Παρασκευή, 11 Μαΐου 2018

Τα Μνημόνια και η ασυμβατότητα του κράτους με την κοινωνία Παρασκευή, Μαΐου 11, 2018 Γράφει ο Γιώργος Κοντογιώργης


Τα Μνημόνια και η ασυμβατότητα του κράτους με την κοινωνία

Γράφει ο Γιώργος Κοντογιώργης

Όπως απεδείχθη και στην περίοδο που μας ορίζουν τα Μνημόνια, το πρόβλημα της χώρας είναι η ασυμβατότητα του κράτους με τον εθνικό σκοπό. Ο στρατηγικός στόχος μιας κυβέρνησης, που θέλει να σημαίνεται ως ελάχιστα έστω προοδευτική, όφειλε να είναι η αντιστοίχισή της με το συμφέρον και την βούληση της κοινωνικής συλλογικότητας. 


Αναφέρομαι στην ανάγκη άρσης των αιτίων της καταστροφής, τα οποία είναι εξ ολοκλήρου εσωτερικά. Αφορούν στους πυλώνες της ολιγαρχικής κομματοκρατίας: το πολιτικό σύστημα, το κράτος (Δημόσια Διοίκηση και Δικαιοσύνη) και η νομοθεσία που οικοδομεί τη διαπλοκή, τη διαφθορά, την ιδιοποίηση του δημόσιου αγαθού και την πελατειακή σχέση, την δυναστική εν ολίγοις λειτουργία τους επί της κοινωνίας.

Η Συριζαία Αριστερά προσήλθε στις διαπραγματεύσεις, όπως ακριβώς και οι πολιτικές δυνάμεις που προηγήθηκαν: χωρίς να εκδηλώσει την παραμικρή πρόθεση να αναλάβει την εκ βάθρων ανασύσταση των πυλώνων της καταστροφής, προκειμένου οι πολιτικές του κράτους να αντιστοιχηθούν με το συμφέρον της κοινωνικής συλλογικότητας, η πολιτική τάξη να επανεύρει τη νομιμοποίησή της στην κοινωνία, να αποκατασταθεί η σταθερότητα και η εμπιστοσύνη στη χώρα, να απελευθερωθούν οι υγιείς και οι παραγωγικές δυνάμεις της κοινωνίας, να προταχθεί τέλος ένα εναλλακτικό στην παρασιτική οικονομία μοντέλο.

Με διαφορετική διατύπωση, η Συριζαία Αριστερά δεν είχε ούτε φαίνεται να έχει κατά νουν να οδηγήσει τη χώρα στην υπέρβαση των μνημονίων. Κάτι τέτοιο προϋποθέτει η πολιτική τάξη να υπερβεί τον εαυτό της, να βγει μπροστά από τις εξελίξεις, εναγκαλιζόμενη το κοινό συμφέρον. Στην περίπτωση αυτή, η διαπραγμάτευση με την τρόικα θα επανερχόταν στο πραγματικό της αντικείμενο, ήτοι στην αναδιάρθρωση του χρέους και στη χρηματοδότηση της αναπτυξιακής προοπτικής της χώρας. Και όχι στην περιοριστική επικέντρωση εκ μέρους της πολιτικής τάξης σε έναν ρόλο τοποτηρητή και λογιστή της πολιτικής των αγορών, που υπαγορεύει η τρόικα.


Η επισήμανση αυτή, υποδηλώνει ότι η επίλυση του εσωτερικού πολιτικού προβλήματος αποτελεί επίσης την εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση για την όποια διαπραγμάτευση των υποθέσεων της χώρας με τους “εταίρους”. Διότι είναι διαφορετικό να επιχειρείς να μεταθέσεις το πρόβλημά σου στους τρίτους, από το να αναλάβεις τις ευθύνες σου, να άρεις την αιτία του και να βγεις μπροστά από τις εξελίξεις. Στην πρώτη περίπτωση, οι “άλλοι” θα προστρέξουν μόνο για να επωφεληθούν, εάν το συμφέρον τους το καλεί.


Οι δύο άλλες παράμετροι


Δυο άλλες παράμετροι, εξίσου σημαντικές για την επιτυχία της διαπραγμάτευσης, είναι η ακριβής επεξεργασία του σκοπού της και η γνώση του αντιπάλου / συνομιλητή σου, δηλαδή των συσχετισμών, που θα βαρύνουν στις συνομιλίες. Το αντικείμενο της διαπραγμάτευσης καθορίσθηκε από τους άλλους, όχι από την ελληνική πλευρά. Η ελληνική πλευρά αποδέχθηκε τους περιοριστικούς όρους της διαπραγμάτευσης στο ζήτημα της “εσωτερικής υποτίμησης”, δηλαδή στην υιοθέτηση πολιτικών που να συνάδουν με την ικανοποίηση των δανειστών, που δεν θα οδηγούν όμως στην ταχύτερη έξοδο από τις δαγκάνες τους.


Με τον τρόπο αυτόν, στη συνέχεια, η κυβέρνηση λειτούργησε ως εντεταλμένος διεκπεραιωτής της βούλησής τους, σε τέτοιο βαθμό ώστε να ελέγχεται από την τρόικα ακόμη και για την ακριβή μετάφραση των νομοσχεδίων του. Συνέδεσε, για παράδειγμα, το ζήτημα του κράτους μονοσήμαντα με τον αριθμό των υπαλλήλων και το μισθολογικό τους, όχι όμως με την ανασυγκρότηση του, με την αποτελεσματικότητα και τον σκοπό του.


Όμως, ακόμη και αν μειωθούν οι υπάλληλοι στο 80% το κράτος θα λειτουργεί κατά τον τρόπο του δυνάστη και θα αγκυλώνει στο βυθό την κοινωνία. Η Συριζαία Αριστερά επικεντρώθηκε στη λογιστική εφαρμογή μιας ακραίας φορολογικής πολιτικής, που εξωθεί στην αποδόμηση του παραγωγικού ιστού της χώρας, χωρίς ποτέ να εστιάσει ένα ελάχιστο ενδιαφέρον σε στοχευμένες οικονομικές πρωτοβουλίες που θα αποθαρρύνουν έστω τις παρασιτικές της παραφυάδες.


Ασύμμετροι κίνδυνοι


Να υποθέσουμε άραγε ότι μια άτακτη αποχώρηση της χώρας από το ευρώ δεν θα συνεπήγετο όντως ασύμμετρους κινδύνους για την παγκόσμια οικονομία και για την συνοχή της Ευρωζώνης; Προφανώς ναι, οπότε οι απώλειες από την απειλή αυτή θα ήσαν μεγαλύτερες από εκείνες μιας ισόρροπης συμφωνίας στο ζήτημα του χρέους. Εκτιμώ, επομένως, ότι το ζήτημα αυτό είναι πλέον σύνθετο από όσο επιχειρήθηκε να εμφανισθεί.

Η επιτυχία του εγχειρήματος, όμως, προϋπέθετε, αφενός ότι η χώρα θα είχε θωρακισθεί και τεθεί στο απυρόβλητο, ώστε να μην υποστεί τις συνέπειες ενός τέτοιου διαβήματος, ή ότι υπήρχε επωφελέστερη εναλλακτική λύση. Αφετέρου, την στρατηγική του σχεδίαση για να αποδώσει, να είναι πειστικό για να συνεκτιμηθεί κατά τις διαπραγματεύσεις. Και οι δύο αυτές προϋποθέσεις είχαν ως πρόκριμα εντούτοις πρώτα την ολική ανασυγκρότηση του κράτους και στη συνέχεια την ακριβή εκτίμηση του διεθνούς παράγοντα, των συσχετισμών, των γεωπολιτικών αλλαγών που συντελούνται στον κόσμο και στην ΕΕ και προφανώς των στρατηγικών προτεραιοτήτων των εμπλεκομένων μερών.


Η ίδια η κυβέρνηση ομολόγησε ότι είχε πλήρη άγνοια όλων αυτών και ότι οδηγήθηκε σταδιακά στο απόλυτο αδιέξοδο με τους δανειστές, που μεταξύ των άλλων συνίστατο και στην, με δική της υπαιτιότητα, αποστράγγιση των οικονομικών αποθεμάτων της χώρας. Οι επτά μήνες της πρώτης διακυβέρνησης της χώρας από τον ΣΥΡΙΖΑ και εξίσου η συνέχειά της μετά τις εκλογές του Οκτωβρίου 2015, έδειξαν ότι συμφωνεί απολύτως με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις να μην αγγιχθεί το καθεστώς της ολιγαρχικής κομματοκρατίας. Τούτο γίνεται εμφανές στο επίπεδο του πολιτικού λόγου, της πολιτικής διαχείρισης του μνημονίου, της προσέγγισης του κράτους και της κοινωνίας.


Οι επιλογές του ηγέτη του κόμματος είναι πλήρως ευθυγραμμισμένες με τη λογική της στρατηγικής αυτής. Η επιμελής αποφυγή ακόμη και του παραμικρού ανοίγματος προς την κοινωνία και η άντληση των συνεργατών του από τον σκληρό πυρήνα του βαθέως ΣΥΡΙΖΑ, ομολογούν ότι καθένας από αυτούς αντιπροσωπεύει μια πτυχή του ηγέτη τους. Όπως προκύπτει, οι υπουργοί και στις δύο κυβερνήσεις επελέγησαν όχι απλώς από τον στενό κύκλο του κόμματος του 3%, οι οποίοι είχαν εκπαιδευθεί στο πλαίσιο της κομματικής νομενκλατούρας, αλλά και με γνώμονα την προσωποπαγή σχέση που διατηρούσε μαζί τους.


Πηγή: slpress,

Διὰ τὴν ἀγάπη τῆς πατρίδος μου, ὅπου ... νὰ μοῦ δίνει νὰ πίνω ἐγὼ τὸ κάτρο…

 «Σύρε πές του, ὅποιος εἶναι αὐτὸς ὁπού θὰ βάλη τὰ χρήματα, ὄχι ἀρχηγὸν τὸν κάνω καμπούλι (=δέχομαι), διὰ τὴν ἀγάπη τῆς πατρίδος μου, ἀλλὰ ὅπου κατουράγει νὰ μοῦ δίνει νὰ πίνω ἐγὼ τὸ κάτρο· τὸ κάνω αὐτὸ καὶ τοῦ τὸ δίνω ἐνγράφως».     στρατηγός Μακρυγιάννης
Οι Γερμανοί, που σπεύδει κάθε Έλληνας πρωθυπουργός, όταν εκλεγεί, να υποβάλλει υποκλίσεις και χειροφιλήματα, και ο Αλέξης ο αριστερός επίσης, κάνουν τις βρομοδουλειές τους, κάτω από το τραπέζι. Έξι υπερσύγχρονα υποβρύχια, όπως διέρρευσε, πουλούν στην Τουρκία, τα οποία θα χτυπήσουν την Ελλάδα, χώρα που ανήκει στην ΕΕ. Σύμμαχοι… με τον διάβολο. Κι εμείς παραμένουμε στο ξεφτιλισμένο αυτό γερμανικό εφεύρημα, την ΕΕ. Κι εμείς, όσοι Έλληνες, ανεχόμαστε τους προσκυνημένους. Κι εμείς, όσοι Ορθόδοξοι, επιτρέπουμε την Ελλάδα μας να γίνει εμιράτο και χώρα Σοδόμων.  
Δεν πρέπει να συνεχιστεί η ανομία. Τα συλλαλητήρια έδειξαν ότι υπάρχει μαγιά. Η κατάρα της φυλής είναι η αρχομανία. Τώρα δεν υπάρχει πολυτέλεια για τέτοιες, άνομες επιδιώξεις. Εκάς και οι φιλάργυροι. «Ρίζα πάντων των κακών εστίν η φιλαργυρία» (Α’ Τιμόθ., στ’, 10). Επιτέλους να φτάσουμε στο «ΕΜΕΙΣ» του Μακρυγιάννη.  
Τώρα που οι Γερμανοί πουλούν τα υποβρύχιά τους-όταν έχεις δίπλα σου ειρηνόφιλες Βελγίδες και Ολλανδέζες , βεβαίως θα ευημερείς,- οι Γερμανοί, που ξέρουν ότι οι Τούρκοι τα προορίζουν για το μακέλλεμα  του λαού μας -το εθνικό τους άθλημα-καλό είναι να θυμηθούμε τις «προκοπές» τους (και των Τούρκων παλαιότερα),  πριν από 60 χρόνια.  (Ο μόνοι λαοί  που διαπράτουν αντίποινα κατά αμάχων είναι ο Γερμανοί και οι Τούρκοι). Δημοσιεύω κάποιες παλαιές γραφές.
«Στὶς ἀρχὲς τῆς Κατοχῆς, καὶ στὴν πλατεία τοῦ Κλαυθμῶνος, ποὺ τὴν εἴχανε μεταβάλει οἱ Γερμανοὶ σὲ χῶρο στάθμευσης, ἕνας Γερμανὸς σωφέρ, ἔτρωγε ἀπ’ τὴν καραβάνα τοῦ τὸ φαΐ του, καθισμένος στὸ σκαλοπάτι τοῦαὐτοκινήτου του. Ἔτρωγε μ’ ἀχορταγιά, ἐνῶ γύρω του, οἱ ἄλλοι πείναγαν. Τότε ἕνα παιδάκι, ἴσια μὲ ἑφτὰ–ὀχτὼ χρονῶν, ἅπλωσε τὸ χεράκι του, μὲ τὴν ἰδέα ὅτι κάτι θὰ τοῦ ἔδινε γιὰ νὰ ρίξη στὸ πεινασμένο στομάχι του, ὁ Γερμανὸς στρατιώτης. Ἀντὶς ὅμως ὁ στρατιώτης νὰ κάνη τότε μία ἀνθρώπινη χειρονομία, ἔκανε αὐτὴ τὴν ἐλεεινὴ καὶ βάρβαρη πράξη. Ἄφησε στὸ σιδερένιο σκαλὶ τὴγιομάτη καραβάνα του, σηκώθηκε ἀπάνου, ἅρπαξε τὸ μὲ πνεῦμα ἱκεσίας τεντωμένο χέρι τοῦ παιδιοῦ, τὸ στήριξε πάνω στὸ γόνατό του, καὶ μπροστὰ στὰμάτια τοῦ κόσμου, τὸ ἔσπασε στὰ δύο σὰν ξερὸ κλαδί». Κι ἐνῶ τὰ μάτια τοῦ Ἀρμένη δακρύζουν στὴ θύμηση τῆς σκληρῆς αὐτῆς εἰκόνας, μοῦ προσθέτει:
–Ἤμουνα αὐτόπτης μάρτυς. Κι ἔφυγα ἀπὸ κεῖ φτύνοντας αὐτὸν καὶ τὴφυλή του ὁλόκληρη».
Τὸ γεγονὸς περιέχεται στὸ βραβευμένο ἀπὸ τὴν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν, βιβλίο «Οἱσφαγὲς τοῦ Καλαβρύτων», τοῦ Κώστα Καλαντζῆ . (Ἀθήνα 1962, σελ. 26). 
Τὸ δεύτερο ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Χρ. Ἀγγελομάτη «Τὸ χρονικόν τῆς Μεγάλης Τραγωδίας».(356  σελ.).
«Οἱ παλαιότεροι θὰ ἐνθυμοῦνται τὴν δημοσιευθεῖσαν εἴδησιν εἰς τὰς ἀθηναϊκᾶς ἐφημερίδας, μίαν ἡμέραν τοῦ Φεβρουαρίου τοῦ 1924. Τὸ προσεγγίσαν εἰς τὴν Θεσσαλονίκην ἀγγλικὸν πλοῖον «Ζάν», μετέφερε 400 τόννους ὀστῶν Ἑλλήνων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, ἀπὸ τὰ Μουδανιὰ εἰς τὴν Μασσαλίαν, πρὸς βιομηχανοποίησιν. Οἱ ἐργᾶται τοῦ λιμένος Θεσσαλονίκης, πληροφορηθέντες τὸγεγονός, ἐμπόδισαν τὸ πλοῖον νὰ ἀποπλεύση, ἐπενέβη ὅμως ὁ Ἄγγλος πρόξενος καὶ ἐπετράπη ὁ ἀπόπλους». Τὰ πήγαιναν τὰ κόκκαλα τὰ ἱερὰ τῶν σφαγιασθέντων Ἑλλήνων γιὰ «σαπούνι Μασσαλίας». Οἱ Τοῦρκοι τὰ πούλησαν, οἱ Γάλλοι τὰ ἀγόρασαν, οἱ Ἄγγλοι διευκόλυναν καὶ οἱ Γερμανοὶ ἀργότερα μιμήθηκαν. Ὅλη ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, δηλαδή.
 Και για την γερμανική κατοχή
Τον Οκτώβριο του 1944 οι Γερμανοί εγκαταλείπουν την Αθήνα, σπεύδουν να ξαναχωθούν τρομαγμένοι, ματωμένοι ως το λαιμό με αίμα ελληνικό, να ξανακρυφτούν στις μαύρες φωλιές τους
Να δούμε τι αφήνουν πίσω τους..
Στην διάρκεια της γερμανικής κατοχής, που κράτησε σαράντα δύο μήνες, πέρασαν από τα γερμανικά εκτελεστικά αποσπάσματα και τυφεκίσθηκαν τριάντα οκτώ χιλιάδες εννιακόσιοι εξήντα Έλληνες (38.960)!
Σκοτώθηκαν από σφαίρες «αδέσποτες» και άλλα στρατιωτικής φύσεως «ατυχήματα» δώδεκα χιλιάδες εκατόν τρεις (12.103).
Σκοτώθηκαν σε μάχες εβδομήντα χιλιάδες (70.000).
Πέθαναν από πείνα σ’ ολόκληρη την Ελλάδα περίπου εξακόσιες χιλιάδες, ιδίως νέοι! (600.000).
Πέθαναν προτού γεννηθούν, κατά τη γέννα ή αμέσως μετά τριακόσιες χιλιάδες παιδιά από την ασιτία και τις κακουχίες των μανάδων τους, δηλαδή μία ολόκληρη γενιά (300.000).
Θανατώθηκαν με τρόπο οικτρό σαράντα πέντε χιλιάδες Έλληνες στα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης 
Σαράντα πέντε χιλιάδες άνθρωποι, για τους οποίους δεν μίλησε κανείς ποτέ, αφού ήταν Έλληνες, δηλαδή όντα δευτέρας επιλογής (45.000).
Πέθαναν με τρόπο οικτρό επίσης εξήντα χιλιάδες Έλληνες, Εβραίοι το θρήσκευμα, για τους οποίους μίλησαν οι πάντες (60.000).
Φυλακίστηκαν στους σαράντα δύο μήνες κατοχής διακόσιες χιλιάδες Έλληνες, εκ των οποίων οι περισσότεροι πέθαναν στην φυλακή ή αμέσως μετά την απελευθέρωσή τους (200.000).
Προσβλήθηκαν από βαριές ασθένειες , έμειναν δια βίου ανίκανοι πάνω από ένα εκατομμύριο Έλληνες (1.000.000)!
Τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής άδειασαν όλες τις αποθήκες και στην τελευταία γωνιά της χώρας.
Άρπαξαν όλα τα δημητριακά, καπνό, σταφίδα, μπαμπάκι, λάδι, κάθε λογής τρόφιμα και αγαθά.
Κατέστρεψαν αγροτικά μηχανήματα και καλλιέργειες.
Άρπαξαν το 50% των μεγάλων ζώων, βόδια, γελάδια, άλογα, το 30% των μικρών, διέλυσαν την ελληνική κτηνοτροφία.
Κατέστρεψαν τις μεταλλευτικές εγκαταστάσεις, ανατίναξαν ορυχεία, αφάνισαν την βιομηχανία.
Κατέστρεψαν το 80% των σιδηροτροχιών.
Γκρέμισαν γέφυρες, ανατίναξαν σταθμούς και σήραγγες.
Από τις 220 ατμομηχανές των ελληνικών σιδηροδρόμων άφησαν πίσω τους φεύγοντας μόνο τις τριάντα τρεις (33).
Από τα τριακόσια δώδεκα (312) επιβατηγά βαγόνια “βούτηξαν” τα τριακόσια έξι! Άφησαν μόνο έξι (6)!
Από τα 4.544 φορτηγά βαγόνια των ελληνικών σιδηροδρόμων, οι συγγενείς, οι συνάδελφοι, οι συμπατριώτες, οι δάσκαλοι, οι ομοϊδεάτες της Μέρκελ και των τωρινών που πουλούν όπλα στον εγκληματία, μεμέτη Ερντογάν, άφησαν πίσω τους εξήντα τρία (63)!
Οι Γερμανοί κατακτητές πήραν τα 70% των ελληνικών παντός είδους αυτοκινήτων και κατέστρεψαν το οδικό δίκτυο της χώρας.
Οι Γερμανοί κατακτητές ισοπέδωσαν τελείως εκατό χιλιάδες σπίτια (100.000) και μισογκρέμισαν άλλες πενήντα χιλιάδες (50.000).
Κατέστρεψαν οι βάρβαροι Ούνοι τις μεγαλύτερες λιμενικές εγκαταστάσεις της Ελλάδος, ακόμη και τη διώρυγα της Κορίνθου.
Άρπαξαν οι βάνδαλοι του Βερολίνου το 73% των πλοίων της εμπορικής και επιβατικής ναυτιλίας της χώρας 
Σύμφωνα με τις στατιστικές του ΟΗΕ, η Γερμανία είχε υποστεί σε σχέση με το ετήσιο εισόδημά της ζημιές από τον πόλεμο της τάξεως του 135% και η Ελλάδα της τάξεως του 170%.
Η κατεστραμμένη, δηλαδή, Γερμανία ήταν σε πολύ καλύτερη κατάσταση από την Ελλάδα μόλις τελείωσε ο πόλεμος.
Στην διάσκεψη των Παρισίων, που πραγματοποιήθηκε αμέσως μετά το τέλος του πολέμου, οι εκπρόσωποι των «νικητριών» χωρών υπολόγισαν και καθόρισαν το ύψος των ζημιών που προκάλεσαν τα χιτλερικά στρατεύματα κατοχής στην Ελλάδα σε δεκατέσσερα δισεκατομμύρια δολάρια, με αγοραστική αξία του 1938!
Αυτά δεν τα απεφάσισε κάποιο πρωτοδικείο Χαλκίδος, κάποιο κακουργοδικείο Λαρίσης, κάποιο λαϊκό δικαστήριο Γρεβενών, αλλά το ανώτατο διεθνές νομικό όργανο του κόσμου, η διάσκεψη των Παρισίων, ό,τι δηλαδή επισημότερο μπορούσε να υπάρξει.
Με βάση, άλλωστε τις αποφάσεις της διεθνούς διάσκεψης Παρισίων, η Γερμανία εξόφλησε τις υποχρεώσεις της προς όλες τις χώρες που κατέστρεψε, πλην της Ελλάδος.
Γιατί;
Γιατί η Ελλάδα, από τον πόλεμο μέχρι σήμερα, κυβερνήθηκε από σάπιους, δειλούς και προδότες. Τρισεκατομμύρια χρωστούν οι Γερμανοί, αν συνυπολογιστεί και το «κατοχικό» δάνειο.
Και επιτρέπεται η σημερινή Γερμανία, αυτή που κατέστρεψε απ’ άκρου εις άκρον την πατρίδα μας, δολοφονώντας και τον ανθό της, να είναι η πλουσιότερη χώρα της Ευρώπης και η Ελλάδα να λιμοκτονεί και να εκλιπαρεί;
Η απάντηση, ξαναλέω, υπάρχει:
Γιατί την Ελλάδα την κυβέρνησαν Γραικύλοι και σάπιοι, δοσίλογες οικογένειες, καθάρματα που και σήμερα μπήγουν καρφιά στο φέρετρό της.
Δημήτρης Νατσιός  δάσκαλος- Κιλκίς



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου