτέρω εξάρτηση αυτής από τις επιλογές της ρωσικής πολιτικής.

Για αυτό και βιάζονται ως αναφορά την είσοδο των Σκοπίων στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ.

Αλλά την νύφη πρέπει να την πληρώσει για μια άλλη φορά η ξεγυμνωμένη από τα μνημόνια Ελλάδα και να παραχωρήσει σε άσχετους αίμα, ιστορία, ΟΝΟΜΑ, πολιτισμό και μαρτύρια με ότι αυτό συνεπάγεται στην υλοποίηση σχεδιασμών εκείνων που επιθυμούσαν να καταστήσουν ανέκαθεν την Θεσσαλονίκη πρωτεύουσα των Δυτικών Βαλκανίων με προοπτική επέκτασης προς τα Στενά και την Κωνσταντινούπολη.

Αυτή είναι μια παλαιά πονεμένη ιστορία που ξεκινάει σαν μοντέλο από τον περιβόητο διχασμό Βασιλιά- Βενιζέλου.

Τότε δεν πέτυχε αλλά και πάλι δεν θα πετύχει γιατί τα αίματα είναι ακόμα νωπά.

Αυτό είναι το πρώτο σκέλος του σχεδίου του Ουρανού, υπάρχει όμως και δεύτερο στο οποίο η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ θα πρωταγωνιστήσει σαν ταφόπλακα των μνημονιακών επιλογών που εφαρμόστηκαν εν αδίκω επί των κεφαλών μας.

Με λίγα λόγια η Μακεδονία θα γίνει το κρίμα επί αυτών που θέλουν να μας αποτελειώσουν.

Δείτε πως πάνε τα πράγματα
Όλα τρέχουν παράλληλα ..και με φόρα. 

Το δυσβάστακτο τοκογλυφικό χρέος που μας επέβαλλαν ήρθε και κούμπωσε με το σκοπιανό, εντελώς τυχαία άραγε; 

Ας πάρουμε μια ίδια γεύση εκβιασμών από το παρελθόν των μνημονίων 

«Τέλος χρόνου» για το ΔΝΤ που στην σύνοδο του Καναδά θα πρέπει να λάβεις τις οριστικές του αποφάσεις, «τέλος χρόνου» και για τα εκκρεμή προαπαιτούμενα της 4ης αξιολόγησης τα οποία θα πρέπει να έχουν ολοκληρωθεί το αργότερο μέχρις τις 10 Ιουνίου. Μέχρι την ίδια ημερομηνία, θα έχει κατατεθεί και το πολυνομοσχέδιο που προβλέπει πλεονάσματα 3,5% έως το 2022.» http://bankingnews.gr/index.phpΗ 

«Γερμανία βρήκε τρόπο να μπλοκάρει την λύση για το ελληνικό χρέος με την έκθεση βιωσιμότητας – Το Ελληνικό ζήτημα στο G7 στις 31/5
Η Γερμανία βρήκε τρόπο να μπλοκάρει την λύση για το ελληνικό χρέος με την έκθεση βιωσιμότητας 

Η Ελλάδα πλησιάζει στο σημείο μηδέν όπου θα βγει από τα μνημόνια αλλά τα εφόδια που διαθέτει είναι διάτρητα και ο κίνδυνος αποτυχίας είναι μεγάλος.

Ενώ διαφαινόταν σύγκλιση Γερμανίας και ΔΝΤ και είχε καλλιεργηθεί η προσδοκία ότι μπορούν να τα βρουν στο μείζον ζήτημα του ελληνικού χρέους αποκαλύπτεται ότι το χάσμα δεν έχει κλείσει ενώ δεν είναι βέβαιο ότι θα υπάρξει συμφωνία στις 21 Ιουνίου μπορεί να χρειαστεί και το Eurogroup στις 12 Ιουλίου για να υπάρξει κάποιας μορφής συμφωνία.» http://bankingnews.gr/index.phpΗ 28 ΜΑΙΟΥ 2018 

Πολλά μυστικά από τις διαπραγματεύσεις αυτές περιμένει να μάθει ο σουλτάνος μετά την ενίσχυση του από τις εκλογές για να αδράξει ευκαιρίες.

Όμως η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ θα συνεχίσει να λειτουργεί σαν τις ταφόπλακες στους περίφημους μακεδονικούς τάφους με τα μοναδικής αξίας κτερίσματα.

Απλώς τώρα θα θάψει τις πολιτικές των αντίχριστων δυνάμεων που την περικύκλωναν εκατοντάδες χρόνια και θα αναδείξει στο ΦΩΣ τον μοναδικό πολιτισμό της.

Το δεύτερο σκέλος του σχεδίου του Ουρανού δεν θα χρειαστεί να σας το γράψουμε διότι θα το ζήσουμε σύντομα όλοι μας. 

Θα τα δούμε όλα, θα τα ζήσουμε όλα αλλά θα τα διαβούμε. 

Με Πίστη και Ελπίδα 

Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας
Posted: 29 May 2018 11:45 AM PDT
"Ουκ εάλω η ρίζα, ουκ εάλω το φως! Ενυπάρχει στο φως η ψυχή σου, στη ρίζα το σώμα σου. Ουκ εάλω η βασιλεύουσα ψυχή των Ελλήνων" 
Νικηφόρος Βρεττάκος

Γράφει ο Γιώργος Θαλάσσης


Το 1453 χάσαμε την Πατρίδα μας, σώσαμε όμως την Πίστη και την Ψυχή μας. 
Για Αιώνες ήμασταν οι κοσμοκράτορες της Γης. Από την Ουράνια Υπερδύναμη ζητάγαμε και παίρναμε την δύναμη να στεκόμαστε βράχοι στις αναρίθμητες επιθέσεις. 

Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μόλις έγινε Χριστιανική ξεκίνησε να δέχεται επιθέσεις από όλες τις πλευρές του Ορίζοντα, λες και οι διάφορες βαρβαρικές εθνότητες ήταν συνεννοημένες μεταξύ τους ή λες και κάποιος τις έσπρωξε προς την Κωνσταντινούπολη.
Όποιος είναι του Χριστού δέχεται άλλον πόλεμο από αυτόν που δεν είναι.

Τα χρόνια πριν το 1453 το Γένος μας άρχισε να χάνει τον Αόρατο Πόλεμο κατά της αμαρτίας. Άρχισε να υποχωρεί έναντι της Πίστης και έφτασε στο σημείο να διαπραγματεύεται με τους αντίχριστους της Δύσης την προδοσία της Ορθόδοξης Χριστιανικής Πίστης.

Είμαστε πρώτα Χριστιανοί και μετά Έλληνες. Όποιος διαχρονικά το ακύρωσε αυτό, έχασε και τα δύο.

Το 1453 η Βυζαντινή Κωνσταντινούπολη δεν ήταν η Αγία Πόλη των Ελλήνων, άλλα ό,τι είναι και σήμερα η νεοελληνική Πατρίδα μας. Οι αναθυμιάσεις από την αμαρτία έφτασαν ως τον Ουρανό και αφού απορρίψαμε τον Θεό μείναμε μόνοι με τις δικές μας αδύναμες δυνάμεις μπροστά σε ένα ρυπαρό και ανελέητο εχθρό.

Στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού πέσαμε ηρωικά μαχόμενοι ξεπλένοντας με το αίμα μας τις αμαρτίες της φυλής μας.

Το αξημέρωτο βράδυ της σκλαβιάς που ακολούθησε, οι σφαγές, οι ταπεινώσεις και ο αβάσταχτος πόνος δεν μας εξαφάνισαν από το πρόσωπο της Γης, αφού οι σταυρωμένοι Έλληνες θυμόντουσαν πάντα, παίρνοντας κουράγιο, ότι όποιος είναι του Χριστού πρέπει να είναι πάντα έτοιμος να ακολουθήσει τον Κύριο και στον Γολγοθά.

Μέσα από το δρεπάνι του θανάτου, την φωτιά του δυνάστη και τους πέτρινους αιώνες, μείναμε λίγοι αλλά μείναμε Χριστιανοί. Ατσαλωμένοι με σθένος στην Αγία Πίστη μας επαναστατήσαμε και ελευθερωθήκαμε.

Σήμερα που η αμαρτία πάλι δυνάμωσε και οι Δυτικοί εχθροί μας επέβαλαν και στην Πατρίδα μας τα Σόδομα και το τρόπο ζωής τους, θα πρέπει να πιάσουμε πάλι τα άρματα.

Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, η μάχη του 1453 δεν επαναλαμβάνεται, απλά ΔΕΝ τελείωσε ποτέ. Συνεχίζεται σήμερα και σε Πνευματικό αλλά και κοσμικό επίπεδο. Ο στόχος είναι πάντα ένας και ξεκινά πάντα από μέσα μας. 

Όταν νικήσουμε το σκοτεινό εγώ μας, θα ατενίσουμε την αληθινή Πατρίδα μας, η οποία δημιούργησε και την Πόλη των Ονείρων μας. Την Κωνσταντινούπολη και την Αγιά Σοφιά, την οποία ποτέ δεν χάσαμε πραγματικά, αφού το Πνεύμα και η ουσία της είναι πάντα δίπλα μας σε κάθε ενορία, σε κάθε Άγιο Δισκοπότηρο που μας προσμένει. Αυτή την Αγιά Σοφιά δεν μας την πήρανε ποτέ και για αυτό πότε δεν χορταίνουν να μας μισούν και να μας πολεμούν οι εχθροί του Χριστού.

Η Πόλις εάλω, οι ψυχές ποτέ... Το 1453 χάσαμε την Πατρίδα μας, σώσαμε όμως την Πίστη μας και αυτή η Πίστη μας θα μας οδηγήσει ξανά εκεί που όλοι οι δρόμοι οδηγούν και καταλήγουν. 
Στο Άγιο Δισκοπότηρο της Αγιάς Σοφιάς 
Αμήν! 

Γιώργος Θαλάσσης
Posted: 29 May 2018 11:30 AM PDT
από τον χρήστη Ancient King

Σώπασε κυρά Δέσποινα και μη πολυδακρύζεις πάλι με χρόνους, με καιρούς, πάλι δικά μας θα 'ναι...



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου